در دنیای پهناور اخترشناسی، اصطلاحات جذاب و متنوعی وجود دارند؛ از سال نوری و سیاره گرفته تا کهکشان، سحابی، سیاهچاله و ابرنواختر. این واژه‌ها همگی به توصیف اجرام آسمانی می‌پردازند. اما برای درک عمیق‌تر این اجرام، باید با حرکت آنها نیز آشنا شویم.
آیا می‌دانستید که برخی از بزرگ‌ترین ستارگان در آسمان، غول‌های سرخ هستند؟ اما این ستارگان از ابتدا به این شکل نبوده‌اند. در واقع، آنها با گذشت زمان و پیر شدن، تغییراتی را تجربه می‌کنند که باعث می‌شود اندازه آنها بزرگ‌تر شده و رنگشان به سرخی بگراید. این فرآیند شگفت‌انگیز، بخشی از چرخهزندگی ستارگانو در نهایت،مرگ ستارگاناست. در این سفر علمی، با این پدیده‌ی جذاب کیهانی بیشتر آشنا خواهیم شد و خواهیم دید که چگونهستارگان غول سرخ، یکی از تماشایی‌ترین مراحلتکامل ستارگانرا به نمایش می‌گذارند.
مریخ، سیاره سرخ، همواره برای انسان‌ها جذاب بوده است. این سیاره اسرار بسیاری را در خود جای داده که کاوشگرها و مریخ‌نشین‌ها به دانشمندان در حل آنها کمک می‌کنند. یکی از این معماها، منشا قمرهای مریخ، فوبوس و دیموس، و چگونگی قرارگیری آنها در مدار این سیاره است. ظاهر این دو قمر بیشتر شبیه سیارک‌هاست تا قمرهای معمولی، و این موضوع باعث شده تا بسیاری از دانشمندان سیاره‌شناس به دنبال منشا آنها در جایی دیگر از منظومه شمسی باشند.
در میان فجایع کیهانی که ممکن است سیاره ما را تحت تاثیر قرار دهند، حمله تابشی ناشی از فورانپرتو گاما(GRB) قطعاً یکی از وخیم‌ترین آن‌هاست. GRBها، رویدادهای قدرتمندی هستند که مقادیر عظیمی از پرتوهای گاما را آزاد می‌کنند. این پرتوها در زمره مرگبارترین تشعشعات شناخته شده قرار دارند. اگر فردی در نزدیکی یک جسم تولیدکننده پرتو گاما قرار گیرد، در یک لحظه "سرخ" خواهد شد.
جهان هستی، مجموعه‌ای بی‌کران از کهکشان‌ها با اشکال و ویژگی‌های متنوع است. ستاره‌شناسان، این جزایر کیهانی را بر اساس شکل ظاهری‌شان به چهار دسته اصلی تقسیم می‌کنند:کهکشان‌های مارپیچی،کهکشان‌های بیضوی،کهکشان‌های عدسیوکهکشان‌های نامنظم.
به لطف ابزارهای قدرتمندی مانند تلسکوپ فضایی هابل، اخترشناسان امروزه به شناخت شگفت‌انگیزی از تنوع اجرام کیهانی دست یافته‌اند، گستره‌ای که شاید نسل‌های پیشین حتی در رویاهای خود نیز نمی‌توانستند تصور کنند. با این حال، بسیاری از مردم از این تنوع بی‌نظیر، به‌ویژه در موردکهکشان‌ها، غافل هستند.
تصور کنید دنیایی سوزان و داغ با آسمانی پوشیده از ابرهای غلیظی کهباران اسیدیبر چشم‌اندازی آتشفشانی می‌بارند. فکر می‌کنید چنین جایی فقط در تخیلات وجود دارد؟ اشتباه می‌کنید! این سیاره وجود دارد و نامش زهره است. زهره، دومین سیاره نزدیک به خورشید، اغلب "خواهر" زمین نامیده می‌شود، اما این نام‌گذاری چندان دقیق نیست. سیاره زهره، که نام خود را از الهه عشق رومی گرفته، به هیچ وجه برای زندگی انسان مناسب نیست و نمی‌توان آن را دوقلوی زمین دانست. در واقع، زهره تجسمی از یک دنیای جهنمی است.
