پس از پایان جنگ جهانی دوم، اقتصاد کشاورزی در ایالات متحده با چالش جدیدی روبرو شد: مازاد تولید. پیشرفت‌های تکنولوژیک در تجهیزات کشاورزی، مانند ماشین‌آلات بنزینی و برقی، استفاده گسترده از آفت‌کش‌ها و کودهای شیمیایی، باعث شد که میزان تولید در هر هکتار به طور چشمگیری افزایش یابد. این افزایش تولید، منجر به مازاد محصول شد و در نتیجه، قیمت‌ها کاهش یافت و هزینه‌های زیادی را بر مالیات‌دهندگان تحمیل کرد.

به منظور مدیریت این مازاد محصولات کشاورزی و جلوگیری از افت قیمت‌ها، کنگره آمریکا در سال 1954 برنامه "غذا برای صلح" را تصویب کرد. هدف از این برنامه، صادرات محصولات کشاورزی ایالات متحده به کشورهای نیازمند بود. سیاست‌گذاران بر این باور بودند که ارسال مواد غذایی می‌تواند به رشد اقتصادی کشورهای در حال توسعه کمک کند. همچنین، از دیدگاه انسان‌دوستانه، این برنامه فرصتی برای آمریکا بود تا فراوانی و منابع کشاورزی خود را با دیگر کشورها به اشتراک بگذارد.

آغاز برنامه کوپن غذا

در دهه 1960، دولت ایالات متحده تصمیم گرفت از مازاد مواد غذایی برای کمک به فقرا نیز استفاده کند. در جریان "جنگ با فقر" که توسط رئیس جمهور لیندون جانسون آغاز شد، دولت فدرال برنامه کوپن غذا را راه‌اندازی کرد. این برنامه به افراد کم‌درآمد کوپن‌هایی ارائه می‌کرد که می‌توانستند در فروشگاه‌های مواد غذایی به عنوان پرداخت برای غذا استفاده کنند. به دنبال آن، برنامه‌های دیگری نیز با استفاده از مازاد کالاها، مانند برنامه غذای مدرسه برای کودکان نیازمند، اجرا شدند. این برنامه‌های غذایی برای سال‌ها از یارانه‌های کشاورزی در مناطق شهری حمایت می‌کردند و همچنان به عنوان یک شکل مهم از رفاه عمومی - هم برای فقرا و هم به نوعی برای کشاورزان - باقی مانده‌اند.

اما با افزایش مداوم تولیدات کشاورزی در دهه‌های 1950، 1960 و 1970، هزینه سیستم حمایت از قیمت‌های دولتی به طور چشمگیری افزایش یافت. سیاستمداران ایالت‌هایی که فعالیت کشاورزی چندانی نداشتند، در مورد منطقی بودن تشویق کشاورزان به تولید بیشتر در حالی که به اندازه کافی محصول وجود داشت، تردید کردند - به خصوص زمانی که مازاد تولید، قیمت‌ها را کاهش می‌داد و در نتیجه به کمک‌های دولتی بیشتری نیاز بود.

پرداخت‌های جبرانی فدرال

دولت آمریکا روش جدیدی را امتحان کرد. در سال 1973، کشاورزان ایالات متحده شروع به دریافت کمک‌هایی در قالب پرداخت‌های جبرانی فدرال کردند که به منظور عملکردی مشابه سیستم قیمت برابری طراحی شده بود. برای دریافت این پرداخت‌ها، کشاورزان باید بخشی از زمین‌های خود را از تولید خارج می‌کردند، که این امر به حفظ قیمت‌های بازار کمک می‌کرد. برنامه جدید "پرداخت غیر نقدی" (Payment-in-Kind) در اوایل دهه 1980 با هدف کاهش ذخایر پرهزینه دولتی غلات، برنج و پنبه و تقویت قیمت‌های بازار آغاز شد و حدود 25 درصد از زمین‌های زراعی را غیرفعال کرد.

حمایت از قیمت‌ها و پرداخت‌های جبرانی تنها برای کالاهای اساسی خاصی مانند غلات، برنج و پنبه اعمال می‌شد. بسیاری از تولیدکنندگان دیگر یارانه دریافت نمی‌کردند. برخی از محصولات، مانند لیمو و پرتقال، مشمول محدودیت‌های آشکار بازاریابی بودند. تحت عنوان "دستورات بازاریابی"، مقدار محصولی که یک تولیدکننده می‌توانست به صورت تازه به بازار عرضه کند، به صورت هفتگی محدود می‌شد. با محدود کردن فروش، هدف از این دستورات افزایش قیمت‌هایی بود که کشاورزان دریافت می‌کردند.