بیضه از حداکثر 900 لوله ی پیچدار منی ساز(seminiferous tubules) تشکیل شده که در آنها اسپرم ساخته می شود و طول متوسط هریک از لوله ها بیش از 0.5 متر است. سپس اسپرم به اپیدیدیم(epididymis) تخلیه می گردد که آن نیز لوله ای پیچدار به طول حدود 6 متر است. اپیدیدیم به مجرای دفران(vas deferens) منتهی می شود و مجرای دفران درست پیش از ورود به غده ی پروستات(prostate gland) متسع می گردد و آمپول مجرای دفران را می سازد. در هر طرف پروستات یک کیسه ی منی(seminal vesicle) وجود دارد که به انتهای پروستاتی آمپول باز می شود. محتویات هم آمپول و هم کیسه ی منی وارد مجرای انزالی(ejaculatory duct) می گردد که با گذر از تنه ی غده ی پروستات ٬ به پیشابراه (اورترای) داخلی(internal urethra) تخلیه می شود. مجرای پروستاتی(prostatic ducts) هم از غده ی پروستات به مجرای انزالی و از آنجا به پیشابراهی پروستاتی تخلیه می گردد.
 

فرهنگ پذیری، فرایندهای تغییر در مصنوعات، آداب و رسوم و باورها است که از تماس بین دو یا چند فرهنگ حاصل می شود. اصطلاح فرهنگ پذیری برای توصیف نتایج حاصل از این تغییرات نیز مورد استفاده قرار می گیرد. دو نوع عمده از فرهنگ پذیری، ادغام و تغییر هدایت شده اند. این دو بر مبنای شرایطی که تحت آن تماس فرهنگی و تغییر صورت می گیرد از هم متمایز می شوند.
در ادامه درباره چهار عامل مرتبط که باعث می شود افراد و گروه ها فرهنگ پذیری را تجربه کنند بحث می شود. این چهار عامل مرتبط با فرهنگ پذیری زبان، غوطه وری، ادغام و یکپارچه سازی اند.

در قسمت اعظم تاریخ، انسان ها با سه روش جابجا می شدند. راه رفتن، به وسیله حیوانات و یا با قایق. بعد از اختراع چرخ، ارابه، واگن و کالسکه هایی ساخته شدند که به وسیله اسب، گاو و یا حتی انسان کشیده می شدند. کالسکه ها آهسته حرکت می کردند و اغلب ناراحت بودند. بعدها، واگن هایی اختراع شد که به وسیله اسب ها روی شیارهایی کشیده می شدند. شیارها کمک می کردند واگن ها سریع تر از زمانی که روی زمین مسطح کشیده می شدند حرکت کنند.

محصولات با پایه نفت (پلاستیك و وینیل) آمده اند تا درصد بزرگ و روبه افزایشی از تركیبات تشکیل دهنده خودروها را تشكیل دهند.