جنت رنکین نامی است که در تاریخ آمریکا با اصلاحات اجتماعی، فعالیت در جنبش حق رای زنان و صلح‌طلبی گره خورده است. او در 7 نوامبر 1916 به عنوان نخستین زن آمریکایی به کنگره راه یافت. رنکین در دوره نمایندگی خود، با ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول مخالفت کرد. او بعدها برای بار دوم نیز به کنگره راه یافت و این بار نیز با ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم مخالفت ورزید. بدین ترتیب، او تنها فرد در تاریخ کنگره آمریکا است که با ورود این کشور به هر دو جنگ جهانی رای مخالف داده است.

اطلاعات کلیدی

• نام کامل: جنت پیکرینگ رنکین
• شهرت: فعال حقوق زنان، صلح طلب، فعال صلح و اصلاح طلب اجتماعی
• تاریخ تولد: 11 ژوئن 1880، شهرستان میسولا، مونتانا
• والدین: الیو پیکرینگ رنکین و جان رنکین
• تاریخ فوت: 18 مه 1973، کارمل بای د سی، کالیفرنیا
• تحصیلات: دانشگاه ایالتی مونتانا (دانشگاه مونتانا کنونی)، مدرسه بشردوستی نیویورک (دانشکده مددکاری اجتماعی دانشگاه کلمبیا کنونی)، دانشگاه واشنگتن
• مهم‌ترین دستاوردها: نخستین زنی که به کنگره آمریکا راه یافت. او از ایالت مونتانا در سال‌های 1917-1919 و 1941-1943 نمایندگی کرد.
• وابستگی‌های سازمانی: NAWSA، WILPF، اتحادیه ملی مصرف کنندگان، انجمن صلح جورجیا، تیپ جنت رنکین
• نقل قول مشهور: "اگر قرار بود زندگی‌ام را دوباره زندگی کنم، همه کارها را دوباره انجام می‌دادم، اما این بار بدجنس‌تر می‌بودم."

سال‌های نخستین زندگی

جنت پیکرینگ رنکین در ۱۱ ژوئن ۱۸۸۰ متولد شد. پدرش، جان رنکین، یک دامدار، توسعه‌دهنده املاک و تاجر چوب در ایالت مونتانا بود. مادرش، الیو پیکرینگ، معلم سابق مدرسه بود. جنت، دوران کودکی خود را در مزرعه خانوادگی گذراند و سپس به همراه خانواده به شهر میسولا نقل مکان کرد. او بزرگترین فرزند خانواده‌ای پرجمعیت با ۱۱ فرزند بود که از این تعداد، ۷ نفر دوران کودکی را پشت سر گذاشتند.

تحصیلات و فعالیت در حوزه مددکاری اجتماعی

رنکین در دانشگاه ایالتی مونتانا در میسولا به تحصیل پرداخت و در سال 1902 با مدرک لیسانس زیست‌شناسی فارغ‌التحصیل شد. او مدتی به عنوان معلم مدرسه و خیاط مشغول به کار شد و هم‌زمان به مطالعه طراحی مبلمان پرداخت، چرا که به دنبال یافتن حرفه‌ای بود که بتواند به آن متعهد بماند. پس از فوت پدرش در سال 1902، ارثی به او رسید که به صورت مستمر در طول زندگی‌اش به او پرداخت می‌شد.

در سال 1904، طی سفری طولانی به بوستون برای دیدار با برادرش در دانشگاه هاروارد، رنکین با دیدن شرایط نامناسب محله‌های فقیرنشین، به فعالیت در حوزه نوظهور مددکاری اجتماعی علاقه‌مند شد. او به مدت چهار ماه در یک مرکز اسکان در سان فرانسیسکو ساکن شد و سپس وارد مدرسه بشردوستی نیویورک (که بعدها به دانشکده مددکاری اجتماعی دانشگاه کلمبیا تبدیل شد) گردید. پس از آن، به غرب بازگشت و به عنوان مددکار اجتماعی در یک خانه کودکان در اسپوکن، واشنگتن، مشغول به کار شد. با این حال، مددکاری اجتماعی نتوانست علاقه او را برای مدت طولانی حفظ کند و او تنها چند هفته در خانه کودکان دوام آورد.

