17 کشور کوچک تر، از جمله کوچک ترین کشور جزیره ای در جهان، هر کدام مساحتی کمتر از 200 مایل مربع دارند. اگر این کشورها را با هم ترکیب کنید، اندازه کل آنها کمی بزرگ تر از ایالت رود آیلند خواهد بود. این ملل مستقل از 108 اکبر (که اندازه ای مشابه با یک مرکز خرید بزرگ دارد) تا کمی بیشتر از 191 مایل مربع متغیر هستند.
بزرگ ترین و احتمالاً پیچیده ترین مزرعه سرپوشیده جهان مزرعه ای است که در آن سبزیجات بدون آفتاب، خاک و یا آب به عمل می آیند.
البته تقریباً بدون آب. «اروفارمز» (AeroFarms)، شرکتی است که این سرمایه گذاری را انجام داده و می گوید در مقایسه با یک مزرعه معمولی در فضای باز 95٪ کمتر آب مصرف می کند.
خداوند در خلقت زن و مرد چه از لحاظ جسمی و چه روحی و روانی، تفاوتهایی قائل شده است. فلسفه ی این تفاوتها در این است که پیوند میان زن و مرد را محکم میکند. و حقوق و وظایف را در زندگی خانوادگی تقسیم میگرداند. واقعیت این است که بین مرد و زن و نر و ماده حتّی در حیوانات و گیاهان تفاوتهای اساسی وجود دارد. پس بهتر است قبل از ازدواج بیشتر در مورد این تفاوت ها بدانیم.
در دنیای علم و مواد، اصطلاحهمگن(Homogeneous) به موادی اطلاق میشود که در تمام نقاط حجم خود، خواص یکسان و یکنواختی دارند. به عبارت دیگر، اگر از هر قسمت یک مادههمگننمونهبرداری کنیم، نمونه به دست آمده دقیقاً مشابه نمونهای خواهد بود که از هر نقطه دیگری از آن ماده برداشته شده است. این یکنواختی در ویژگیها، مادههمگنرا از مواد غیر همگن (Heterogeneous) متمایز میکند.
در فاصلهی ۳۰۰ سال نوری زمین، ستارهای به اسم HIP68468 قرار دارد؛ این ستاره شباهت زیادی به خورشید دارد و میتواند آیندهی خورشید را به نمایش بگذارد. تیمی از ستارهشناسها که چندین سال است در حال پایش این ستاره هستند، در مطالعهی جدید خود، اعلام کردند ستارهی یادشده در گذشته سیارههای مجاور خود را بلعیده است. آنچه سبب نتیجهگیری اخیر آنها شده است، مقدار لیتیوم موجود در ستارهی HIP68468 است؛ مقدار این فلز ۴ برابر چیزی است که از ستارهای به قدمت ۶ میلیارد سال میتوان انتظار داشت. از آنجا که ستارهها معمولا لیتیوم خود را میسوزانند، از اینرو مقدار مازاد این عنصر در ستارهی یادشده در کنار وجود فلزات مقاوم در برابر حرارتی که بهطور معمول در سیارههای سنگی یافت میشوند، تنها از طریق بلعیدهشدن سیارهها توسط این ستاره قابل توجیه هستند.
در طول تاریخ موضوع آب همواره مسئله ای حیاتی برای سرزمین ایران به شمار می رفته است. حتی از زمان های ماقبل تاریخ هم ساکنان سرزمین ما ناچار بودند با وسایل مصنوعی زمین ها را آبیاری کنند.
در دوره هخامنشیان شبکه وسیعی از قنات (کاریز) وجود داشت. امروزه هم در بعضی از مناطق، آبی که در پای کوه ها و در عمق چندین ده متر وجود دارد را به کمک این قنات ها به مناطقی با فاصله 30 تا 40 کیلومتری منتقل می کنند. از برکت آب همین قنات ها و باران هایی که در کناره های داخلی رشته کوه های زاگرس و البرز می بارد زمین های زراعی و واحه های آبادی در ایران ایجاد شده است.