"سیاهچالۀ XJ1500+0154 بیش از یک دهه است که ستاره می‌بلعد. این مدت زمان ده برابر طولانی‌تر از مرگ ستاره‌های دیگر توسط سیاهچاله‌ها بوده است؛ به ‌همین‌ علّت، این سیاهچاله رکورددار این پدیده است و به آنTDE  (سرواژۀ Tidal Disruption Eventبه معنای گسست کشندی) می‌گویند.
 

اولین رویداد نجومی سال 2017 میلادی با بارش شهابی ربعی در شبانگاه سه شنبه (14 دی) و بامداد چهارشنبه ( 15 دی) ، بارش شهابی ربعی یا کوادرانتی یکی از بارش های معروف سالانه بوده و زمان اوج این بارش اواسط دی ماه هر سال است.
 

طی گزارشی در یک مطالعه جدید، این ستاره در فاصله 5000 سال نوری از زمین، نزدیکترین جرم به یک کره کامل است که تا کنون در طبیعت مشاهده شده است.
ستارگان، سیارات و دیگر اجرام آسمانی به دلیل نیروی گریز از مرکز، حتی به مقدار کم در استوای خود متورم هستند و به طور کلی، این اشیاء در صورت چرخش سریع تر و نیروی بیشتر ، دارای برآمدگی بزرگتری خواهند بود.

جونو (Juno) نام فضاپیمای تحقیقاتی ناسا است که سال ۲۰۱۱ میلادی به فضا پرتاب شد و پس از یک سفر ۵ ساله، سرانجام به سیاره‌ی مشتری رسید. مشتری، بزرگ‌ترین سیاره موجود در سامانه‌ی خورشیدی است؛ اما ما اطلاعات چندانی از این سیاره نداریم. هدف از ارسال فضاپیمای جونو به سیاره‌ی مشتری این بود که در مورد پدیده‌های شگفت‌انگیز این سیاره اطلاعات بیشتری جمع‌آوری کند. این فضاپیما تا به امروز چند تصویر مختلف از سیاره‌ی مشتری به زمین ارسال کرده است؛ اما به‌تازگی جونو تصویری مخابره کرده است که به‌جرأت می‌توان گفت یکی از زیباترین تصاویر ثبت‌شده از این سیاره است.
 

ماهواره‌ی هواشناسی جدید ناسا و سازمان ملی اقیانوسی و جوی آمریکا (NOAA) پس از گذشت چند ماه از پرتاب، نخستین مجموعه از تصاویر خود را ارسال کرده است. یکی از این تصاویر که از سطح زمین و ماه ثبت شده، در قسمت بالا قابل مشاهده است. این فضاپیما که اکنون از آن با نام GOES-16 یاد می‌شود، برای ثبت تصاویر یادشده از تصویرساز پایه‌ی پیشرفته‌ی (ABI) خود استفاده کرد. ماهواره‌ی جدید GOES-16 قادر است تصاویر را با پنج برابر سرعت و چهار برابر رزولوشن نسل‌های پیشین خود ثبت کند. این ماهواره از مدار زمین‌ثابت خود، در فاصله‌ی ۳۶ هزار کیلومتری کره‌ی زمین، هر ۱۵ دقیقه یک تصویر از کل سیاره و هر ۵ دقیقه یک تصویر از قاره‌ی آمریکا ثبت می‌کند.
 

با توجه به فرم درخواستی که ناسا به‌تازگی ثبت کرده است، به نظر می‌رسد این آژانس فضایی برای سال ۲۰۱۹ قصد خرید تعدادی جایگاه در فضاپیمای سایوز دارد. ناسا پیش از این در نظر داشت امسال وابستگی خود به فضاپیمای سایوز روسیه را به پایان برساند؛ اما در حال حاضر بوئینگ و اسپیس‌ایکس آمادگی رساندن فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی را ندارند.
 

