معماران سیاه‌پوست در طول تاریخ آمریکا با موانع اجتماعی و اقتصادی بی‌شماری روبرو بوده‌اند. با این حال، این هنرمندان بااستعداد توانسته‌اند بناهای تحسین‌برانگیزی را طراحی و اجرا کنند که امروزه بخشی از میراث معماری این کشور محسوب می‌شوند.
در دوران پیش از جنگ‌های داخلی آمریکا، بسیاری از سیاه‌پوستان برده‌دار مهارت‌های ساخت و ساز و مهندسی را فرا می‌گرفتند، اما این دانش تنها در خدمت منافع صاحبان برده بود. پس از پایان جنگ، این مهارت‌ها به نسل‌های بعدی منتقل شد و زمینه‌ای را برای شکوفایی معماران سیاه‌پوست فراهم آورد. با این وجود، تا سال 1930، تنها حدود 60 معمار سیاه‌پوست در فهرست معماران رسمی ثبت شده بودند و متاسفانه، بسیاری از آثار آن‌ها یا از بین رفته یا به طور کلی تغییر کرده‌اند.
امروزه، اگرچه شرایط تا حدودی بهبود یافته است، بسیاری بر این باورند که معماران سیاه‌پوست همچنان از جایگاه شایسته خود در این صنعت برخوردار نیستند. در ادامه، به معرفی برخی از برجسته‌ترین معماران سیاه‌پوست آمریکا می‌پردازیم که مسیر را برای سازندگان اقلیت هموار کردند.
رابرت رابینسون تیلور (1868-1942): پیشگام معماری آکادمیک سیاه‌پوستان در آمریکا
تصویر رابرت رابینسون تیلور روی تمبر یادبود میراث سیاه‌پوستان، سال 2015، سرویس پستی ایالات متحده رابرت رابینسون تیلور به عنوان اولین معمار سیاه‌پوستِ آموزش‌دیده و دارای مدرک آکادمیک در آمریکا شناخته می‌شود. او در کارولینای شمالی بزرگ شد و در کنار پدرش، هنری تیلور (که حاصل ازدواج یک برده‌دار سفیدپوست و یک زن سیاه‌پوست بود)، به عنوان نجار و سرکارگر فعالیت می‌کرد. تیلور در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) تحصیل کرد و پروژه پایانی او برای دریافت مدرک کارشناسی معماری، طراحی خانه‌ای برای سربازان بازنشسته جنگ‌های داخلی بود. بوکر تی. واشنگتن او را برای کمک به تاسیس موسسه توسکیگی در آلاباما دعوت کرد؛ موسسه‌ای که امروزه نام تیلور با آن گره خورده است. این معمار بزرگ در 13 دسامبر 1942، در حالی که از کلیسای توسکیگی در آلاباما بازدید می‌کرد، به طور ناگهانی درگذشت. در سال 2015، به پاس خدماتش، تصویر او بر روی تمبری از سوی سرویس پستی ایالات متحده نقش بست.
والاس آگوستوس ریفیلد (1873-1941): همراه تیلور در تربیت معماران آینده
کلیسای باپتیست خیابان شانزدهم، بیرمنگام، آلاباما. عکس از Carol M. Highsmith/Getty Images (برش خورده) والاس آگوستوس ریفیلد، در حالی که دانشجوی دانشگاه کلمبیا بود، توسط بوکر تی. واشنگتن برای ریاست بخش طراحی معماری و مکانیک در موسسه توسکیگی استخدام شد. ریفیلد در کنار رابرت رابینسون تیلور در تاسیس توسکیگی به عنوان یک مرکز آموزشی برای معماران سیاه‌پوست آینده همکاری کرد. پس از چند سال، ریفیلد دفتر شخصی خود را در بیرمنگام، آلاباما افتتاح کرد و در آنجا به طراحی خانه‌ها و کلیساهای متعددی پرداخت - که مشهورترین آن‌ها کلیسای باپتیست خیابان شانزدهم در سال 1911 است. ریفیلد دومین معمار سیاه‌پوست تحصیل‌کرده حرفه‌ای در ایالات متحده، درست پس از تیلور بود.