اشعه‌های کیهانی شاید در ابتدا شبیه یک تهدید علمی-تخیلی به نظر برسند، چیزی که از اعماق فضا به سمت ما می‌آید. در مقادیر بسیار زیاد، این تصور چندان هم دور از واقعیت نیست. اما واقعیت این است که اشعه‌های کیهانی هر روز از بدن ما عبور می‌کنند، بدون اینکه آسیب جدی به ما وارد کنند. پس این ذرات پرانرژی و اسرارآمیز دقیقا چه هستند و از کجا می‌آیند؟ در ادامه به بررسی این پدیده می‌پردازیم.
کهکشان‌ها، بزرگ‌ترین اجرام منفرد در جهان هستی هستند. هر کهکشان، میزبان تریلیون‌ها ستاره است که همگی در یک سیستم گرانشی واحد به هم پیوند خورده‌اند. با وجود وسعت بی‌کران جهان و فاصله‌های بسیار زیاد بین کهکشان‌ها، تجمع آنها در خوشه‌ها پدیده‌ای رایج است. این خوشه‌ها اغلب صحنه برخوردهای عظیم بین کهکشان‌ها هستند.
آیا به دنبال دلیلی برای سفر به فضا می‌گردید؟ کافیست نگاهی به تصاویری بیندازید که از فضاپیمای شاتل، ایستگاه فضایی بین‌المللی و ماموریت‌های آپولو به ثبت رسیده‌اند. این تصاویر شکوه و زیبایی بی‌نظیر سیاره‌مان، زمین را از منظری کاملاً متفاوت به نمایش می‌گذارند. گویی نگینی آبی‌رنگ در پهنه بی‌کران هستی می‌درخشد. در این مجموعه، شما را به تماشای گوشه‌ای از این زیبایی‌ها دعوت می‌کنیم. با ما همراه باشید تا زمین را از دریچه چشم فضانوردان ببینیم و به عظمت و شکنندگی آن پی ببریم.
ستارگان، سنگ بنای اساسی جهان هستی هستند. آنها نه تنها سازنده کهکشان‌ها هستند، بلکه بسیاری از آنها میزبان منظومه‌های سیاره‌ای نیز هستند. بنابراین، درک چگونگی شکل‌گیری و تکامل آنها، سرنخ‌های مهمی برای شناخت کهکشان‌ها و سیارات به دست می‌دهد. به عبارتی،ستارگاننقش بسیار مهمی در ساختارکیهانایفا می کنند. شناختتکامل ستارگانمی تواند دریچه ای به شناخت سیارات و کهکشان ها باشد.
وقتی صحبت از کهکشان می‌شود، بیشتر ما ناخودآگاه به یاد کهکشان راه شیری خودمان یا شاید کهکشان آندرومدا با بازوهای مارپیچی و برآمدگی مرکزی‌اش می‌افتیم. اینکهکشان های مارپیچیتصویری است که اغلب مردم از یک کهکشان در ذهن دارند. اما واقعیت این است که کیهان پر از انواع مختلف کهکشان است و همه‌ی آنها هم مارپیچی نیستند. درست است که ما در یک کهکشان مارپیچی زندگی می‌کنیم، اما کهکشان‌های بیضوی (گرد و بدون بازوهای مارپیچی) و عدسی (تقریباً شبیه سیگار) هم وجود دارند. دسته‌ی دیگری از کهکشان‌ها هم هستند که شکل خاصی ندارند، لزوماً بازوهای مارپیچی ندارند، اما در عوض، مکان‌های زیادی برای شکل‌گیری ستاره‌ها دارند. این کهکشان‌های عجیب و غریب و بی‌شکل،کهکشان های نامنظمنامیده می‌شوند. گاهی اوقات هم به دلیل شکل‌های غیرمعمول یا ویژگی‌های دیگرشان، در دسته‌ی کهکشان‌های "خاص" قرار می‌گیرند.