اضافه کردن نمک به آب در حال جوشیدن یکی از تکنیک های رایج در آشپزی است که بسیاری از آشپزها و دستورهای غذایی به آن اشاره می کنند. اما آیا تا به حال به این فکر کرده اید که چرا این کار انجام می شود؟ آیا این کار فقط برای بهبود طعم غذا است یا دلایل علمی دیگری نیز پشت آن وجود دارد؟ در این محتوا، به بررسی دلایل اضافه کردن نمک به آب جوش و تأثیرات آن بر طعم، سرعت جوشیدن و حتی دمای آب می پردازیم. با ما همراه باشید تا پاسخ این سوالات را بیابید و با حقایق جالبی در این زمینه آشنا شوید.
با گسترش روزافزون علم و ساخت تلسکوپ‌های دقیق، دانشمندان، در اندازه‌گیری ابعاد جهان روز به روز به نتایج جدیدتری نائل می‌شدند. با ساخته شدن و گسترش این وسایل اندازه‌گیری، دید بشر نسبت به جهان نیز تغییر یافت. مثلاً با چشم غیرمسلح تقریباً می‌توانیم در حدود ۶ هزار ستاره را ببینیم؛ اما اختراع تلسکوپ ناگهان آشکار کرد که این فقط جزیی از جهان است.
جریان های گرمایی به چرخه های حرارتی اطلاق می شوند که انرژی را از یک مکان به مکان دیگر منتقل می کنند.
مولکول ها و ترکیب ها: چه تفاوتی دارند؟ یک مولکول زمانی تشکیل می شود که دو یا چند اتم از یک عنصر به طور شیمیایی به هم بپیوندند. ترکیب نیز نوعی مولکول است که در آن نوع اتم های تشکیل دهنده مولکول با یکدیگر متفاوتند.
یکی از دلایلی که دایناسورها برای ما جذاب شده اند اندازه بزرگ آنها است. وزن دایناسورهای گیاهخواری مانند دیپلودوکوس و براکیوزاروس در حدود 50 تن و وزن تیرانوسور رکس 7 تا 8 تن بوده است. از شواهد فسیلی چنین برمی آید که از هر نظر که دایناسورها را با جانوران دیگر مقایسه کنیم، چه از لحاظ گونه و چه تک به تک، دایناسورها از همه جانورانی که تاکنون بر روی زمین زندگی کرده اند بزرگ تر بوده اند. (استثنا در این زمینه نسل خاصی از کوسه های های ماقبل تاریخ، نهنگ ماقبل تاریخ و خزندگان دریایی مانند ایکتیوسور و پلیوسور بوده اند. این جانوران حجم عظیمی داشته اند و در آب شناور بوده اند.)
زیست شناسان و دیرینه شناسان به دنبال توضیح این موضوع هستند که چرا دایناسورها به این اندازه غول پیکر بوده اند. در این مطلب به چند نظریه درباره اندازه بزرگ دایناسورها پرداخته می شود