در ماه ژوئیه سال 1518، ساکنان شهر استراسبورگ در فرانسه کنونی (این شهر بعدها بخشی از امپراتوری روم شد) با یک پدیده ناگهانی و به ظاهر غیر قابل کنترل مواجه شدند. ماجرا از این قرار بود که در ابتدا زنی به نام تروفیا پا به خیابان گذاشت و در سکوت به پیچ و تاب دادن و تکان دادن خود پرداخت. او مراسم رقص انفرادی اش را برای نزدیک به یک هفته ادامه داد. خیلی طول نکشید که 30 استراسبورگی دیگر به او ملحق شدند. ادعا شده که در ماه اوت (ماه بعد) بیماری واگیردار رقص 400 قربانی به جا گذاشته است.
پزشکان محلی هیچ توضیحی برای این پدیده جز «گرمی خون» نیافتند و حدس زدند که آنها مبتلا به تب دوره ای هستند. یک صحنه نمایش ساخته شد و رقصنده های حرفه ای وارد آن شدند. این شهر حتی یک گروه استخدام کرد تا برای این صحنه موسیقی بنوازند. اما کار این صحنه مدت زیادی نپایید.
خیلی از رقصنده ها از خستگی مفرط غش می کردند. برخی حتی از سکته مغزی و حمله قلبی درگذشتند. این واقعه عجیب و غریب تا ماه سپتامبر (دو ماه بعد) که رقصنده ها ناگهان به زیارتگاهی در قله کوه رفتند تا برای آمرزش گناهانشان دعا کنند خاتمه نیافت.
رقص طاعون استراسبورگ ممکن است افسانه به نظر برسد، اما این واقعه در اسناد تاریخی قرن 16 ثبت شده است. البته این حادثه تنها حادثه در نوع خود نیز به شمار نمی آید. شیدایی مشابه آن در سوئیس، آلمان و هلند نیز به وجود آمده، هر چند که به بزرگی و یا مرگباری واقعه سال 1518 نبود.
چه چیزی می توانسته مردم را به رقص تا سرحد مرگ واداشته باشد؟ به گفته مورخی به نام جان والر، محتمل ترین توضیح وجود فردی به نام سنت ویتوس، یک قدیس کاتولیک قرن 16 است که اروپایی ها معتقدند قدرت آن را داشته مردم را لعنت کند تا به طاعون رقص گرفتار شوند.
وقتی به وحشت حاصل از بیماری و قحطی توجه کنیم که هر دوی آنها در سال 1518 در استراسبورگ وجود داشته به این نتیجه می رسیم که خرافات مربوط به سنت ویتوس ممکن است موجب هیستری ناشی از استرس شده و بیشتر شهر را در بر گرفته باشد.
نظریه های دیگری هم درباره رقصندگان وجود دارد از جمله این که آنها اعضای یک فرقه مذهبی بودند. یا حتی این که به طور تصادفی ارگو مصرف کرده بودند که یک قارچ سمی بوده و تولید اسپاسم و توهم می کرده است.