تیرانوسوروس رکس به طور واضح محبوب ترین دایناسور است و تعداد زیادی کتاب، فیلم، برنامه تلویزیونی و بازی ویدئویی را به وجود آورده است. با این حال، واقعا شگفت انگیز است که برخی از حقایق محبوب درباره ی این دایناسور بعدها مورد سوال قرار گرفته اند. علاوه بر این، هنوز هم کشفیات زیادی در حال انجام است!

نه بزرگ ترین دایناسور گوشت خوار

بزرگ ترین دایناسور گوشت خوار به نام اسکاتی در ناحیه بدلندز کانادا کشف شد و هم اکنون در موزه سلطنتی ساسکاچوان در کانادا به نمایش گذاشته شده است.

اکثر مردم فرض می کنند که تیرانوسوروس رکس آمریکای شمالی، با طول 40 فوت از سر تا دم و وزنی بین هفت تا نه تن، بزرگ ترین دایناسور گوشت خوار تاریخ است. با این حال، تیرانوسوروس رکس نه تنها بزرگ ترین دایناسور نبوده بلکه با دو دایناسور دیگر نیز هم اندازه یا بزرگ تر بوده است: گگانوتوسوروس در آمریکای جنوبی که حدود نه تن وزن داشت و اسپینوسوروس در شمال آفریقا که وزن آن به 10 تن می رسید. این سه دایناسور هرگز فرصتی برای مقابله با یکدیگر نداشتند؛ زیرا آن ها در زمان ها و مکان های مختلفی زندگی می کردند و میلیون ها سال و هزاران مایل از یکدیگر فاصله داشتند.

دست ها به اندازه ای که قبلاً فکر می شد کوچک نیستند

برخی فکر می کنند که دست های کوچک تیرانوسوروس رکس به اندازه مناسب برای نگه داشتن طعمه نزدیک به فکّ هایش بودند.

بله، این حقیقت در مورد تیرانوسوروس رکس آن طور که به نظر می رسد نیست. یکی از ویژگی هایی که همه آن را دست مایه تمسخر قرار می دهند، دست های این دایناسور است که نسبت به بدنه بزرگ و عظیمش به طور نامتناسبی کوچک به نظر می رسند. اما، دست های تیرانوسوروس رکس بیش از سه فوت طول داشتند و ممکن بود قادر به بلند کردن وزن 400 پوندی هر کدام باشند. در هر صورت، تیرانوسوروس رکس جزو دایناسورهایی با نسبت کوچک ترین دست به بدنه نبود؛ بلکه کارنوتاروس بود که دست هایش به طور قابل توجهی شبیه به زائده های کوچک بودند.

نفس بسیار بد

آنچه درباره ی فک و دهان چهار فوتی تیرانوسوروس رکس شناخته شده است، این است که شامل حدود 60 دندان دندانه دار (برخی به طول 12 اینچ) بود که آماده ی پاره کردن گوشت بودند—و نفس آن احتمالاً بسیار بد بو بود.

دایناسورهای دوره مزوزوئیک به وضوح دندان های خود را مسواک نمی زدند و نخ دندان نمی کشیدند. برخی کارشناسان معتقدند که تکه های گوشتی فاسد و آلوده به باکتری که به طور مداوم در دندان های نزدیک به هم تیرانوسوروس رکس گیر می کرد، به این دایناسور «گسست عفونی» می داد که طعمه های مجروح آن را آلوده کرده و در نهایت می کشت. این فرآیند احتمالاً چند روز یا چند هفته طول می کشید و در این هنگام، دایناسور گوشت خوار دیگری از آن بهره برداری می کرد.

ماده ها بزرگ تر از نرها

دانشمندان در تعیین اینکه آیا یک تیرانوسوروس رکس نر است یا ماده، دچار مشکل هستند.

بر اساس فسیل ها و شکل لگن ها، دلیلی خوب وجود دارد که باور کنیم ماده ی تی. رکس به اندازه چند هزار پوند از نرها سنگین تر بود. دلیل احتمالی این ویژگی، که به آن «دو شکلی جنسی» گفته می شود، این است که ماده ها باید تخم های به اندازه تیرانوسوروس رکس تخم گذاری می کردند و توسط تکامل، لگن های بزرگ تری یافته بودند. یا شاید ماده ها شکارچیان بهتری نسبت به نرها بودند، همانند آنچه در شیرهای ماده ی امروزی دیده می شود.

عمر حدود 30 سال

باور بر این است که برخی دایناسورها تا حدود 150 سال عمر می کردند، در حالی که عمر تیرانوسوروس رکس حدود 30 سال بود.

