اصطلاح همسازی به انواع مختلف توافقات بین گروه های رقیب اطلاق می شود که اجازه دست کم همکاری های محدود را بین آنها را می دهد. حتی اگر مسائلی که آنها را از هم جدا می کند همچنان بی ثبات کننده باقی بمانند.
به این ترتیب از نظر فنی درگیری ها پایان نمی یابد، اما به حالت معلق درمی آید.
همسازی ممکن است تنها برای مدت زمان کوتاهی دوام بیاورد و با هدف اجازه دادن به احزاب درگیر باشد تا مواضع شان را تحکیم بخشند و برای درگیری های بیشتر آماده شوند.
همچنین در اغلب موارد، همسازی اولیه که به وسیله احزاب مورد توافق قرار می گیرد ممکن است بخشی از روند جست و جوی راه حل برای مسائلی باشد که آنها را از هم جدا می کند. اگر راه حل ها پیدا نشدند، همسازی خودش ممکن است دایمی شود.
1-روانشناس معروف، بالدوین اولین کسی بود که مفهوم همسازی را مورد استفاده قرار داد. به گفته وی این اصطلاح نشان دهنده تغییرات انجام شده در رفتار افراد است که به آنها کمک می کند با محیطشان سازگار شوند.
2-مک ایرر می گوید اصطلاح همسازی به ویژه به روندی اطلاق می شود که در آن فرد به حس هماهنگی با محیطش می رسد.
3-از دید لوندبرگ کلمه همسازی در زمینه برقراری سازگاری هایی مورد استفاده قرار می گیرد که افراد در گروه ها انجام می دهند تا خستگی و تنش های ناشی از رقابت و تضاد را تخفیف دهند.
4-بر اساس نظر آگبرن و نیمکف Ogburn)  و (Nimkoff همسازی اصطلاحی است که به وسیله جامعه شناسان برای توصیف سازگاری های بین افراد یا گروه های متخاصم به کار می رود.