اگر به تماشای TMZ علاقه دارید تا از آخرین رسوایی های جنسی سلبریتی ها مطلع شوید، تصور کنید که با تماشای Discovery یا National Geographic چه چیزهایی را از دست می دهید. جزئیات جفت گیری حیوانات می تواند همزمان تحریک کننده، خنده دار و عجیب باشد.

در اینجا 12 حقیقت غیرمعمول درباره جفت گیری حیوانات آورده شده است، از نعوظ دائمی تمساح ها تا "پیکان های عشق" که حلزون ها به کار می برند:

تمساح های نر دارای نعوظ دائمی هستند

اندام های تناسلی در دنیای حیوانات بسیار متفاوت است، اما یک تمایز جهانی این است که این اندام قبل یا حین عمل جفت گیری تغییر اندازه یا شکل می دهد و سپس به وضعیت "معمولی" خود برمی گردد. اما این درباره تمساح ها صدق نمی کند. نرها دارای آلت تناسلی دائماً نعوظ یافته، پوشیده از لایه های متعددی از پروتئین سفت کلاژن هستند که در داخل کلواک هایشان (محفظه هایی که اندام های گوارشی و تولیدمثل در آن قرار دارند) پنهان می شوند و سپس ناگهان مانند بیگانه ای که از شکم جان هرت خارج می شود، بیرون می زنند. آلت تناسلی شش اینچی یک تمساح با فشار روی حفره شکمی اش بیرون می آید، چیزی که به وضوح بخشی از بازی های پیش از جفت گیری خزندگان است.

کانگوروی ماده سه واژن دارد

کانگورهای ماده (همه کیسه داران برای این موضوع) دارای سه لوله واژنی هستند اما فقط یک opening واژن دارند که هر گونه ابهامی را برای جفت هایشان از بین می برد. هنگام لقاح، اسپرم نرها یا از یک یا هر دو لوله جانبی عبور می کند و حدود 30 روز بعد، جوی کوچک از لوله مرکزی پایین می آید و به آرامی به کیسه مادر خود می رسد تا بقیه بارداری اش را طی کند.

نرهای آنتچینوس تا مرگ جفت گیری می کنند

آنتچینوس، یک کیسه دار کوچک و موش مانند استرالیا، تقریباً ناشناس می ماند جز بخاطر یک واقعیت عجیب: در طول فصل جفت گیری کوتاه خود، نرهای این گونه برای حداکثر 12 ساعت با ماده ها جفت گیری می کنند و این در حالی است که پروتئین های حیاتی بدن خود را از دست می دهند و سیستم ایمنی خود را از بین می برند. پس از مدت کوتاهی، نرهای بی حال می میرند و ماده ها به تولید مثل ادامه می دهند و زایمان هایی با پدران متفاوت (بچه های متفاوت پدران متفاوت دارند) انجام می دهند. مادرها کمی طولانی تر زندگی می کنند تا به فرزندان خود رسیدگی کنند اما معمولاً در طول سال می میرند و فقط یک بار فرصت جفت گیری دارند.

کرم های صاف با اندام های جنسی خود شمشیر بازی می کنند

کرم های صاف جزو ساده ترین حیوانات بی مهره روی زمین هستند که فاقد اندام های گردش خون و تنفسی مشخص اند و از طریق همان سوراخ بدنی می خورند و دفع می کنند. اما همه چیز در فصل جفت گیری تغییر می کند: این موجودات هرمافرودیتی که هم اندام جنسی نر و هم ماده دارند، جفت های ضمینه ای شبیه خنجر را می پرورانند و با حرکتی آهسته شمشیر بازی می کنند تا زمانی که "ضربه ای" وارد شود، درست به پوست دیگری. "بازنده" با اسپرم بارور می شود و به مادر تبدیل می شود، در حالی که "پدر" معمولاً به رقابت ادامه می دهد تا خود نیز مادر شود و نقش های جنسی پیچیده تر شوند.

نرهای خارپشت قبل از جفت گیری بر روی ماده ها ادرار می کنند

هر سال، نرهای خارپشت به دور ماده های در دسترس جمع می شوند و برای حق جفت گیری با یکدیگر می جنگند، گاز می زنند و خراش می دهند. پس از آن، برنده به یک شاخه درخت می رود و به طور زیاد بر روی ماده ادرار می کند که این امر او را تحریک می کند تا به حالت آمادگی برای جفت گیری برود. باقی مانده کمی غیرقابل انتظار است: ماده خارپشت خارهای خود را جمع می کند تا جفتش را نغض نکند و جفت گیری معمولی تنها چند ثانیه طول می کشد.

سخت پوست ها آلت های تناسلی بزرگی دارند

شاید تصور کنید که حیوانی که تمام عمرش به یک مکان وابسته است، زندگی جنسی نسبتاً آرامی دارد. اما در واقع، سخت پوست ها (نمی توان گفت "نر" سخت پوست ها چون این موجودات هرمافرودیت هستند) بزرگ ترین آلت های تناسلی را نسبت به اندازه خود دارند، که به اندازه هشت برابر طول بدنشان است. به طور کلی، سخت پوست های سرحال اندام های خود را باز می کنند و سعی می کنند هر سخت پوست دیگری را که در نزدیکی خود می یابند، بارور کنند، در حالی که به احتمال زیاد خودشان نیز تحت فشار و آزمایش قرار می گیرند.