با وجود آنکه ناسا از زمان ماموریت آپولو ۱۷ در حال کاوش ماه است؛ اما از آخرین زمانی که یکی از فضانوردان این آژانس فضایی روی سطح قمر زمین قدم گذاشت، بیش از ۴۰ سال می‌گذرد. جین سرنان دومین فضانورد آمریکایی است که در فضا قدم گذاشت و آخرین شخصی است که در جریان ماموریت یادشده روی سطح ماه پا گذاشت.
 

ستاره‌شناسان به‌تازگی ردپای دو سیاره با ابعاد مشابه سیاره‌ی زحل را در میان قرص پیش‌سیاره‌ای یک ستاره‌ی جوان شناسایی کرده‌اند. اگرچه دانشمندان تاکنون سیاره‌های فراخورشیدی بسیاری را از سیاره‌های گازی عظیم مشابه مشتری گرفته تا سیاره‌های سنگی مشابه زمین شناسایی کرده‌اند؛ اما بسیاری از این آن‌ها حول ستاره‌های بالغی در حال چرخش هستند. با این حال، تصاویر اخیر ثبت‌شده توسط تلسکوپ آلما از سیاره‌های در حال شکل‌گیری، نشان از آن دارند که احتمالا ستاره‌ها در دوران اولیه‌ی عمر خود نیز می‌توانند سیاره‌ها را تولید کنند.
 

وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات از مذاکره با کشورهای دیگر برای ساخت و طراحی مشترک ماهواره‌ها خبر داد و گفت: «برای ساخت ماهواره‌ی سنجش ملی با یک شرکت روس به نتیجه رسیده‌ایم. برای این کار مجوز لازم را از شورای اقتصاد کسب کردیم و پس از باز شدن ال‌سی، کار ساخت ماهواره‌ی سنجشی ملی آغاز می‌شود.»
 

ناسا اخیرا اعلام کرد در حال توسعه‌ی طرحی است که بر اساس آن نوعی فضاپیما پس از پرتاب می‌تواند به دیگر ماهواره‌هایی که در مدار زمین قرار دارند سوخت‌رسانی کند. این وسیله با نام Restore-L Spacecraft Bus معرفی شده است و می‌تواند به‌عنوان یک جایگاه سوخت سیار عمل کند و با رساندن خود به مدارگرد‌ها، مخزن سوخت آن‌ها را پر کند. به این ترتیب عمر ماهواره‌ها بیشتر از آن چیزی خواهد بود که طراحان برای آن‌ها در نظر گرفته بودند.
 

در فاصله‌‌ی ۳۰۰ سال نوری زمین، ستاره‌ای به اسم HIP68468 قرار دارد؛ این ستاره شباهت زیادی به خورشید دارد و می‌تواند آینده‌ی خورشید را به نمایش بگذارد. تیمی از ستاره‌شناس‌ها که چندین سال است در حال پایش این ستاره هستند، در مطالعه‌ی جدید خود، اعلام کردند ستاره‌ی یادشده در گذشته سیاره‌های مجاور خود را بلعیده است. آنچه سبب نتیجه‌گیری اخیر آن‌ها شده است، مقدار لیتیوم موجود در ستاره‌ی HIP68468 است؛ مقدار این فلز ۴ برابر چیزی است که از ستاره‌‌ای به قدمت ۶ میلیارد سال می‌توان انتظار داشت. از آنجا که ستاره‌ها معمولا لیتیوم خود را می‌سوزانند، از این‌رو مقدار مازاد این عنصر در ستاره‌ی یاد‌شده در کنار وجود فلزات مقاوم در برابر حرارتی که به‌طور معمول در سیاره‌های سنگی یافت می‌شوند، تنها از طریق بلعیده‌شدن سیاره‌ها توسط این ستاره قابل توجیه هستند.
 

وقتی که صحبت از برنامه‌ریزی برای سفر انسان به ماه می‌شود، ذهن همه به این موضوع معطوف می‌شود که چگونه می‌توانیم انسان‌ها را به جایی حدود ۲۲۵ میلیون کیلومتر دورتر در منظومه‌ی شمسی بفرستیم؛ اما از یک موضوع بسیار جدی غافل می‌شویم؛ آیا می‌خواهیم با فرستادن فضانوردان به مریخ مغز آن‌ها را سرخ کنیم!؟