شاید فیلم های مرد آهنی را دیده باشید و یا داستان های آن را خوانده باشید. مرد آهنی انسانی است که یک اسکلت خارجی می پوشد و این پوشش موجب افزایش توانایی های فیزیکی طبیعی اش به عنوان یک انسان می شود.
از فیلم و داستان که بگذریم حوزه سیستم های اسکلت پوشیدنی به طور مداوم در حال تکامل است و دایم در زمینه آن ابداعاتی انجام می شود. اسکلت پوشیدنی در کنار سلاح های لیزری از جمله ابزاری است که در جنگ های آینده مورد استفاده قرار می گیرد.  
البته بیان تعریفی واحد و منحصر به فرد از اسکلت پوشیدنی مشکل است. ولی به طور کلی می توان این تعریف ها را برای آن برشمرد:
*اسکلت بیرونی، دستگاه های پوشیدنی ای است که روی هم سوار می شوند و وقتی کاربر کار می کند با او کار می کنند. دستگاه اسکلت پوشیدنی با ربات خودکار فرق دارد که به جای اپراتور کار می کند.
*اسکلت پوشیدنی روی بدن کاربر قرار می گیرد و به عنوان تقویت کننده عمل می کند و باعث افزودن، تقویت یا بازگرداندن عملکرد انسان می شود. اسکلت پوشیدنی با پروتز مکانیکی مانند بازو یا پای روباتی فرق دارد. پروتز مکانیکی جایگزین بخش های اصلی بدن انسان می شود ولی این درباره اسکلت پوشیدنی صادق نیست.
* اسکلت پوشیدنی را می توان از مواد سفت و سختی مانند فلز و یا فیبر کربن ساخت و یا می توان آن را به طور کامل از قطعات نرم و منعطف درست کرد.
* به اسکلت پوشیدنی می توان انرژی داد و آن را با حسگرها و به کار اندازنده ها (اکچویتور- یک دستگاه مکانیکی که انرژی را به حرکت تبدیل می کند) مجهز کرد و یا  به طور کامل می توان آن را غیر فعال کرد.
* اسکلت خارجی می تواند متحرک و یا ثابت/ حالت تعلیق باشد.( این حالت معمولاً برای توانبخشی یا کنترل از راه دور به کار می رود).
 *اسکلت پوشیدنی می تواند تمام بدن، یا فقط اندام فوقانی یا تحتانی و یا حتی یک بخش خاص بدن، مثل مچ پا یا ران را بپوشاند.
 
به طور خلاصه، رباتیک استفاده از مهندسی برای جایگزین کردن کارانسان در کارهای کوچک است در حالی که اسکلت خارجی استفاده از رباتیک و بیومکاترونیک در جهت تقویت انسان در انجام طیفی از کارهای مختلف است. به اسکلت خارجی می توان عنوان های دیگری هم داد مانند: پوشش رباتیک، زره های تقویت شده ، پوشش خارجی، ماشین پوشیدنی، ژاکت دارای نیرو و ... .
به هرحال ارایه تعریفی ساده از ماهیت  «اسکلت خارجی » به هیچ وجه کار آسانی نیست.