زندان فوق حداکثر امنیتی ایالات متحده که به عنوان ADX فلورنس نیز شناخته می شود، به عنوان "آلکاتراز راکی ها" و "سوپرماکس" شناخته می شود. این زندان مدرن با امنیت فوق حداکثر در دامنه های کوه های راکی در نزدیکی فلورنس، کلرادو واقع شده است. این زندان در سال 1994 افتتاح شد و برای زندانی کردن و جدا کردن مجرمان طراحی شده است که به عنوان خطرناک تر از زندان های معمولی شناخته شده اند. برخی از خطرناک ترین زندانیان در واحد مسکونی خاص، در رنج 13 این زندان نگهداری می شوند.

جمعیت مردانه زندانیان در ADX سوپرماکس شامل افرادی است که در زندان های دیگر از مشکلات انضباطی مزمن رنج می بردند، افرادی که دیگر زندانیان و نگهبانان را کشته اند، رهبران باند، مجرمان با پروفایل بالا و مافیاهای سازمان یافته. این زندان همچنین حاوی مجرمانی است که ممکن است برای امنیت ملی تهدیدی ایجاد کنند، از جمله تروریست های القاعده و تروریست های آمریکایی.

شرایط سخت زندان ADX فلورنس به آن این اعتبار را داده است که یکی از امن ترین زندان های جهان در کتاب رکوردهای گینس شناخته شود. از طراحی زندان گرفته تا عملیات روزانه، ADX سوپرماکس به دنبال کنترل کامل بر روی تمامی زندانیان در تمام زمان هاست.

سیستم های امنیتی و نظارتی مدرن و پیچیده ای در داخل و در امتداد محیط زندان وجود دارد. طراحی منحصربه فرد این تأسیسات باعث می شود که افراد غیرآشنا به سختی بتوانند در داخل سازه حرکت کنند.

برج های نگهبانی بزرگ، دوربین های امنیتی، سگ های مهاجم، فناوری لیزر، سیستم های درب کنترل از راه دور و پدهای فشار در داخل یک حصار تیز 12 پایی که محیط زندان را احاطه کرده است وجود دارند. بازدیدکنندگان بیرونی به طور کلی از ورود به ADX سوپرماکس منع شده اند.

واحدهای زندان در ADX فلورنس

هنگام ورود زندانیان به ADX سوپرماکس، آن ها به یکی از شش واحد بستگی به تاریخچه جنایی خود منتقل می شوند. عملیات، امتیازات و رویه ها بر اساس واحد متفاوت است. جمعیت زندانیان در ADX در نه واحد مسکونی با امنیت حداکثری که به شش سطح امنیتی تقسیم شده اند، نگهداری می شود که از بیشترین امنیت و محدودیت تا کمترین محدودیت درجه بندی شده اند.

• واحد کنترل
• واحد مسکونی ویژه ("SHU")
• "رنج 13" که یک وینگ با چهار سلول فوق امنیتی و جداگانه از SHU است.
• واحد امنیت ویژه ("واحد H") برای تروریست ها
• واحدهای جمعیت عمومی ("دلتا"، "اکو"، "فاکس" و "گلف")
• واحدهای میانجی/واحدهای انتقالی ("واحد جوکر" و "واحد کیلومتر") که زندانیان وارد "برنامه کاهش مراحل" می شوند که می توانند برای خروج از ADX مبارزه کنند.

برای انتقال به واحدهای با محدودیت کمتر، زندانیان باید برای مدت خاصی رفتار خوبی داشته باشند، در برنامه های توصیه شده شرکت کنند و تطابق مثبت با محیط زندان را نشان دهند.

سلول های زندانیان در ADX فلورنس

بسته به واحدی که در آن قرار دارند، زندانیان حداقل 20 و حداکثر 24 ساعت در روز در سلول های خود به تنهایی قفل شده اند. ابعاد این سلول ها 7 در 12 فوت است و دارای دیوارهای محکم هستند که مانع از دیدن زندانیان به داخل سلول های مجاور و تماس مستقیم با زندانیان در سلول های همجوار می شوند.

تمامی سلول های ADX دارای درهای فولادی محکم با شکاف های کوچکی هستند. سلول ها در تمام واحدها (به جز واحدهای H، Joker و Kilo) همچنین دارای دیوارهای مشبک داخلی با درهای کشویی هستند که به همراه در خارجی یک پورت خروجی در هر سلول تشکیل می دهند.

هر سلول با یک تخت بتنی ماژولار، میز و صندلی و همچنین یک سینک و توالت ترکیبی استیل ضد زنگ تجهیز شده است. سلول ها در تمام واحدها یک دوش با شیر خودکار مخصوص قطع آب دارند.

تخت ها دارای تشک نازک و پتو بر روی بتن هستند. هر سلول دارای یک پنجره نازک به ارتفاع حدود ۴۲ اینچ و عرض ۴ اینچ است که اجازه ورود مقداری نور طبیعی را می دهد، اما به گونه ای طراحی شده است که زندانیان نمی توانند چیز دیگری جز ساختمان و آسمان را ببینند.

