اخیراً شاهد انتشار اخباری دروغین و ترسناک در مورد هجوم حشرات کشنده به نام ساس بوسه زن به ایالات متحده بوده‌ایم. این اخبار نادرست در شبکه‌های اجتماعی به طور گسترده‌ای پخش شده و باعث نگرانی مردم و هجوم تماس‌ها و ایمیل‌ها به مراکز بهداشتی در سراسر آمریکا شده است. اما واقعیت چیست؟ آیا این حشرات واقعاً خطرناک هستند؟ در ادامه به بررسی دقیق‌تر این موضوع می‌پردازیم و به سوالات شما پاسخ می‌دهیم تا از نگرانی‌های بی‌مورد در مورد ساس‌های بوسه زن و خطر احتمالی آن‌ها بکاهیم.

ساس‌های بوسه‌زن چه حشراتی هستند؟

ساس‌های بوسه‌زن (Kissing Bugs) یا ساس‌های ترای‌اتومینه، در واقع نوعی ساس واقعی هستند که به خانواده ساس‌های قاتل (Assassin Bugs) تعلق دارند. اما نگران نباشید! این خانواده بزرگ از حشرات، شامل انواع مختلفی از جمله شته‌ها و برگ‌جهنده‌ها می‌شود که همگی دارای قطعات دهانی سوراخ‌کننده و مکنده هستند. در میان این خانواده بزرگ، ساس‌های قاتل گروه کوچکتری از حشرات شکارچی و انگلی هستند که برخی از آن‌ها از مهارت و زیرکی قابل توجهی برای شکار و خوردن سایر حشرات استفاده می‌کنند.

خانواده ساس‌های قاتل به زیرخانواده‌های مختلفی تقسیم می‌شود که یکی از آن‌ها زیرخانواده ترای‌اتومینه (Triatominae) یا همان ساس‌های بوسه‌زن است. این حشرات نام‌های مستعار دیگری نیز دارند، از جمله "cone nose خون‌خوار" که به همان اندازه ترسناک به نظر می‌رسد. با وجود اینکه شباهتی به ساس‌های معمولی ندارند، اما ساس‌های بوسه‌زن از نظر زیستی با ساس‌های تخت‌خوابی (Bedbugs) مرتبط هستند (هر دو در راسته Hemiptera قرار دارند) و در عادت خون‌خواری با آن‌ها مشترک‌اند. ساس‌های بوسه‌زن از خون پرندگان، خزندگان و پستانداران، از جمله انسان‌ها تغذیه می‌کنند. آن‌ها بیشتر شب‌زی هستند و در شب به سمت نور جذب می‌شوند.

ساس‌های بوسه‌زن این نام را به این دلیل گرفته‌اند که معمولاً انسان‌ها را در ناحیه صورت، به ویژه در اطراف دهان نیش می‌زنند. این حشرات از طریق بوی دی‌اکسید کربنی که از بازدم ما خارج می‌شود، به سمت صورت ما هدایت می‌شوند. از آنجا که آن‌ها در شب تغذیه می‌کنند، معمولاً ما را در حالی پیدا می‌کنند که در رختخواب هستیم و فقط صورتمان از زیر پتو بیرون است.

بیماری شاگاس چگونه توسط ساس‌های بوسه‌زن منتقل می‌شود؟

ساس‌های بوسه‌زن به خودی خود باعث ایجاد بیماری شاگاس نمی‌شوند، اما برخی از این ساس‌ها حامل یک انگل تک‌یاخته‌ای در روده خود هستند که می‌تواند بیماری شاگاس را منتقل کند. این انگل، تریپانوزوما کروزی (Trypanosoma cruzi)، هنگامی که ساس شما را نیش می‌زند، منتقل نمی‌شود. انگل در بزاق ساس وجود ندارد و هنگامی که ساس در حال مکیدن خون شماست، وارد زخم نیش نمی‌شود.

در عوض، در حین تغذیه از خون شما، ساس بوسه‌زن ممکن است روی پوست شما مدفوع کند و این مدفوع ممکن است حاوی انگل باشد. اگر جای نیش را بخارانید یا به هر طریق دیگری آن ناحیه از پوست خود را بمالید، می‌توانید انگل را به داخل زخم باز منتقل کنید. این انگل ممکن است از راه‌های دیگری نیز وارد بدن شما شود، به عنوان مثال اگر پوست خود را لمس کنید و سپس چشمان خود را بمالید.

فردی که به انگل T. cruzi آلوده شده است، می‌تواند بیماری شاگاس را به دیگران منتقل کند، اما فقط از راه‌های بسیار محدود. این بیماری از طریق تماس معمولی منتشر نمی‌شود. به گفته مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC)، این بیماری می‌تواند از طریق مادر به نوزاد به صورت مادرزادی و همچنین از طریق انتقال خون یا پیوند اعضا منتقل شود.