ویلیام سیدنی پیتمن (1875-1958): پیشگام قراردادهای فدرال و معماری تگزاس
ویلیام سیدنی پیتمن به عنوان اولین معمار سیاه‌پوست شناخته می‌شود که موفق به دریافت قرارداد فدرال شد - ساخت ساختمان "Negro Building" در نمایشگاه سه‌صدمین سالگرد جیمزتاون در ویرجینیا در سال 1907 - و همچنین اولین معمار سیاه‌پوستی بود که در ایالت تگزاس به طور حرفه‌ای به معماری پرداخت. مانند سایر معماران سیاه‌پوست، پیتمن در دانشگاه توسکیگی تحصیل کرد و سپس به تحصیل معماری در موسسه درکسل در فیلادلفیا ادامه داد. پیش از نقل مکان با خانواده‌اش به تگزاس در سال 1913، سفارشات طراحی چندین ساختمان مهم در واشنگتن دی سی را دریافت کرد. پیتمن که همواره به دنبال ایده‌های نو و غیرمنتظره در آثارش بود، در نهایت بی‌خانمان در دالاس درگذشت. متاسفانه، معماری او در تگزاس هرگز به طور کامل مورد توجه و حفظ قرار نگرفت.
موزس مک‌کیساک سوم (1879-1952): احیاگر میراث خانوادگی و بنیان‌گذار شرکت معماری پیشرو
موزه ملی تاریخ و فرهنگ آفریقایی-آمریکایی، واشنگتن دی سی. عکس از George Rose/Getty Images (برش خورده) موزس مک‌کیساک سوم، نوه یک برده متولد آفریقا، یک استادکار ساختمان‌سازی بود. در سال 1905، او به همراه برادرش کالوین، یکی از اولین شرکت‌های معماری سیاه‌پوست در ایالات متحده را با نام "McKissack & McKissack" در نشویل، تنسی تاسیس کرد. این شرکت که بر پایه میراث خانوادگی بنا شده است، هنوز هم فعال است و بر روی هزاران پروژه کار کرده است، از جمله موزه ملی تاریخ و فرهنگ آفریقایی-آمریکایی (مدیریت طراحی و ساخت) و یادبود MLK (معمار ثبت شده)، که هر دو در واشنگتن دی سی واقع شده‌اند.
جولیان ابل (1881-1950): نابغه گمنام معماری آمریکا
کلیسای دانشگاه دوک، دورهام، کارولینای شمالی. عکس از Lance King/Getty Images (برش خورده) جولیان ابل یکی از مهم‌ترین معماران تاریخ آمریکا بود، اما هرگز آثارش را امضا نکرد و در طول زندگی‌اش به طور علنی مورد تقدیر قرار نگرفت. ابل به عنوان اولین فارغ‌التحصیل سیاه‌پوست رشته معماری از دانشگاه پنسیلوانیا در سال 1902، تمام دوران حرفه‌ای خود را در شرکت فیلادلفیایی هوراس ترومباور، معمار دوران طلایی، سپری کرد. ابل در شرکت ترومباور مشغول به کار بود که کمیسیونی برای گسترش پردیس دانشگاه دوک، یک دانشگاه مختص سفیدپوستان در دورهام، کارولینای شمالی دریافت کردند. اگرچه طرح‌های معماری اصلی ابل برای دانشگاه دوک به عنوان آثار هنری توصیف شده‌اند، اما تا دهه 1980 تلاش‌های ابل در دانشگاه دوک مورد قدردانی قرار نگرفت. امروزه ابل در محوطه دانشگاه جشن گرفته می‌شود.
