"سه تار" یکی از قدیمی ترین سازهای ایرانی است و صدایی ظریف و دلنشین دارد. به نظر می رسد که این ساز از خانواده "تنبور" بوده با این تفاوت که تنبور را با چهار انگشت دست راست (بدون شست) به صدا می آورند ولی در سه تار، ناخن سبابه عمل مضراب را انجام می دهد. سه تار در شکل کنونی آن از بعد از اسلام در ایران رواج یافته و پرده بندی و تکنیک خاص آن با موسیقی دستگاهی شکل گرفته است.
مرحوم روح الله خالقی، کتاب "سرگذشت موسیقی ایران" را به منظور شناساندن تاریخچه و چهره های شاخص موسیقی کشورمان به رشته تحریر در آورد. اسماعیل نواب صفا در کتاب قصه شمع (خاطرات هنری)، آثار خالقی را به دو دسته آثار موسیقی و آثار قلمی تقسیم می کند. در مورد آثار قلمی خالقی، نواب صفا بیان می کند که استاد خالقی در تحریر مطالب و وقایع شیوه ای روان و قلمی جذاب و محکم دارد.