بسیاری از سلول ها، به جز آن هایی که در SHU هستند، به رادیو و تلویزیون مجهز هستند که برنامه های مذهبی و آموزشی به همراه برخی از برنامه های سرگرمی را ارائه می دهند. زندانیان برای استفاده از برنامه آموزشی در ADX سوپرماکس می توانند به کانال های خاص یادگیری در تلویزیون سلول خود دسترسی پیدا کنند. کلاس های گروهی وجود ندارد. تلویزیون ها اغلب به عنوان تنبیه از زندانیان گرفته می شوند.

وعده های غذایی روزانه سه بار توسط نگهبان ها تحویل داده می شوند. با چند استثنا، زندانیان در بیشتر واحدهای ADX سوپرماکس تنها برای ملاقات های محدود اجتماعی یا قانونی، برخی از درمان های پزشکی، بازدید از "کتابخانه حقوق" و چند ساعت در هفته برای تفریح های سرپوشیده یا باز می توانند از سلول های خود خارج شوند.

به جز احتمالاً محدوده ۱۳ در ADX فلورانس، واحد کنترل امن ترین و ایزوله ترین واحد در حال حاضر در ADX است. زندانیان در واحد کنترل همواره از سایر زندانیان جدا هستند، حتی در زمان تفریح، برای مدت های طولانی که غالباً بیش از شش سال تمدید می شود. تنها ارتباط معنادار آن ها با دیگر انسان ها، با اعضای کادر ADX است.

رعایت قوانین مؤسسه توسط زندانیان واحد کنترل هر ماه ارزیابی می شود. یک زندانی تنها در صورتی برای گذراندن یک ماه از زمان واحد کنترل خود "اعتبار" دریافت می کند که در طی آن ماه رفتار واضحی داشته باشد.

زندگی زندانیان در ADX فلورانس

به مدت حداقل سه سال اول، زندانیان ADX به طور میانگین ۲۳ ساعت در روز در سلول های خود ایزوله می شوند، از جمله هنگام وعده های غذایی. زندانیان در سلول های امن تر دارای درهای کنترل از راه دور هستند که به راهروهایی به نام "ران های سگی" منتهی می شوند و به یک منطقه تفریحی خصوصی باز می شوند. این منطقه که به عنوان "استخر خالی" شناخته می شود، یک منطقه بتنی با نورگیر است که زندانیان به تنهایی به آنجا می روند. در آنجا می توانند حدود ۱۰ قدم در هر جهت بردارند یا حدود سی فوت در یک دایره بچرخند.

به دلیل عدم توانایی زندانیان در دیدن محوطه زندان از داخل سلول های خود یا منطقه تفریحی، تقریباً غیرممکن است که آن ها بدانند سلول هایشان در کجا قرار دارد. طراحی زندان به این ترتیب برای جلوگیری از فرار زندانیان صورت گرفته است.

تدابیر ویژه اداری در ADX فلورانس

بسیاری از زندانیان تحت تدابیر ویژه اداری (SAM) قرار دارند تا از انتشار اطلاعات طبقه بندی شده که می تواند امنیت ملی را به خطر اندازد یا اطلاعات دیگری که می تواند منجر به اعمال خشونت و تروریسم شود، جلوگیری کنند.

مسئولان زندان نظارت و سانسور بر تمامی فعالیت های زندانیان از جمله نامه های دریافتی، کتاب ها، مجلات و روزنامه ها، تماس های تلفنی و ملاقات های رو در رو دارند. تماس های تلفنی محدود به یک تماس ۱۵ دقیقه ای کنترل شده در ماه است.

اگر زندانیان به قوانین ADX عادت کنند، این امکان برایشان وجود دارد که زمان بیشتری برای ورزش، امکانات تلفنی بیشتری و برنامه های تلویزیونی بیشتری داشته باشند. در صورتی که زندانیان نتوانند خود را وفق دهند، اوضاع برعکس خواهد بود.

اختلافات زندانیان در ADX فلورنس

در سال ۲۰۰۶، بمب گذار پارک المپیک، اریک رادولف، از طریق مجموعه ای از نامه ها با روزنامه گازته در کلرادو تماس گرفت و شرایط ADX سوپرماکس را به گونه ای توصیف کرد که "رنج و درد را به زندانیان تحمیل می کند."

"این یک دنیای بسته است که برای جدایی زندانیان از محرک های اجتماعی و محیطی طراحی شده و هدف نهایی آن ایجاد بیماری های روانی و شرایط جسمی مزمن مانند دیابت، بیماری قلبی و آرتروز است"، او در یکی از نامه ها نوشت.

اعتصاب غذا در ADX فلورنس

در طول تاریخ زندان، زندانیان اقدام به اعتصاب غذا کرده اند تا با رفتار سخت گیرانه ای که دریافت می کنند، مخالفت کنند. این موضوع به ویژه در مورد تروریست های خارجی صدق می کند؛ تا سال ۲۰۰۷، بیش از ۹۰۰ مورد از Feeding Forced زندانیان اعتصابی ثبت شده است.

