برای نخستین بار، دانشمندان مولکول آلی پیچیده‌‌ای از نوع مولکول کایرال در فضای میان‌ستاره‌ای شناسایی کرده‌اند، این اکتشاف تا حد زیادی می‌تواند درک ما را از چگونگی پیدایش حیات بر روی زمین و شاید حتی دورنمای تکامل حیات در نقاط دیگر از کهکشان، بهبود دهد.

مولکول مورد بحث، اکسید پروپیلن، در یک توده ابر گازی غول پیکر به نام Sagittarius B2، واقع در فاصله‌ی حدود ۳۹۰ سال نوری از مرکز کهکشان راه شیری، شناسایی شده است. جرم توده ابر Sagittarius B2  در حدود ۳ میلیون برابر جرم خورشید است و در حال حاضر ما می‌دانیم که این توده‌ی بزرگ حاوی مولکول کایرال در میان خود است، چیزی که پیش از این هرگز در خارج از منظومه‌ی شمسی مشاهده نشده بود.

ناسا به عنوان بزرگ‌ترین سازمان فضایی جهان، پروژه‌های متعددی برای ارسال افراد به کره‌ی مریخ دارد. به منظور انجام چنین پروژه‌هایی، این سازمان باید بتواند شرایط جوی و آب و هوایی مناطق فرود افراد را پیش‌بینی کند تا از وقوع حوادث ناخواسته جلوگیری شود. این سازمان یک قدم به پیش‌بینی شرایط آب و هوایی نزدیک‌تر شده است و توانسته ساختار مناطق طوفانی این سیاره را ترسیم کند.

گوئندولین ایدی فیزیکدانی است که زمینه‌ی مطالعاتی‌اش محاسبه‌ی جرم کل کهکشان است.

قطعا وظیفه‌ی ایدی بسیار دشوار است، اما بر اساس آخرین تخمین‌های این دانشمند، ما در حال حاضر  مقدار جدیدی را برای جرم کهکشان راه شیری در اختیار داریم؛ یک عدد بسیار بزرگ. بر اساس محاسبات ایدی، کهکشان راه شیری جرمی برابر با جرم خورشیدی دارد. به عبارت دیگر جرم کهکشان راه شیری ۷۰۰ میلیارد برابر جرم خورشید است و به گفته‌ی ایدی، کهکشان ما حتی بزرگترین کهکشان جهان هستی نیست.

کیتی بومن (Katie Bouman) فارغ‌التحصیل دانشگاه MIT است که به تازگی به همراه تیم تحقیقاتی‌اش توانسته الگوریتمی ابداع کند که می‌تواند تصویری واقعی از یک سیاه‌چاله را نشان دهد. تمامی تصاویری که تا کنون از سیاه‌چاله‌ها منتشر شده‌اند (مانند تصویر این مطلب)، طراحی‌های هنری هستند که آن چیزی را نشان می‌دهند که افراد در مورد این پدیده‌های نجومی تصور می‌کنند.

برای به تصویر کشیدن یکی از سیاه‌چاله‌های غول‌پیگری که در مرکز کهکشان ما قرار دارد، به یک تلسکوپ نیاز داریم که قطر لنز آن برابر با قطر سیاره‌ی زمین است. به طور حتم، ساخت چنین تلسکوپی ممکن نیست.

پدیده‌ای که در حال حاضر با آن روبرو هستیم چیزی است که هنوز درباره‌ی دلیل و توجیه علمی‌اش دانش دقیقی نداریم. اما دانشمندان پی برده‌اند که ۴۸ مورد از باکتری‌های بی‌ضرری که در ایستگاه فضایی بین‌المللی و در محیطی تقریبا ۴۰۰ کیلومتر بالاتر از کره‌ی زمین پرورش می‌داده‌اند، نه تنها خود را با شرایط آن محیط تطبیق داده‌اند، بلکه در برخی موارد عملکرد بهتری نسبت به کره‌ی زمین داشته‌اند.

بر پایه‌ی بررسی‌های تازه، رشته‌ای موسوم به باسیلوس سیفنسیس JPL-MERTA-8-2-a که برای نخستین بار بر روی یکی از کاوشگرهای فرودگر روی مریخ و در مرکز فضایی کندی ایالت فلوریدا و پیش از پرتاب آن در سال ۲۰۰۴ کشف شده بود، در فضا نسبت به کره‌ی زمین از رشدی به میزان ۶۰ درصد بهتر برخوردار بود. دلیل این رویداد هنوز مشخص نشده است.

 تولید و شناسایی میدان‌های گرانشی تحت کنترل با استفاده از میدان‌های مغناطیسی، کنترل این میدان‌ها به واسطه‌ی مطالعه‌ی آن‌ها و کار کردن با آن‌ها برای تولید فناوری‌های جدید به نظر کارهای غیرممکنی می‌آیند، اما این همان چیزی‌ست که اخیرا پرفسور آندره فوزفا (André Füzfa) از دانشگاه نامور (Namur University) در مقاله‌ای جدید پیشنهاد داده است، که این مقاله در مجله‌ی علمی Physical Review D منتشر شده است. اگر این پیشنهاد پیگیری شود، می‌تواند فیزیک و نظریه‌ی نسبیت انیشتین را متحول کنند.