مدیر ارشد رایشمند دوشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴ ۴ دقیقه مطالعه دسته‌ها: حشرات

پروانه‌های مونارک: سفیران طبیعت با بال‌های نارنجی

پروانه‌های مونارک، این حشرات شگفت‌انگیز، در سراسر ایالات متحده، بخش‌هایی از کانادا، آمریکای مرکزی و جنوبی و همچنین منطقه کارائیب زندگی می‌کنند. آنها به مناطق جنوبی کالیفرنیا و آمریکای جنوبی مهاجرت می‌کنند. نام علمی آن‌ها Danaus plexippus و Danaus erippus است که به ترتیب به معنای "دگرگونی خواب‌آلود" و "انتهای زمین" هستند. پروانه‌های مونارک به خاطر نقش و نگارهای زیبای روی بال‌هایشان و سفرهای مهاجرتی طولانی‌شان مشهورند.

دانستنی‌های سریع درباره پروانه‌های مونارک

نام علمی: Danaus plexippus, Danaus erippus
نام‌های رایج: مونارک، پروانه شهریار
راسته: پروانه‌سانان (Lepidoptera)
گروه جانوری پایه: بی‌مهره
ویژگی‌های متمایز کننده: بال‌های نارنجی با حاشیه و رگه‌های سیاه و خال‌های سفید
اندازه: طول بال‌ها حدود 10 سانتی‌متر
طول عمر: چند هفته تا 8 ماه
رژیم غذایی: علف شیر، شهد
زیستگاه: دشت‌های باز، چمنزارها، جنگل‌های کوهستانی
جمعیت: نامشخص
وضعیت حفاظتی: ارزیابی نشده
واقعیت جالب: پروانه‌های مونارک می‌توانند بال‌های خود را حدود 5 تا 12 بار در ثانیه بزنند.

ویژگی‌های ظاهری و رفتار پروانه‌های مونارک

پروانه‌های مونارک حشراتی مهاجر هستند که بین ماه‌های مرداد تا مهر (اوت تا اکتبر) به مناطقی مانند جنوب کالیفرنیا و مکزیک سفر می‌کنند. رژیم غذایی آن‌ها از علف شیر تشکیل شده است، گیاهی که برای شکارچیان آن‌ها سمی و ناخوشایند است. پروانه‌های نر دارای بال‌های نارنجی روشن با حاشیه‌ها و رگه‌های سیاه و خال‌های سفید هستند، در حالی که پروانه‌های ماده قهوه‌ای-نارنجی با حاشیه‌های سیاه و رگه‌های محوتر و خال‌های سفید می‌باشند. رنگ‌های روشن پروانه‌های مونارک (هم در مرحله کرم و هم در مرحله پروانه) به قدری خاص است که حیواناتی که تجربه ناخوشایند خوردن آن‌ها را داشته‌اند، در آینده از آن‌ها اجتناب می‌کنند.

زیستگاه و پراکندگی پروانه‌های مونارک

Danaus plexippus (پروانه مونارک) به سه منطقه تقسیم می‌شوند که توسط رشته‌کوه راکی از هم جدا شده‌اند. جمعیت شرقی، فراوان‌ترین جمعیت است و در طول تابستان در شمالی‌ترین نقطه تا کانادا و در جنوبی‌ترین نقطه تا تگزاس زندگی می‌کند. در زمستان، این جمعیت به سمت جنوب به مرکز مکزیک مهاجرت می‌کند. جمعیت غربی بسیار کوچکتر است و در غرب رشته کوه‌های راکی، در دره‌های کالیفرنیا تا بریتیش کلمبیا زندگی می‌کند. این جمعیت در طول زمستان به جنوب کالیفرنیا مهاجرت می‌کند. کوچکترین جمعیت در هاوایی و جزایر کارائیب زندگی می‌کند. دانشمندان بر این باورند که آنها ممکن است از طریق "جزیره نوردی" (Island-hopping) یا در اثر طوفان به این مکان‌ها رسیده باشند. این جمعیت‌ها مهاجرت سالانه ندارند. Danaus erippus (مونارک جنوبی) در جنوب رودخانه آمازون زندگی می‌کند.