دکتر برزیلی، کارلوس شاگاس، بیماری شاگاس را در سال 1909 کشف کرد. این بیماری همچنین تریپانوزومیازیس آمریکایی نیز نامیده می‌شود. برای پیشگیری از این بیماری، توصیه می‌شود از گزش ساس بوسه‌زن جلوگیری کرده و در صورت گزش، از خاراندن محل نیش خودداری نمایید.

ساس‌های بوسه‌زن کجا زندگی می‌کنند؟

برخلاف اخباری که احتمالاً شنیده‌اید، ساس‌های بوسه‌زن حشرات جدیدی در ایالات متحده نیستند و به آمریکای شمالی هم هجوم نیاورده‌اند. تقریباً تمام 120 گونه تخمین زده شده از ساس‌های بوسه‌زن در قاره آمریکا زندگی می‌کنند و از این تعداد، تنها 12 گونه در شمال مکزیک یافت می‌شوند. ساس‌های بوسه‌زن هزاران سال است که در این مناطق زندگی می‌کنند، حتی قبل از اینکه ایالات متحده وجود داشته باشد، و در 28 ایالت مستقر شده‌اند. در داخل ایالات متحده، ساس‌های بوسه‌زن بیشتر در تگزاس، نیومکزیکو و آریزونا یافت می‌شوند.

حتی در ایالت‌هایی که ساس‌های بوسه‌زن در آن زندگی می‌کنند، مردم اغلب این حشرات را به اشتباه شناسایی می‌کنند و تصور می‌کنند که شیوع آن‌ها بیشتر از آن چیزی است که واقعاً هست. محققان در دانشگاه تگزاس A&M، در یک پروژه علمی از مردم خواستند تا ساس‌های بوسه‌زن را برای تجزیه و تحلیل برای آن‌ها ارسال کنند. آن‌ها گزارش دادند که بیش از 99 درصد از حشراتی که مردم به عنوان ساس‌های بوسه‌زن شناسایی کرده بودند، در واقع ساس بوسه‌زن نبودند. حشرات زیادی وجود دارند که شبیه ساس‌های بوسه‌زن هستند.

همچنین مهم است بدانید که ساس‌های بوسه‌زن به ندرت خانه‌های مدرن را آلوده می‌کنند. این حشرات بیشتر در مناطق فقیرنشین که خانه‌ها دارای کف خاکی هستند و پنجره ندارند، یافت می‌شوند. در ایالات متحده، ساس‌های بوسه‌زن معمولاً در لانه‌های جوندگان یا قفس مرغ‌ها زندگی می‌کنند و می‌توانند در پناهگاه‌ها و لانه‌های سگ‌ها مشکل‌ساز باشند. بر خلاف ساس جعفری (Box Elder Bug)، یکی دیگر از حشرات راسته Hemiptera که عادت بدی به پیدا کردن راه خود به داخل خانه‌های مردم دارد، ساس‌های بوسه‌زن تمایل دارند در فضای باز بمانند. بنابراین، احتمال مواجهه با این حشرات در خانه‌های مدرن بسیار کم است.

بیماری شاگاس در ایالات متحده نادر است

با وجود هیاهوی اخیر در مورد "مرگبار" بودن ساس‌های بوسه‌زن، تشخیص بیماری شاگاس در ایالات متحده بسیار نادر است. CDC تخمین می‌زند که ممکن است 300000 نفر در ایالات متحده به عفونت T. cruzi مبتلا باشند، اما بیشتر این افراد مهاجرانی هستند که این عفونت را در کشورهایی که بیماری شاگاس در آن بومی است (مکزیک، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی) گرفته‌اند. دانشکده علوم اعصاب دانشگاه آریزونا گزارش می‌دهد که تنها 6 مورد از بیماری شاگاس منتقل شده به صورت محلی در جنوب ایالات متحده گزارش شده است، جایی که ساس‌های بوسه‌زن به خوبی مستقر شده‌اند.

علاوه بر این واقعیت که خانه‌های ایالات متحده معمولاً برای ساس‌های بوسه‌زن نامناسب هستند، دلیل اصلی دیگری وجود دارد که چرا میزان عفونت در ایالات متحده بسیار پایین است. گونه‌های ساس بوسه‌زنی که در شمال مکزیک زندگی می‌کنند، تمایل دارند حدود 30 دقیقه پس از صرف وعده غذایی خون صبر کنند تا مدفوع کنند. تا زمانی که ساس بوسه‌زن دفع می‌کند، معمولاً فاصله خوبی از پوست شما دارد، بنابراین مدفوع آلوده به انگل آن با شما تماس پیدا نمی‌کند. این یک مکانیسم دفاعی طبیعی است که خطر انتقال بیماری را کاهش می‌دهد.