محققان از کشورهای مختلف تحقیقی گسترده روی میدان مغناطیسی سیاه‌چاله‌ی کهکشان راه شیری انجام داده‌اند. این گروه از محققان متوجه شده‌اند که میدان مغناطیسی این سیاه‌چاله خیلی پیچیده بوده و از بخشی از جسم به بخش دیگر آن دچار تغییر می‌شود.
در تصویر ترسیمی که به تازگی منتشر شده است سیاه‌چاله‌ی میانی کهکشان راه شیری را می‌بینیم که با دایره‌ای از مواد به هم پیوسطه در بر گرفته شده است. خط‌های آبی نشان‌دهنده‌ی میدان مغناطیسی هستند. تلسکوپ افق رویداد (The Event Horizon Telescope) این میدان‌های مغناطیسی را برای نخستین بار با رزولوشنی به اندازه‌ی ۶ واحد افق رویداد (به اندازه‌ی ۶ شعاع شواردزشیلد) دریافت کرده است. مشاهده می‌شود که میدان‌ها به شکل دایره‌های نامرتب با حلقه‌های درهم آمیخته شده و پیچیدگی‌هایی همانند رشته‌های ماکارونی درهم پیچیده هستند. در برابر این پدیده، قسمت‌های دیگر تصویر، الگوهای بسیار سازمان‌یافته‌تری داشتند که گفته می‌شود باریکه‌های جریان به زنگ زرد در این نواحی درست شده‌اند.
تصویر سه‌بعدی بالا توزیع ماده‌ی تاریک را در مقیاس بزرگ نشان می‌دهد و این تصویر از اندازه‌گیری با روش همگرایی گرانشی با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل به دست آمده است. دانشمندان آزمایشگاه لورنس لیورمور (Lawrence Livermore) به یک تئوری جدید دست یافته‌اند که تا حدودی علت پنهان ماندن ماده‌ی تاریک را در آزمایش‌های انجام شده در کره‌ی زمین بیان می‌کند.
نیروی کشش گرانشی مریخ روی یکی از دو قمرش یعنی فوبوس به تدریج در حال کمتر شدن است و این امر نشان می‌دهد که نابودی این صخره‌ی فضایی در آینده اجتناب ناپذیر به نظر می‌رسد. اما این امکان وجود دارد که سنگ ریزه‌های بازمانده از نابودی فوبوس به جای پخش شدن در فضای بی‌کران، یک حلقه مانند حلقه‌ی دور زحل را اطراف مریخ به وجود آورند.