آزمایش شعله یک تکنیک تحلیلی سرگرم کننده و مفید است که به شما کمک می کند ترکیب شیمیایی یک نمونه را بر اساس تغییر رنگ شعله شناسایی کنید. با این حال، تفسیر نتایج رنگ آزمایش شعله می تواند دشوار باشد اگر مرجعی نداشته باشید. رنگ ها معمولاً در سایه های مختلفی از سبز، قرمز و آبی توصیف می شوند که به سختی می توانید نام های آن ها را در یک جعبه رنگ آمیزی بزرگ پیدا کنید.

به یاد داشته باشید که رنگ آزمایش شعله به سوختی که برای آزمایش خود استفاده می کنید و اینکه آیا نتایج را با چشم غیرمسلح یا از طریق یک فیلتر مشاهده می کنید، بستگی دارد. سعی کنید رنگ آزمایش شعله خود را تا حد امکان با جزئیات توصیف کنید. ممکن است بخواهید با تلفن خود عکاسی کنید تا نتایج را با دیگر نمونه ها مقایسه کنید. به خاطر داشته باشید که نتایج شما می تواند بسته به تکنیک و خلوص نمونه شما متفاوت باشد. این مرجع عکسی از رنگ های آزمایش شعله مکان خوبی برای شروع است.

سدیم، آهن: زرد

بیشتر سوخت ها حاوی سدیم هستند (مانند شمع ها و چوب)، بنابراین معمولاً با رنگ زردی که این فلز به شعله می افزاید، آشنا هستید. این رنگ وقتی نمک های سدیم در شعله آبی (مانند شعله بونزن یا لامپ الکلی) قرار می گیرد، کمرنگ تر می شود. به یاد داشته باشید که زردی سدیم رنگ های دیگر آزمایش شعله را تحت الشعاع قرار می دهد. اگر نمونه شما هر گونه آلودگی از سدیم داشته باشد، رنگی که مشاهده می کنید ممکن است حاوی یک سهم غیرمنتظره از زرد باشد. آهن هم می تواند شعله طلایی (اگرچه گاهی نارنجی) تولید کند.

کلسیم: نارنجی

نمک های کلسیم رنگ شعله آزمایش را نارنجی تولید می کنند. با این حال، ممکن است این رنگ کمرنگ باشد، بنابراین تشخیص آن بین زرد سدیم یا طلایی آهن می تواند سخت باشد. نمونه معمولی آزمایش در آزمایشگاه کربنات کلسیم است. اگر نمونه با سدیم آلوده نباشد، باید رنگ نارنجی خوبی را مشاهده کنید.

پتاسیم: بنفش

نمک های پتاسیم یک رنگ بنفش یا بنفش متمایل به آبی خاصی در شعله تولید می کنند. فرض کنید شعله بونزن شما آبی است، ممکن است دیدن تغییر رنگ بزرگی دشوار باشد. همچنین، ممکن است رنگ آن از چیزی که انتظار دارید کم رنگ تر باشد (بیشتر متمایل به لیلکی).

سزیم: بنفش-آبی

رنگ آزمایش شعله ای که بیشتر احتمال دارد با پتاسیم اشتباه گرفته شود، سزیم است. نمک های آن شعله ای بنفش یا آبی-بنفش رنگ می کنند. خبر خوب این است که بیشتر آزمایشگاه های مدارس دارای ترکیبات سزیم نیستند. سزیم معمولاً رنگ کم رنگ تری دارد و دارای هاله ای کمی صورتی است. ممکن است تنها با این آزمایش نتوانید دو فلز را از هم متمایز کنید.

لیتیم، روبیدیوم: صورتی داغ

لیتیم رنگی بین قرمز و بنفش تولید می کند. ممکن است شعلۀ صورتی داغ زنده ای ایجاد شود، اگرچه رنگ های کمتری نیز ممکن است. این رنگ کمتر از رنگ قرمز استرانسیم است و ممکن است با پتاسیم اشتباه گرفته شود.

استرانسیم: قرمز

استرانسیم شعله ای قرمز تولید می کند.

تست شعله برای استرانسیوم رنگ قرمز مشابه با فلرهای اضطراری و آتش بازی های قرمز است. این رنگ از قرمز عمیق تا قرمز آجری متغیر است.

باریم، منگنز(II) و مولیبدن: سبز

نمک های باریم شعله سبز تولید می کنند که معمولاً به رنگ سبز زرد، سبز سیب یا سبز لیمویی توصیف می شود. شناسایی آنیون و غلظت مواد شیمیایی تأثیرگذار است. بعضی اوقات باریم شعله زردی بدون سبز قابل توجه تولید می کند. منگنز(II) و مولیبدن ممکن است شعله های سبز زرد هم تولید کنند.

مس(II): سبز

مس شعله را بسته به حالت اکسیداسیونش به رنگ سبز، آبی یا هر دو رنگ در می آورد. مس(II) شعله سبزی تولید می کند که ممکن است با بور اشتباه شود، که شعله مشابهای سبز تولید می کند.

بور: سبز

بور شعله ای به رنگ سبز روشن تولید می کند. این نمونه ای رایج برای آزمایشگاه های مدرسه است چرا که بوره به راحتی در دسترس است.

مس(I): آبی

نمک های مس(I) نتیجه تست شعله ای به رنگ آبی تولید می کنند. اگر مقداری مس(II) هم وجود داشته باشد، رنگ به آبی-سبز تغییر می کند.

تست شعله غیرحضوری: آبی

رنگ آبی کمی پیچیده است زیرا معمولاً رنگ شعله متانول یا شعله های دیگر است. عناصر دیگری که می توانند رنگ آبی به تست شعله بدهند شامل زینک، سلنیوم، آنتیموان، آرسنیک، سرب و ایندیم هستند. علاوه بر این، عناصری وجود دارند که رنگ شعله را تغییر نمی دهند. اگر نتیجه تست شعله آبی باشد، اطلاعات زیادی نخواهید داشت، جز اینکه بعضی عناصر را می توانید حذف کنید.