رژیم غذایی و رفتار پروانه‌های مونارک

کرم پروانه مونارک در حال خزیدن روی برگ گیاه علف شیر. عکس از Annie Otzen / Getty Images

کرم‌های پروانه مونارک تقریباً به طور انحصاری از علف شیر تغذیه می‌کنند، به همین دلیل پروانه‌های ماده تخم‌های خود را روی این گیاه می‌گذارند. پروانه‌های بالغ در فصل تابستان از شهد انواع گل‌ها از جمله گل سگ‌کُش (dogbane)، شبدر قرمز و لانتانا تغذیه می‌کنند و در فصل پاییز شهد گیاهانی مانند گل میله‌ای (goldenrod)، ورنونیا (ironweed) و آفتابگردان گوش‌موشی (tickseed sunflower) را می‌نوشند.

اکثر پروانه‌های بالغ مونارک فقط چند هفته برای جستجوی غذا و مکان‌هایی برای تخم‌گذاری زندگی می‌کنند. حدود سه تا پنج نسل طول می‌کشد تا پروانه‌های مونارک یک منطقه اشغال شده را دوباره پر کنند، این روند تا زمانی ادامه دارد که آخرین نسل در اواخر تابستان متولد شود. بلوغ جنسی این نسل ویژه تا بهار سال بعد به تاخیر می‌افتد و به آن‌ها اجازه می‌دهد تا هشت ماه زندگی کنند. توانایی خارق‌العاده پروانه‌های مونارک در استفاده از قطب‌نماهای داخلی برای مهاجرت به مکان مناسب، که صدها تا هزاران کیلومتر دورتر واقع شده و با وجود اینکه هرگز در آنجا نبوده‌اند، بسیاری از دانشمندان را شگفت‌زده کرده است.

تولید مثل و نسل پروانه‌های مونارک

پروانه‌های مونارک سه مرحله رشد دارند: لارو، شفیره و مرحله بلوغ (پروانه). پروانه‌های نر برای جلب توجه ماده‌ها به آن‌ها حمله‌ور می‌شوند و روی زمین با آن‌ها جفت‌گیری می‌کنند. سپس، پروانه‌های ماده به دنبال گیاه علف شیر می‌گردند تا تخم‌های خود را روی آن بگذارند. طی 3 تا 15 روز، تخم‌ها به لاروهایی تبدیل می‌شوند که به مدت دو هفته دیگر از علف شیر تغذیه می‌کنند. هنگامی که لارو آماده تبدیل شدن به شفیره می‌شود، خود را به یک شاخه متصل می‌کند و پوست بیرونی خود را می‌اندازد. پس از دو هفته دیگر، یک پروانه بالغ مونارک ظاهر می‌شود.

تصویر چرخه زندگی پروانه مونارک. عکس از blueringmedia / Getty Images

گونه‌ها و زیرگونه‌های پروانه مونارک

دو گونه اصلی از پروانه مونارک وجود دارد: Danaus plexippus، که به عنوان پروانه مونارک شناخته می‌شود و Danaus erippus، یا مونارک جنوبی. علاوه بر این، دو زیرگونه از پروانه مونارک وجود دارد: Danaus plexippus plexippus که در سراسر ایالات متحده شناخته شده است و Danaus plexippus megalippe که در منطقه کارائیب، سراسر آمریکای مرکزی و در نزدیکی رودخانه آمازون یافت می‌شود.

وضعیت حفاظتی پروانه‌های مونارک

پروانه مونارک و مونارک جنوبی هنوز توسط فهرست سرخ IUCN ارزیابی نشده‌اند، اگرچه فدراسیون ملی حیات وحش (NWF) کمپین‌هایی را برای افزایش جمعیت مونارک آغاز کرده است. به گزارش NWF، جمعیت این پروانه‌ها به دلیل کشاورزی و آفت‌کش‌هایی که هم علف شیر (منبع غذایی مونارک‌ها) و هم خود مونارک‌ها را از بین می‌برند، تقریباً 90 درصد کاهش یافته است. تغییرات آب و هوایی نیز با تغییر زمان مهاجرت و ایجاد تغییرات بیشتر در آب و هوا، بر الگوهای مهاجرتی این پروانه‌ها تأثیر گذاشته است.