حلزون ها با "پیکان های عشق" یکدیگر را می زنند

برخی از گونه های هرمافرودیت حلزون ها و حلزون ها به نوعی معادل تیرهای کوپید، یعنی پروژه های تیز و باریک از کلسیم یا پروتئین های سخت، به عنوان مقدمات عمل جفت گیری استفاده می کنند. یکی از این "پیکان های عشق" به پوست حلزون گیرنده نفوذ می کند و گاهی اوقات به اندام های داخلی آن نفوذ کرده و یک ماده شیمیایی را معرفی می کند که باعث می شود حلزون به اسپرم حلزون مهاجم بیشتر تمایل نشان دهد. این پیکان ها اسپرم را به بدن "ماده" معرفی نمی کنند؛ این امر به شکل سنتی خود و در طول عمل جفت گیری رخ می دهد.

مرغ ها می توانند اسپرم های ناخواسته را بیرون بریزند

مرغ ها معمولاً کوچکتر از خروس ها هستند و اغلب نمی توانند در برابر نرهای کمتر مطلوبی که اصرار به جفت گیری دارند، مقاومت کنند. اما بعد از عمل، مرغ های خشمگین یا ناامید می توانند تا 80٪ از اسپرم نر مزاحم را بیرون بریزند و این امکان را فراهم می آورد که ممکن است بعداً توسط خروس هایی با رتبه بالاتر بارور شوند.

نرهای زنبورعسل در حین جفت گیری آلت تناسلی خود را از دست می دهند

همه در مورد اختلال در شیره کلنی صحبت می کنند که باعث کاهش جمعیت زنبورها در سراسر جهان می شود، اما به نظر نمی رسد که بسیاری در مورد سرنوشت عجیب زنبورعسل نر توجه کنند. قبل از اینکه یک زنبور ملکه بتواند عنوان بلندمرتبه خود را بپذیرد، او به عنوان یک زنبور باکره شروع به زندگی می کند و باید توسط یک نر بارور شود تا به مقام سلطنت برسد. اینجا جایی است که زنبور نر بدبخت وارد عمل می شود؛ در حین جفت گیری با وارث، آلت تناسلی نر پاره می شود و هنوز هم در بدن ماده باقی می ماند و او به سوی مرگ پرواز می کند. با توجه به سرنوشت دردناک زنبورعسل های نر، تعجبی ندارد که زنبورهای ملکه بالغ به طور عمدی آنها را برای استفاده در "میدان های جفت گیری" خود پرورش می دهند.

گوسفندها نرخ بالایی از همجنس گرایی دارند

همجنس گرایی یک ویژگی بیولوژیکی وراثتی در برخی از اعضای دنیای حیوانات است، و در میان گوسفندهای نر این موضوع به طرز چشم گیری مشهود است. بر اساس برخی برآوردها، تقریباً 10 درصد از قوچ ها ترجیح می دهند با قوچ های دیگر جفت گیری کنند و نه با ماده ها. اگر فکر کنید این نتیجه ناخواسته ای از دامداری انسانی است، مطالعات نشان داده اند که رفتار این گوسفندها در ناحیه خاصی از مغزشان، هیپوتالاموس، منعکس می شود و این رفتار به صورت سخت افزاری و نه یادگرفتنی است.

نرهای ماهی آنگلر در حین جفت گیری با ماده ها ترکیب می شوند

ماهی های آنگلر که طعمه های خود را با ساختارهای گوشتی که از سرشان بیرون زده جذب می کنند، در اعماق اقیانوس زندگی می کنند و نسبتاً کمیاب هستند و تنها تعداد محدودی از ماده ها را تولید می کنند. اما طبیعت راهی پیدا می کند: نرهای برخی از گونه های ماهی آنگلر بسیاری کوچکتر از جنس مخالف هستند و به معنای واقعی کلمه به جفت های خود متصل شده یا "پارازیت" می کنند و به طور مداوم اسپرم به آنها ارائه می دهند. اعتقاد بر این است که این معامله تکاملی به ماده ها اجازه می دهد تا به اندازه های "عادی" رشد کنند و به این ترتیب در زنجیره غذایی پیشرفت کنند. چه اتفاقی برای نرهایی می افتد که ماده های پذیرنده را پیدا نمی کنند؟ متأسفانه می میرند و به غذای ماهی تبدیل می شوند.

نرهای مگس پرید (دامزل فلای) می توانند اسپرم رقبای خود را حذف کنند

بیشتر حیواناتی که در فصل جفت گیری شکست می خورند، باید با سرنوشت خود کنار بیایند. اما این موضوع درباره نرهای مگس پرید صدق نمی کند، زیرا آنها می توانند از آلت تناسلی عجیب و غریب خود استفاده کنند تا به معنای واقعی کلمه اسپرم رقیب مستقیم خود را از کلواک ماده خارج کنند و به این ترتیب شانس تکثیر DNA خود را افزایش دهند. یکی از عوارض جانبی این استراتژی این است که تکمیل عمل جفت گیری برای مگس پریدها زمان بسیار طولانی تری می برد، که به همین دلیل این حشرات اغلب می توانند در کنار هم و بر روی مسافت های طولانی پرواز کنند.