کلارنس دبلیو. "کپ" ویگینگتون (1883-1967): معمار شهر، طراح بناهای ماندگار
"کپ" وستلی ویگینگتون، اولین معمار سیاه‌پوست ثبت‌شده در ایالت مینه‌سوتا و اولین معمار شهرداری سیاه‌پوست در ایالات متحده بود. ویگینگتون که در کانزاس متولد شد، در اوماها بزرگ شد و در همانجا برای توسعه مهارت‌های معماری خود کارآموزی کرد. در حدود 30 سالگی، به سنت پل، مینه‌سوتا نقل مکان کرد، در آزمون خدمات کشوری شرکت کرد و به عنوان معمار کارمند شهر استخدام شد. او مدارس، ایستگاه‌های آتش‌نشانی، سازه‌های پارک، ساختمان‌های شهرداری و سایر بناهای مهمی را طراحی کرد که هنوز در سنت پل پابرجا هستند. پاویلیونی که او برای جزیره هریت طراحی کرد، اکنون به نام پاویلیون ویگینگتون نامیده می‌شود.
ورتنر وودسون تندی (1885-1949): پیشگام معماری نیویورک و مدافع حقوق سیاه‌پوستان
ویلا لووارو، عمارت مادام سی. جی. واکر، ایروینگتون، نیویورک. عکس از Library of Congress Prints and Photographs Division ورتنر وودسون تندی، متولد کنتاکی، اولین معمار سیاه‌پوست ثبت‌شده در ایالت نیویورک، اولین معمار سیاه‌پوست عضو موسسه معماران آمریکا (AIA) و اولین مرد سیاه‌پوست بود که در آزمون کمیسیون نظامی قبول شد. تندی خانه‌های برجسته‌ای را برای ثروتمندترین ساکنان هارلم طراحی کرد، از جمله ویلا لووارو در سال 1918 برای مادام سی. جی. واکر، کارآفرین خودساخته و میلیاردر لوازم آرایشی.
در برخی محافل، تندی بیشتر به عنوان یکی از بنیانگذاران انجمن آلفا فی آلفا شناخته می‌شود: تندی و شش مرد سیاه‌پوست دیگر در دانشگاه کورنل، در حالی که با تعصبات نژادی اوایل قرن بیستم آمریکا دست و پنجه نرم می‌کردند، یک گروه مطالعه و پشتیبانی تشکیل دادند. این انجمن که در سال 1906 تأسیس شد، "صدا و دیدگاه را برای مبارزه آفریقایی-آمریکایی‌ها و رنگین‌پوستان در سراسر جهان تامین کرده است." به هر یک از بنیانگذاران، از جمله تندی، اغلب "جواهرات" گفته می‌شود. تندی نشان آن‌ها را طراحی کرد.
جان ادمونستون برنت (1889-1962): ادامه‌دهنده راه پدر و معمار مرکز فرهنگی سیاه‌پوستان
جان ادمونستون برنت اولین معمار حرفه‌ای سیاه‌پوست در بوفالو، نیویورک بود. پدرش، کالوین برنت، پسر یک برده بود و خود نیز اولین معمار سیاه‌پوست در واشنگتن دی سی بود، جایی که جان در آن متولد شد. جان برنت در موسسه توسکیگی تحصیل کرد و مدرک معماری خود را از موسسه درکسل در فیلادلفیا دریافت کرد. او به خاطر طراحی YMCA خیابان میشیگان در بوفالو مشهور است، ساختمانی که به یک مرکز فرهنگی برای جامعه سیاه‌پوست در شهر تبدیل شد.
لوییس آرنت استوارت بلینگر (1891-1946): معمار پیتسبورگ با آثار رو به زوال
لوییس آرنت استوارت بلینگر، متولد کارولینای جنوبی، در سال 1914 مدرک لیسانس علوم خود را از دانشگاه هاوارد، یک دانشگاه تاریخی سیاه‌پوستان در واشنگتن دی سی دریافت کرد. بلینگر برای بیش از یک ربع قرن، ساختمان‌های کلیدی را در پیتسبورگ، پنسیلوانیا طراحی کرد. متاسفانه، تنها تعداد انگشت‌شماری از ساختمان‌های او باقی مانده‌اند، و همه آن‌ها تغییر یافته‌اند. مهم‌ترین اثر او گراند لاج برای شوالیه‌های پیتیاس (1928) بود، که پس از رکود بزرگ از نظر مالی ناپایدار شد. در سال 1937، بازسازی شد تا به تئاتر نیو گرانادا تبدیل شود.
