یك كارشناس آموزشى به طور تصادفى با دخترى مواجه شد كه از خانه فرار كرده و دوباره به خانه برگشته بود. خانواده او ظاهراً مشكلى نداشتند. خشن نبودند و تنبیهى در كار نبود و... ولى از خانه فرار كرد چون احساس مى كرد كسى به او اهمیت نمى دهد و مرد جا افتاده اى كه به تازگى با او آشنا شده تنها كسى است كه واقعاً دركش مى كند.
بسیارى از كودكان و نوجوانان ما از خلأهاى احساسى و عاطفى رنج مى برند كه به واكنش هاى غیرقابل پیش بینى در آنها منجر مى شود. هیچ سیستم مددكارى در خانه و مدرسه به این نوع خلأها نمى پردازد. چون چنین سیستمى وجود ندارد. همچنین مهارت هاى زندگى مستقیماً در مدارس آموزش داده نمى شود. نتیجه آنكه كودكان و نوجوانان ایرانى در مواجهه با مشكلات خانوادگى و پدیده هاى اجتماعى بدون پشتیبان رها شده اند و این موضوع در خانواده هاى مشكل دار به آسیب پذیرى بیش از پیش كودكان منجر مى شود.

کیتی بومن (Katie Bouman) فارغ‌التحصیل دانشگاه MIT است که به تازگی به همراه تیم تحقیقاتی‌اش توانسته الگوریتمی ابداع کند که می‌تواند تصویری واقعی از یک سیاه‌چاله را نشان دهد. تمامی تصاویری که تا کنون از سیاه‌چاله‌ها منتشر شده‌اند (مانند تصویر این مطلب)، طراحی‌های هنری هستند که آن چیزی را نشان می‌دهند که افراد در مورد این پدیده‌های نجومی تصور می‌کنند.

برای به تصویر کشیدن یکی از سیاه‌چاله‌های غول‌پیگری که در مرکز کهکشان ما قرار دارد، به یک تلسکوپ نیاز داریم که قطر لنز آن برابر با قطر سیاره‌ی زمین است. به طور حتم، ساخت چنین تلسکوپی ممکن نیست.

دختران دارای احساسات قوی و پاک هستند و به همین دلیل زودتر از پسران تحت تاثیر الفاظ و کلمات محبت آمیز قرار می گیرند و اگر نتوانند احساسات خود را در چارچوب عقل و منطق محصور سازند ممکن است در انتخاب شریک زندگی خود با مشکلاتی رو به رو شوند.

تازگی ها این امکان به وجود آمده سلولز به مواد نشاسته ای تبدیل شود. به این ترتیب می توان از گیاهانی كه به عنوان محصولات غذایی شناخته نمی شوند نشاسته به دست آورد.
نشاسته یک کربوهیدرات و یكی از بخش های مهم رژیم غذایی انسان است. نشاسته روزانه بین 20 تا 40 درصد از كالری مصرفی ما را فراهم می كند. سلولز نیز رایج ترین كربوهیدرات روی زمین است.
سلولز اصلی ترین ماده سازنده دیواره سلول های گیاهی است و و وقتی بتوان از سلولز نشاسته به دست آورد یعنی این که می توان از هر گیاهی مواد غذایی به دست آورد.

در سال ۱۸۰۲ پتروف (V.P.Petrof) کشف کرد که اگر دو تکه زغال چوب را به قطب های باتری بزرگی وصل کنیم و آنها را به هم تماس دهیم و سپس کمی از هم جدا کنیم شعله روشنی بین دو تکه زغال دیده می شود. و انتهای آنها که از شدت گرما سفید شده است نور خیره کننده ای گسیل می دارد. قوس الکتریکی هفت سال بعد دیوی (H.Davy) فیزیکدان انگلیسی این پدیده را مشاهده نمود و پیشنهاد کرد که این پدیده به احترام ولتا قوس ولتا نامیده شود.