جنگ جهانی دوم برگزاری بازی‌های المپیک در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ را به تعویق انداخت. پس از پایان جنگ، بحث‌های زیادی در مورد برگزاری یا عدم برگزاری بازی‌های المپیک ۱۹۴۸ شکل گرفت. سرانجام، این بازی‌ها که با نام المپیاد XIV نیز شناخته می‌شوند، با تغییراتی پس از جنگ از ۲۸ جولای تا ۱۴ آگوست ۱۹۴۸ در لندن برگزار شدند. این بازی‌ها که به "بازی‌های ریاضت" معروف شدند، با استقبال گسترده‌ای روبرو شدند و موفقیتی بزرگ را رقم زدند.

نکات کلیدی المپیک ۱۹۴۸

• افتتاحیه توسط: پادشاه جورج ششم بریتانیا
• روشن کننده مشعل المپیک: جان مارک، دونده بریتانیایی
• تعداد ورزشکاران: ۴۱۰۴ نفر (۳۹۰ زن، ۳۷۱۴ مرد)
• تعداد کشورهای شرکت‌کننده: ۵۹ کشور
• تعداد رویدادها: ۱۳۶

تغییرات پس از جنگ در المپیک ۱۹۴۸

با اعلام از سرگیری بازی‌های المپیک، بحث‌های زیادی در مورد این‌که آیا برگزاری یک جشنواره در شرایطی که بسیاری از کشورهای اروپایی ویران شده و مردم در آستانه گرسنگی بودند، عاقلانه است یا خیر، درگرفت. برای کاهش مسئولیت بریتانیا در تأمین غذای همه ورزشکاران، توافق شد که شرکت‌کنندگان غذای خود را همراه بیاورند. غذای مازاد نیز به بیمارستان‌های بریتانیا اهدا می‌شد.

هیچ تأسیسات جدیدی برای این بازی‌ها ساخته نشد، اما ورزشگاه ومبلی از جنگ جان سالم به در برده بود و مناسب به نظر می‌رسید. دهکده المپیک نیز ساخته نشد؛ ورزشکاران مرد در یک اردوگاه ارتش در آکسبریج و زنان در خوابگاه‌های کالج ساوتلندز اسکان داده شدند.

کشورهای غایب در المپیک ۱۹۴۸

آلمان و ژاپن، به عنوان کشورهای متجاوز در جنگ جهانی دوم، به این بازی‌ها دعوت نشدند. اتحاد جماهیر شوروی، با وجود دعوت، در این مسابقات شرکت نکرد.

دو نوآوری در المپیک ۱۹۴۸

در المپیک ۱۹۴۸ شاهد معرفی استارت بلاک‌ها بودیم که به دوندگان در مسابقات سرعت کمک می‌کرد. همچنین اولین استخر سرپوشیده المپیک، Empire Pool، نیز در این دوره معرفی شد.

داستان‌های شگفت‌انگیز المپیک ۱۹۴۸

فانی بلانکرز-کون، دونده هلندی، به دلیل سن بالا (۳۰ سالگی) و مادر بودنش (داشتن دو فرزند کوچک) مورد انتقاد قرار می‌گرفت، اما مصمم بود مدال طلا را کسب کند. او در المپیک ۱۹۳۶ شرکت کرده بود، اما لغو المپیک‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ به این معنی بود که باید ۱۲ سال دیگر صبر کند تا فرصت دیگری برای پیروزی پیدا کند. بلانکرز-کون، که اغلب "خانه‌دار پرنده" یا "هلندی پرنده" نامیده می‌شد، با کسب چهار مدال طلا همه را شگفت‌زده کرد و اولین زنی بود که به این افتخار دست یافت.

در طرف دیگر طیف سنی، باب ماتیاس ۱۷ ساله قرار داشت. وقتی مربی دبیرستانش پیشنهاد داد که در المپیک در رشته ده‌گانه شرکت کند، ماتیاس حتی نمی‌دانست این رویداد چیست. چهار ماه پس از شروع تمرینات برای این رشته، ماتیاس در المپیک ۱۹۴۸ مدال طلا را به دست آورد و جوان‌ترین فردی شد که در مسابقات دو و میدانی مردان به این عنوان دست یافته است. (تا سال ۲۰۱۵، ماتیاس همچنان این عنوان را در اختیار داشت.)

یک اشتباه بزرگ در المپیک ۱۹۴۸

در این بازی‌ها یک اشتباه بزرگ رخ داد. اگرچه تیم ایالات متحده در دوی ۴۰۰ متر امدادی با اختلاف ۱۸ فوت به پیروزی رسیده بود، اما یکی از داوران اعلام کرد که یکی از اعضای تیم ایالات متحده چوب امدادی را خارج از محوطه مجاز تحویل داده است.

به این ترتیب، تیم ایالات متحده از دور رقابت‌ها حذف شد. مدال‌ها اهدا شدند و سرودهای ملی نواخته شدند. ایالات متحده به طور رسمی به این حکم اعتراض کرد و پس از بررسی دقیق فیلم‌ها و عکس‌های گرفته شده از تحویل چوب امدادی، داوران تصمیم گرفتند که تحویل چوب کاملاً قانونی بوده است؛ بنابراین تیم ایالات متحده برنده واقعی بود.

تیم بریتانیا مجبور شد مدال‌های طلای خود را پس بدهد و مدال‌های نقره (که توسط تیم ایتالیا پس داده شده بود) را دریافت کرد. سپس تیم ایتالیا مدال‌های برنز را دریافت کرد که توسط تیم مجارستان پس داده شده بود.