پل ریور ویلیامز (1894–1980): معمار مشهور کالیفرنیای جنوبی و طراح خانه‌های رویایی هالیوود
اقامتگاه کالیفرنیا حدود سال 1927، طراحی شده توسط معمار پل ویلیامز. عکس از Karol Franks/Getty Images (برش خورده) پل ریور ویلیامز به دلیل طراحی ساختمان‌های بزرگ در کالیفرنیای جنوبی، از جمله ساختمان موضوعی LAX با سبک فضایی در فرودگاه بین‌المللی لس‌آنجلس و بیش از 2000 خانه در تپه‌های سراسر لس‌آنجلس، به شهرت رسید. بسیاری از زیباترین اقامتگاه‌ها در هالیوود توسط پل ویلیامز ساخته شده‌اند.
آلبرت ایروین کسل (1895-1969): معمار محوطه‌های دانشگاهی
آلبرت ایروین کسل در طراحی بسیاری از محوطه‌های دانشگاهی در ایالات متحده نقش داشت. او ساختمان‌هایی را برای دانشگاه هاوارد در واشنگتن دی سی، دانشگاه ایالتی مورگان در بالتیمور و دانشگاه ویرجینیا یونیون در ریچموند طراحی کرد. کسل همچنین سازه‌های مدنی را برای ایالت مریلند و منطقه کلمبیا طراحی و ساخت.
نورما مریک اسکلارک (1928-2012): بانوی پیشگام و الهام‌بخش معماران زن سیاه‌پوست
مرکز طراحی اقیانوس آرام، وست هالیوود، کالیفرنیا. عکس از Steve Proehl/Getty Images (برش خورده) نورما مریک اسکلارک اولین زن سیاه‌پوستی بود که در نیویورک (1954) و کالیفرنیا (1962) مجوز معماری دریافت کرد. او همچنین اولین زن سیاه‌پوستی بود که به عضویت انجمن معماران آمریکا (1966 FAIA) درآمد. از جمله پروژه‌های متعدد او می‌توان به همکاری و نظارت بر تیم طراحی به سرپرستی سزار پلی آرژانتینی اشاره کرد. اگرچه بیشتر اعتبار یک ساختمان به معمار طراح می‌رسد، اما توجه دقیق به جزئیات ساخت و ساز و مدیریت یک شرکت معماری ممکن است مهم‌تر باشد.
اسکلارک عاشق پروژه‌های بزرگ و پیچیده بود. مهارت‌های مدیریت معماری او، تکمیل موفقیت‌آمیز پروژه‌های پیچیده‌ای مانند مرکز طراحی اقیانوس آرام در کالیفرنیا و ترمینال 1 در فرودگاه بین‌المللی لس‌آنجلس را تضمین کرد. معماران زن سیاه‌پوست همچنان به اسکلارک به عنوان یک الهام و الگوی نقش نگاه می‌کنند.
رابرت ترینهم کولز (متولد 1929): معمار پروژه‌های عظیم و ماندگار
رابرت ترینهم کولز به دلیل طراحی در مقیاس بزرگ مشهور است. آثار او شامل مرکز شهرداری فرانک ریوز در واشنگتن دی سی، پروژه مراقبت سرپایی برای بیمارستان هارلم، کتابخانه فرانک ای. مری ودر، پاویلیون ورزشی جانی بی. وایلی در بوفالو و آرنای فارغ التحصیلان در دانشگاه بوفالو است. شرکت معماری کولز که در سال 1963 تاسیس شد، به عنوان یکی از قدیمی‌ترین شرکت‌های شمال شرقی متعلق به یک آمریکایی سیاه‌پوست رتبه‌بندی می‌شود.