استنباط عمر یک دایناسور از فسیل های آن دشوار است، اما بر اساس تحلیل نمونه های موجود، دیرینه شناسان گمان می کنند که تیرانوسوروس رکس ممکن است تا 30 سال عمر کرده باشد. از آنجایی که این دایناسور در راس زنجیره غذایی قرار داشت، احتمالاً به دلیل پیری، بیماری یا گرسنگی می مرد و نه از حمله های دیگر دایناسورها، مگر در زمان های جوانی و آسیب پذیری. برخی از تیتانوسورهای 50 تنی که همزمان با تی. رکس زندگی می کردند ممکن بود عمری بیش از 100 سال داشته باشند.

هم شکارچی و هم لاش خوار

تیرانوسوروس رکس ممکن است هم شکارچی و هم لاش خوار بوده باشد.

سال ها است که دیرینه شناسان درباره ی این موضوع بحث می کنند که آیا تیرانوسوروس رکس یک شکارچی بی رحم بوده یا یک لاش خوار فرصت طلب؛ به عبارت دیگر، آیا این دایناسور غذا را شکار می کرد یا به لاشه های دایناسورهایی که توسط پیری یا بیماری افتاده بودند، حمله می کرد؟ دیدگاه فعلی این است که هیچ دلیلی وجود ندارد که تیرانوسوروس رکس نتواند هر دو کار را انجام دهد، مانند هر گوشت خواری که می خواهد از گرسنگی جلوگیری کند.

ممکن است جوجه ها پرپوش باشند

تصویری از تیرانوسوروس رکس بالغ. جوجه ها بسیار متفاوت بودند—در حدود اندازه ی یک بوقلمون و به احتمال زیاد دارای پوشش پر بودند.

به عنوان یک حقیقت درباره ی تیرانوسوروس رکس پذیرفته شده است که دایناسورها به پرندگان تکامل یافته اند و برخی دایناسورهای گوشت خوار (به ویژه رپتورها) پوشش پر داشتند. برخی از دیرینه شناسان معتقدند که تمام تیرانوسورها، از جمله تی. رکس، در برخی از مراحل زندگی خود پوشش پر داشته اند، که احتمالاً در زمان هچینگ اتفاق می افتاد. این نتیجه گیری با کشف تیرانوسورهای پرپوش آسیایی مانند دیلونگ و یوتیرانوس که تقریباً به اندازه ی تی. رکس بودند، حمایت می شود.

طعمه ی تریسراپتوس

بحث درباره ی رژیم غذایی تی. رکس ادامه دارد، اما بسیاری معتقدند که تریسراپتوس جزء خوراک این دایناسور بوده است.

تصور کنید یک تیرانوسوروس رکس هشت تنی گرسنه با یک تریسراپتوس پنج تنی مقابله کند؛ این موضوع چندان نامعقول نیست زیرا هر دو دایناسور در اواخر دوره کرتاسه در آمریکای شمالی زندگی می کردند. البته، تی. رکس معمولاً ترجیح می داد با یک تریسراپتوس بیمار، جوان یا تازه بیرون آمده از تخم مواجه شود، اما اگر به اندازه کافی گرسنه بود، تمام شرط ها لغو می شد.

گاز بسیار قوی

دانشمندان همچنان درباره ی میزان قدرت گاز تی. رکس بحث می کنند.

در سال 1996، یک تیم از دانشمندان دانشگاه استنفورد با بررسی جمجمه ی تی. رکس دریافتند که این دایناسور طعمه های خود را با نیرویی بین 1500 تا 3000 پوند در هر اینچ مربع، که معادل نیروی یک کروکودیل مدرن است، شکار می کرد. مطالعات اخیر این رقم را در حدود 5000 پوند تخمین زده اند. (متوسط نیروی گاز یک انسان بالغ حدود 175 پوند است.) فک های قوی تی. رکس احتمالاً قادر بودند که شاخ های یک دایناسور سرتوپسیان را ببُرند.

پادشاه سوسمارهای ظالم

دیرینه شناسان هنگام نامگذاری، طبقه بندی یا گروه بندی دایناسورها، به شکل استخوان های لگن و سایر قسمت های بدنه توجه می کنند.

هنری فرفیلد اوسبورن، یک دیرینه شناس و رئیس موزه تاریخ طبیعی آمریکا در شهر نیویورک، در سال 1905 نام جاودانی "تیرانوسوروس رکس" را انتخاب کرد. تیرانوسوروس در زبان یونانی به معنای "سوسمار ظالم" است و رکس در زبان لاتین به معنای "پادشاه" است، بنابراین تی. رکس به "پادشاه سوسمارهای ظالم" یا "پادشاه سوسمارهای ظالم" تبدیل شد.