دیوارها زخمی و کثیف است. در نیمکت های چوبی با یک عالم کنده کاری روی میزها و یا نیمکت های فلزی که گوشه های آن فرو رفته دو یا سه دانش آموز می نشینند و به دهان معلم یا دست او که پیاپی مطالبی را روی تخته می نویسد، خیره می شوند. بسیاری از دانش آموزان در همین ژست به رؤیا فرو می روند یا اصطلاحاً با چشمان باز خوابشان می برد و در لحظه ای که ناگهان معلم صاعقه وار سؤالی را می پرسد، دوباره به کلاس برمی گردند و مضطرب و نومیدانه در ذهنشان دنبال جواب می گردند و... این تصویری است که اغلب ما از کلاسهای درس در ذهن داریم. جز چند مدرسه که این شیوه را دگرگون کرده اند، هنوز اکثر قریب به اتفاق کلاسهای درس ما همین وضعیت را دارند.

یک درس مهم برای ثروتمند و پولساز شدن این است که ذهن خود را تصمیم گیرنده بار بیاورید. فرصت ها می آیند و می روند. این که بدانید چه موقع و چگونه باید با شتاب تصمیم گرفت، مهارت مهمی است.
برای یاد گرفتن تنها شنیدن سخنرانی در مدرسه (یا دانشگاه) کافی نیست. چون زندگی به گونه ای دیگر درس می دهد. می گویند که زندگی بهترین آموزگار است. در بسیاری موارد این آموزگار (زندگی) سخن نمی گوید. شما را به این سو و آن سو هل می دهد. با هر فشار زندگی به شما می گوید بیدار شو، چیزی هست که باید بیاموزی.

کسی که ایمیل را به شکلی که امروزه می شناسیم اختراع کرد یک مهندس برق آمریکایی به نام ریتون تاملینسون بود. او ایمیل را در سال 1971 اختراع کرد. ایمیل سیستمی است که در آن یک کاربر در یک شبکه می تواند پیامی را برای کسی که در یک شبکه دیگر است ارسال کند.
انتخاب نماد @ برای استفاده در آدرس ایمیل نیز کار تاملینسون بود. تاملینسون نماد @ را برای متصل کردن نام کاربری با آدرس مقصد انتخاب کرد. این نماد در حال حاضر به یک نماد فرهنگی تبدیل شده است. اگر این نماد برای ایمیل به کار نمی رفت شاید دور انداخته می شد.