چشم انسان رنگ ها را در طول موج های حدود ۴۰۰ نانومتر (بنفش) تا ۷۰۰ نانومتر (قرمز) می بیند. نور در محدوده ۴۰۰ تا ۷۰۰ نانومتر به نام نور مرئی یا طیف مرئی شناخته می شود، زیرا انسان ها می توانند آن را ببینند. نور خارج از این محدوده ممکن است برای سایر موجودات قابل دیدن باشد، اما نمی تواند توسط چشم انسان درک شود. رنگ های نوری که با نوارهای باریک طول موج مطابقت دارند (نور تک رنگ) رنگ های خالص طیفی هستند که با استفاده از مَنیه ROYGBIV یاد گرفته می شوند: قرمز، نارنجی، زرد، سبز، آبی، نیلی و بنفش.
متابولیسم یا سوخت و ساز، مجموعه‌ای پیچیده از واکنش‌های بیوشیمیایی است که در سلول‌های ما اتفاق می‌افتد. این واکنش‌ها دو وظیفه اصلی دارند: اول، ذخیره مولکول‌های سوختی مانند گلوکز و چربی‌ها. دوم، تبدیل این مولکول‌های ذخیره شده به انرژی مورد نیاز برای فعالیت‌های حیاتی سلول. به عبارت دیگر، متابولیسم فرایندی است که به سلول اجازه می‌دهد انرژی مورد نیاز خود را از غذا به دست آورد و مواد مورد نیاز برای رشد و ترمیم را تولید کند. ریشه کلمه "متابولیسم" از واژه یونانی "metabolē" به معنای "تغییر" گرفته شده است که به خوبی نشان دهنده ماهیت پویای این فرایند است.
فولاد، پرکاربردترین و بازیافتی‌ترین فلز روی کره زمین است. از فولادهای زنگ‌نزن و مقاوم در برابر حرارت گرفته تا محصولات کربنی تخت،فولاددر اشکال و آلیاژهای مختلف، خواص گوناگونی را ارائه می‌دهد که طیف گسترده‌ای از کاربردها را پوشش می‌دهد. به دلیل همین ویژگی‌ها، همراه با ترکیبی از استحکام بالا و هزینه تولید نسبتاً پایین، فولاد امروزه در تولید بی‌شماری از محصولات مورد استفاده قرار می‌گیرد.
مداد قدیمی ترین و پراستفاده ترین ابزار نگارش است. منشأ مداد به دوران پیش از تاریخ برمی گردد یعنی زمانی که از سنگ گچ و چوب سوخته برای کشیدن روی سطوح متفاوت مثل پوست حیوانات و دیوارهای غار استفاده می شد.
یونانی ها و رومی ها از قطعات صاف سرب برای رسم خطوطی ضعیف بر روی پاپیروس استفاده می کردند. اتفاق دیگری رخ نداد تا این که در اواخر قرن 15 میلادی اولین جد مستقیم مداد امروزی درست شد.
حدود یک صد سال بعد ماده معدنی گرافیت که به صورت رگه های نرم و درخشان در سنگ ها یافت می شود، در نزدیکی منطق بورودیل (Borrowdale) واقع در شمال غربی انگلستان کشف شد. این معدن، گرافیت مورد نیاز اروپا را برای مدت چند صد سال تأمین کرد.
غزل شماره‌ی 348
پژوهش برای بررسی تغییر مقاومت الكتریكی اجسام در دماهای پائین برای نخستین بار توسط دانشمند اسكاتلندی جیمز دئِور در اواسط قرن نوزدهم آغاز شد. در سال 1864، دو دانشمند لهستانی به نامهای زیگموند روبلوفسكی و كارل اولزفسكی كه روشی برای برای مایع ساختن اكسیژن و نیتروژن، یافته بودند، به بررسی خواص فیزیكی عناصر و ازجمله مقاومت الكتریكی در دماهای خیلی كم ادامه دادند و پیش‌بینی نمودند مقاومت الكتریكی در دماهای كم به شدت كاهش می‌یابد. روبلوفسكی و اولزفسكی نتایج فعالیت خود را در سال 1880 منتشر ساختند. بعد از آن دِئور و فلمینگ نیز پیش‌بینی خود را مبنی بر الكترومغناطیس شدن كامل فلزات خالص در دمای صفر مطلق بیان داشتند. البته دئور بعدها تئوری خود را اصلاح و اعلام داشت مقاومت اینگونه فلزات در دمای مورد اشاره به صفر نمی‌رسد اما مقدار بسیار كمی خواهد بود. والتر نرست نیز با بیان قانون سوم ترمودینامیك بیان داشت كه صفر مطلق دست‌نیافتنی است. كارل لیند و ویلیام همپسون آلمانی در همین زمانها روش خنك‌سازی و مایع ساختن گازها با افزایش فشار را به ثبت رساندند.