خودکشی در ADX فلورنس

در مه ۲۰۱۲، خانواده خوزه مارتین وگا علیه دادگاه ناحیه ایالات متحده در کلرادو شکایتی را به ثبت رساندند و ادعا کردند که وگا در حین بازداشت در ADX سوپرماکس به دلیل عدم درمان بیماری روانی اش خودکشی کرده است.

در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۲، یک شکایت دسته جمعی تحت عنوان "باکوت در برابر اداره فدرال زندان ها" ثبت شد که ادعا می کرد، اداره فدرال زندان ها (BOP) با زندانیان مبتلا به بیماری های روانی در ADX سوپرماکس بد رفتاری می کند. یازده زندانی به نمایندگی از تمامی زندانیان مبتلا به بیماری های روانی در این مرکز اقدام به ثبت این شکایت کردند. در دسامبر ۲۰۱۲، مایکل باکوت درخواست خروج از این پرونده را کرد و در نتیجه، خواهان نخست آن اکنون هارولد کانینگ هام و نام پرونده اکنون "کانینگ هام در برابر اداره فدرال زندان ها" شده است.

شکایت ادعا می کند که با وجود سیاست های کتبی خود BOP، که زندانیان مبتلا به بیماری های روانی را به دلیل شرایط سخت از ADX سوپرماکس خارج می کند، این اداره به طور مکرر زندانیان مبتلا به این بیماری را به آنجا می فرستد به دلیل فرآیند ارزیابی و غربالگری ناکارآمد. سپس بر طبق شکایت، زندانیان مبتلا به بیماری های روانی که در ADX سوپرماکس نگهداری می شوند، از درمان و خدمات کافی و مطابق با قانون محروم می شوند.

طبق این شکایت

برخی از زندانیان بدن خود را با تیغ، تکه های شیشه، استخوان های تیز مرغ، نوشت افزارها و هر شیء دیگری که بتوانند به دست آورند، آسیب می زنند. برخی دیگر تیغ های ریش تراشی، ناخن گیر، شیشه های شکسته و سایر اشیای خطرناک را بلع می کنند.

بسیاری ساعت ها فریاد می زنند و دیوانه وار رفتار می کنند. دیگران به گفتگوی توهم آمیز با صداهایی که در سرشان می شنوند ادامه می دهند، غافل از واقعیت و خطراتی که چنین رفتارهایی می تواند برای خودشان و هر کسی که با آنها تعامل دارد، ایجاد کند.

همچنین، برخی دیگر مدفوع و زباله های دیگر را در سلول های خود پخش می کنند، آن را به طرف کارکنان زندان پرتاب می کنند و به طور کلی خطرات بهداشتی را در ADX ایجاد می کنند. تلاش برای خودکشی در این زندان متداول است و بسیاری از این تلاش ها موفقیت آمیز بوده اند.

هنرمند فراری ریچارد لی مک نیر در سال ۲۰۰۹ از سلول خود به یک روزنامه نگار نوشت:

"خدا را شکر برای زندان ها [...] در اینجا برخی افراد بسیار بیمار وجود دارند... حیواناتی که هرگز دوست ندارید در نزدیکی خانواده تان یا عموم مردم زندگی کنند. نمی دانم کارکنان زندان چگونه با این شرایط کنار می آیند. آن ها به طور مداوم مورد توهین، آزار و غارت قرار می گیرند و بارها دیده ام که جان خود را به خطر انداخته و زندانیان را نجات داده اند."

پرونده "کانینگام علیه اداره زندان های بومی" در تاریخ 29 دسامبر 2016 بین طرفین حل و فصل شد: شرایط این توافق شامل تمامی شاکیان و همچنین زندانیان فعلی و آینده با بیماری های روانی است. شرایط شامل ایجاد و بازنگری سیاست های مربوط به تشخیص و درمان سلامت روان؛ ایجاد یا بهبود تسهیلات سلامت روان؛ ایجاد فضاهایی برای تلپزشکی و مشاوره سلامت روان در تمامی واحدها؛ غربالگری زندانیان قبل، بعد و در حین حبس؛ فراهم کردن داروهای روان پزشکی به میزان لازم و ملاقات های منظم با متخصصان سلامت روان؛ و اطمینان از اینکه استفاده از زور، محدودیت ها و انضباط به طور مناسب بر زندانیان اعمال شود.

دسترسی اداره زندان های بومی به شیوه های انزوا

در فوریه 2013، اداره زندان های فدرال (BOP) با ارزیابی جامع و مستقلی از استفاده خود از انزوا در زندان های فدرال توافق کرد. این بررسی اولین بار است که سیاست های تفکیک فدرال مورد بررسی قرار می گیرد و پس از برگزاری یک جلسه در سال 2012 در مورد عواقب حقوق بشری، مالی و ایمنی عمومی انزوا انجام می شود. این ارزیابی توسط موسسه ملی اصلاحات انجام خواهد شد.