جنت رنکین و حقوق زنان

پس از آن، رنکین در دانشگاه واشنگتن در سیاتل به تحصیل پرداخت و در سال 1910 به جنبش حق رای زنان پیوست. در جریان سفری به مونتانا، او به اولین زنی تبدیل شد که در مقابل مجلس قانون‌گذاری این ایالت سخنرانی می‌کند. توانایی سخنوری او، هم تماشاچیان و هم قانون‌گذاران را شگفت‌زده کرد. او همچنین انجمن حق رای برابر را سازماندهی کرد و به نمایندگی از آن سخنرانی نمود.

رنکین سپس به نیویورک نقل مکان کرد و به فعالیت خود در زمینه حقوق زنان ادامه داد. در این سال‌ها، رابطه مادام‌العمر خود را با کاترین آنتونی آغاز کرد. رنکین به حزب حق رای زنان نیویورک پیوست و در سال 1912، به عنوان دبیر میدانی انجمن ملی حق رای زنان آمریکا (NAWSA) منصوب شد.

رنکین و آنتونی در میان هزاران نفر از فعالان حق رای زنان در راهپیمایی سال 1913 در واشنگتن دی سی، پیش از تحلیف رئیس‌جمهور وودرو ویلسون، حضور داشتند.

رنکین در سال 1914 به مونتانا بازگشت تا به سازماندهی کمپین موفقیت‌آمیز حق رای در این ایالت کمک کند. به همین منظور، او از سمت خود در NAWSA استعفا داد.

تلاش برای صلح و انتخاب به عنوان نماینده کنگره

با اوج گرفتن زمزمه‌های جنگ در اروپا، رنکین توجه خود را به تلاش برای صلح معطوف کرد. در سال 1916، او به عنوان یک جمهوری‌خواه برای یکی از دو کرسی کنگره از ایالت مونتانا نامزد شد. برادرش به عنوان مدیر کمپین انتخاباتی او خدمت کرد و به تامین مالی آن کمک نمود. اگرچه در ابتدا در روزنامه‌ها اعلام شد که رنکین در انتخابات شکست خورده است، اما او در نهایت پیروز شد. به این ترتیب، جنت رنکین به اولین زنی تبدیل شد که به کنگره ایالات متحده راه می‌یابد و همچنین اولین زنی بود که در یک نظام دموکراتیک غربی به یک مجلس قانون‌گذاری ملی راه پیدا می‌کرد.

رنکین از شهرت و اعتبار خود در این جایگاه "اولین زن"، برای تلاش در راستای صلح و حقوق زنان استفاده کرد. او همچنین فعالانه علیه کار کودکان مبارزه می‌کرد و یک ستون هفتگی در روزنامه می‌نوشت.

تنها چهار روز پس از تصدی این مقام، جنت رنکین بار دیگر تاریخ‌ساز شد: او به ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول رای مخالف داد. او با صحبت کردن در هنگام اعلام اسامی قبل از رای دادن، پروتکل را نقض کرد و اعلام نمود: "من می‌خواهم در کنار کشورم بایستم، اما نمی‌توانم به جنگ رای بدهم." برخی از همکارانش در NAWSA - به ویژه کری چاپمن کت - از رای او انتقاد کردند و گفتند که رنکین با این کار، زمینه را برای انتقاد از جنبش حق رای زنان فراهم می‌کند و رای او غیرعملی و احساساتی است.

رنکین بعدها در دوره نمایندگی خود به چندین اقدام در راستای جنگ رای مثبت داد و همزمان برای اصلاحات سیاسی از جمله آزادی‌های مدنی، حق رای، کنترل موالید، دستمزد برابر و رفاه کودکان نیز تلاش کرد. در سال 1917، او بحث کنگره در مورد اصلاحیه سوزان بی. آنتونی را آغاز کرد که در سال 1917 در مجلس نمایندگان و در سال 1918 در سنا به تصویب رسید. این اصلاحیه پس از تصویب، به عنوان اصلاحیه نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده شناخته شد.

اما اولین رای ضد جنگ رنکین، سرنوشت سیاسی او را رقم زد. زمانی که حوزه انتخابیه او به شکلی تغییر کرد که به ضررش تمام شد، او برای مجلس سنا نامزد شد، در انتخابات مقدماتی شکست خورد، یک حزب سوم تشکیل داد و با اختلاف فاحشی شکست خورد.

پس از جنگ جهانی اول

پس از پایان جنگ، رنکین به تلاش خود برای صلح از طریق اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی ادامه داد و همچنین شروع به همکاری با اتحادیه ملی مصرف‌کنندگان کرد. در همان زمان، او در هیئت کارکنان اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا نیز فعالیت می‌کرد.