جی. مکس باند جونیور (1935-2009): معماری که بر نژادپرستی غلبه کرد و یادبود 11 سپتامبر را به واقعیت تبدیل کرد
معمار آمریکایی جی. مکس باند. عکس از Anthony Barboza/Getty Images (برش خورده) جی. مکس باند جونیور در سال 1935 در لوئیزویل، کنتاکی به دنیا آمد و در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و در سال 1955 مدرک لیسانس و در سال 1958 مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد. زمانی که باند در دانشگاه هاروارد دانشجو بود، نژادپرستان صلیبی را بیرون از خوابگاهش آتش زدند. یک استاد سفیدپوست در دانشگاه که نگران شده بود، به باند توصیه کرد رویای معمار شدن را رها کند. سال‌ها بعد، باند در مصاحبه‌ای با واشنگتن پست به یاد آورد که استادش گفته بود: "تا به حال هیچ معمار سیاه‌پوست مشهور و برجسته‌ای وجود نداشته است... بهتر است حرفه دیگری را انتخاب کنی."
خوشبختانه، باند یک تابستان را در لس‌آنجلس برای پل ویلیامز، معمار سیاه‌پوست کار کرده بود و می‌دانست که می‌تواند بر کلیشه‌های نژادی غلبه کند.
در سال 1958، او بورسیه فولبرایت را برای تحصیل در پاریس دریافت کرد و به مدت چهار سال در غنا زندگی کرد. این کشور آفریقایی که به تازگی از بریتانیا مستقل شده بود، از استعدادهای جوان و سیاه‌پوست استقبال می‌کرد - بسیار مهربانانه‌تر از بی‌مهری شرکت‌های معماری آمریکایی در اوایل دهه 1960.
امروزه، باند ممکن است بیشتر به خاطر تحقق بخشیدن به بخشی عمومی از تاریخ آمریکا - موزه یادبود 11 سپتامبر در شهر نیویورک - شناخته شود. باند همچنان الهام‌بخش نسل‌های معماران اقلیت است.
هاروی برنارد گانت (متولد 1943): معماری و سیاست، دو بال برای خدمت به شهر
هاروی گانت شهردار شارلوت، نامزد دموکرات برای سنای ایالات متحده در کارولینای شمالی، 1990. عکس از Cheryl Chenet/Getty Images هاروی بی. گانت، متولد 1943 در چارلستون، کارولینای جنوبی، عشق به برنامه‌ریزی شهری را با تصمیمات سیاستی یک مقام منتخب در هم آمیخت. او در سال 1965 پس از حکم دادگاه فدرال که به او اجازه داد به عنوان اولین دانشجوی سیاه‌پوست وارد دانشگاه شود، مدرک لیسانس خود را از دانشگاه کلمسون دریافت کرد. سپس به موسسه فناوری ماساچوست (MIT) رفت تا مدرک کارشناسی ارشد برنامه‌ریزی شهری را دریافت کند و بعداً به کارولینای شمالی نقل مکان کرد تا کار دوگانه خود را به عنوان معمار و سیاستمدار آغاز کند.
از سال 1970 تا 1971، گانت طرح‌هایی را برای "شهر روح" (از جمله "Soul Tech I")، یک جامعه برنامه‌ریزی شده چند فرهنگی و چند منظوره توسعه داد. این پروژه ایده رهبر حقوق مدنی فلوید بی. مک‌کیسیک بود. زندگی سیاسی گانت نیز در کارولینای شمالی آغاز شد، زیرا او از عضویت در شورای شهر به اولین شهردار سیاه‌پوست شارلوت تبدیل شد.
از ساخت شهر شارلوت گرفته تا شهردار شدن همان شهر، زندگی گانت پر از پیروزی در هر دو عرصه معماری و سیاست دموکراتیک بوده است.
معماران سیاه‌پوست: پیشگامان گمنام معماری آمریکا — https://www.rayeshmand.ir/article/15-important-african-american-architects