تجزیه به روش گروه‌بندی یکی از روش‌های مهم برای نوشتن یک عبارت جبری به صورت حاصل‌ضرب چند عامل است. این روش به‌ویژه برای چندجمله‌ای‌هایی که عامل مشترکی در همه جمله‌هایشان ندارند، اما می‌توان جمله‌ها را به گروه‌هایی تقسیم کرد که در هر گروه عامل مشترک وجود دارد، کاربرد دارد. در این روش ابتدا جمله‌های مناسب گروه‌بندی می‌شوند، سپس از هر گروه عامل مشترک گرفته می‌شود و در مرحله نهایی عامل مشترک ایجادشده بین گروه‌ها استخراج می‌شود.
در این مقاله تعریف دقیق تجزیه به روش گروه‌بندی، رابطه بنیادی آن، مراحل انجام روش، نحوه انتخاب گروه‌ها، نقش علامت منفی، کاربرد این روش برای چندجمله‌ای‌های چهار جمله‌ای و همچنین تجزیه سه‌جمله‌ای‌ها با ضریب پیشرو متفاوت از ۱ بررسی می‌شود. مثال‌های حل‌شده نیز کمک می‌کنند روش گروه‌بندی را از یک الگوریتم حفظی به یک مهارت واقعی در جبر تبدیل کنید.
پلی وینیل کلراید که بیشتر با نام اختصاری PVC شناخته می‌شود، یک ترموپلاستیک پرکاربرد است. این ماده معمولاً بی‌بو، جامد، شکننده و به رنگ سفید است. PVC در حال حاضر سومینپلاستیکپرمصرف در جهان پس از پلی‌اتیلن و پلی‌پروپیلن به شمار می‌رود.
نام سندرم استکهلم از گروگان گیری شش روزه در بانک کردیت در استکهلم سوئد گرفته شده. سندرم استکهلم به نوعی وضعیت روانی اطلاق می شود که در آن پیوندی محبت آمیز بین فرد در اسارت، ربوده شده و یا به گروگان گرفته شده و فرد یا افراد به اسارت گیرنده ایجاد می شود.
در سال 1973 دو مرد وارد بانک کردیت در استکهلم سوئد شدند و قصد دزدی از آن را داشتند. وقتی پلیس وارد بانک شد، سارقان به سمت آنها شلیک کردند و وضعیت به یک گروگان گیری منتج شد. برای شش روز، سارقان چهار نفر را به زور اسلحه، در یک انباری قفل شده در زیر سقف نگهداشتند. گاهی اوقات به آنها مواد منفجره می بستند و دفعه های دیگر مجبورشان می کردند طناب دور گردنشان ببندند. هنگامی که پلیس سعی کرد گروگان ها را نجات دهد، گروگان ها با پلیس مبارزه کردند و از گروگان گیرانشان دفاع کردند و به سرزنش پلیس پرداختند. سپس یکی از گروگان های آزاد شده صندوقی را برای دفاع از گروگان گیران خود در مقابل قانون راه اندازی کرد. از اینجا نام «سندرم استکهلم» متولد شد.
پژوهش برای بررسی تغییر مقاومت الكتریكی اجسام در دماهای پائین برای نخستین بار توسط دانشمند اسكاتلندی جیمز دئِور در اواسط قرن نوزدهم آغاز شد. در سال 1864، دو دانشمند لهستانی به نامهای زیگموند روبلوفسكی و كارل اولزفسكی كه روشی برای برای مایع ساختن اكسیژن و نیتروژن، یافته بودند، به بررسی خواص فیزیكی عناصر و ازجمله مقاومت الكتریكی در دماهای خیلی كم ادامه دادند و پیش‌بینی نمودند مقاومت الكتریكی در دماهای كم به شدت كاهش می‌یابد. روبلوفسكی و اولزفسكی نتایج فعالیت خود را در سال 1880 منتشر ساختند. بعد از آن دِئور و فلمینگ نیز پیش‌بینی خود را مبنی بر الكترومغناطیس شدن كامل فلزات خالص در دمای صفر مطلق بیان داشتند. البته دئور بعدها تئوری خود را اصلاح و اعلام داشت مقاومت اینگونه فلزات در دمای مورد اشاره به صفر نمی‌رسد اما مقدار بسیار كمی خواهد بود. والتر نرست نیز با بیان قانون سوم ترمودینامیك بیان داشت كه صفر مطلق دست‌نیافتنی است. كارل لیند و ویلیام همپسون آلمانی در همین زمانها روش خنك‌سازی و مایع ساختن گازها با افزایش فشار را به ثبت رساندند.
اکسید به یون اکسیژن با بار 2- (O2-) یا هر ترکیب شیمیایی که این یون را به عنوان آنیون خود داشته باشد، گفته می‌شود. در تعریفی گسترده‌تر، گاهی به هر ترکیبی که در آن اکسیژن نقش آنیون را ایفا کند، اکسید اطلاق می‌شود.