پس از بازگشتی کوتاه به مونتانا برای کمک به برادرش در انتخابات مجلس سنا (که با شکست مواجه شد)، او به یک مزرعه در جورجیا نقل مکان کرد. او هر تابستان به مونتانا بازمی‌گشت، زیرا محل اقامت قانونی‌اش آنجا بود.

جنت رنکین از پایگاه خود در جورجیا، به عنوان دبیر میدانی WILPF منصوب شد و برای صلح لابی‌گری می‌کرد. پس از خروج از WILPF، او انجمن صلح جورجیا را تشکیل داد. او برای اتحادیه صلح زنان لابی‌گری می‌کرد و در تلاش برای تصویب یک متمم قانون اساسی ضد جنگ بود. او از اتحادیه صلح خارج شد و شروع به همکاری با شورای ملی پیشگیری از جنگ کرد. او همچنین برای همکاری آمریکا با دیوان بین‌المللی دادگستری، اصلاحات کارگری و پایان دادن به کار کودکان لابی‌گری می‌کرد. علاوه بر این، او برای تصویب قانون شپارد-تاونر در سال 1921 تلاش کرد، قانونی که در ابتدا خود او به کنگره ارائه داده بود. تلاش او برای تصویب یک متمم قانون اساسی برای پایان دادن به کار کودکان با موفقیت کمتری همراه بود.

در سال 1935، زمانی که کالجی در جورجیا به او سمت ریاست صلح را پیشنهاد داد، او به کمونیست بودن متهم شد و در نهایت شکایتی مبنی بر افترا علیه روزنامه Macon که این اتهام را پخش کرده بود، تنظیم کرد. دادگاه در نهایت او را، به قول خودش، "خانم خوبی" اعلام کرد.

در نیمه اول سال 1937، او در 10 ایالت سخنرانی کرد و 93 سخنرانی در مورد صلح ارائه داد. او از کمیته اول آمریکا حمایت می‌کرد، اما تصمیم گرفت که لابی‌گری موثرترین راه برای تلاش در راستای صلح نیست. تا سال 1939، او به مونتانا بازگشته بود و دوباره برای کنگره نامزد شده بود و از یک آمریکای قوی اما بی‌طرف در دورانی دیگر از جنگ قریب‌الوقوع حمایت می‌کرد. برادرش بار دیگر کمک مالی برای نامزدی او کرد.

انتخاب مجدد به کنگره

جنت رنکین که با اکثریتی اندک انتخاب شده بود، در ژانویه به عنوان یکی از شش زن در مجلس نمایندگان وارد واشنگتن شد. در آن زمان، دو زن نیز در سنا حضور داشتند. هنگامی که پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، کنگره ایالات متحده به اعلام جنگ علیه ژاپن رای داد، جنت رنکین بار دیگر به جنگ "نه" گفت. او همچنین، بار دیگر، سنت دیرینه را نقض کرد و قبل از رای‌گیری اسمی خود صحبت کرد و این بار گفت: "من به عنوان یک زن نمی‌توانم به جنگ بروم و از فرستادن هیچ کس دیگری نیز خودداری می‌کنم." او به تنهایی به قطعنامه جنگ رای مخالف داد. او توسط مطبوعات و همکارانش محکوم شد و به سختی از دست گروهی خشمگین فرار کرد. او معتقد بود که روزولت عمداً حمله به پرل هاربر را تحریک کرده است.

پس از دوره دوم نمایندگی در کنگره

در سال 1943، رنکین به جای شرکت دوباره در انتخابات کنگره (که یقیناً با شکست مواجه می‌شد)، به مونتانا بازگشت. او از مادر بیمارش مراقبت کرد و به سراسر جهان از جمله هند و ترکیه سفر کرد و به ترویج صلح پرداخت. همچنین، تلاش کرد تا یک کمون زنانه در مزرعه خود در جورجیا تأسیس کند. در سال 1968، او بیش از پنج هزار زن را در تظاهراتی در واشنگتن دی سی رهبری کرد و خواستار خروج ایالات متحده از ویتنام شد. او ریاست گروهی را بر عهده داشت که خود را تیپ جنت رنکین می‌نامید. او در جنبش ضد جنگ فعال بود و اغلب برای سخنرانی یا تجلیل از او توسط فعالان جوان ضد جنگ و فمینیست‌ها دعوت می‌شد.

جنت رنکین در سال 1973 در کالیفرنیا درگذشت.