در منطق گزاره‌ای، شرطی و دوشرطی از مهم‌ترین عملگرهایی هستند که برای بیان رابطه میان دو گزاره به کار می‌روند. گزاره شرطی با نماد \(p\rightarrow q\) نوشته می‌شود و معمولاً به صورت «اگر \(p\)، آنگاه \(q\)» خوانده می‌شود. این گزاره فقط زمانی نادرست است که \(p\) درست و \(q\) نادرست باشد. در مقابل، گزاره دوشرطی با نماد \(p\leftrightarrow q\) نمایش داده می‌شود و زمانی درست است که \(p\) و \(q\) ارزش صدق یکسانی داشته باشند.

در این مقاله تعریف دقیق شرطی و دوشرطی، تفاوت آن‌ها، جدول ارزش، رابطه با عکس و عکس نقیض، مفهوم شرط لازم و کافی، هم‌ارزی‌های مهم و روش حل مثال‌های مختلف بررسی می‌شود.

عطف و فصل از بنیادی‌ترین عملگرهای منطق گزاره‌ای هستند که برای ساخت گزاره‌های مرکب از گزاره‌های ساده به کار می‌روند. عطف با نماد \(p\land q\) نشان داده می‌شود و تنها زمانی درست است که هر دو گزاره \(p\) و \(q\) درست باشند. فصل با نماد \(p\lor q\) نشان داده می‌شود و در منطق گزاره‌ای کلاسیک زمانی درست است که دست‌کم یکی از دو گزاره درست باشد؛ بنابراین حالت درست بودن هم‌زمان هر دو گزاره نیز در آن قرار می‌گیرد.

در این مقاله تعریف دقیق عطف و فصل، نمادگذاری، جدول ارزش، خواص مهم، قوانین دمورگان، تفاوت فصل منطقی با «یا»ی انحصاری، تقدم عملگرها، روش تحلیل گزاره‌های مرکب و مثال‌های حل‌شده از ساده تا ترکیبی بررسی می‌شود.