جهان ما به دو دسته کلی تقسیم میشود: کشورهایی که به سطح قابل قبولی ازصنعتیسازی،ثبات سیاسی و اقتصادیوشاخصهای بالای بهداشت و سلامتدست یافتهاند و کشورهایی که هنوز در مسیر رسیدن به این اهداف گام برمیدارند. اما سوال اصلی اینجاست: چه معیارهایی برای تشخیص این دو گروه از یکدیگر وجود دارد؟
آیا جوامع انسانی بر مبنای ایده های نو و افكار متفاوت افراد خلاق به رونق و پیشرفت می رسد؟ پاسخ بیشتر ما به این پرسش مثبت است. اما یک تحقیق نشان داده با این كه بسیاری از افراد در ظاهر می گویند برای خلاقیت ارزش قایلند و حتی از كسانی در بین خودشان كه تخیل بیشتری دارند تعریف می كنند اما این از ته دل نیست.
دلیلی كه محققان می آورند این است كه افراد مایل نیستند با مخاطرات همراه با ابداعات مواجه شوند. در واقع براساس یك قانون عام، ما انسان ها نامشخص بودن، بلاتكلیفی و عدم قطعیت را دوست نداریم و این موضوعات ما را مضطرب می كند. به طوركلی جهان مكان بسیار مبهمی است و بنابراین ما به سختی تلاش می كنیم تا جایی كه می توانیم از ابهامات بكاهیم. این كار را هم با تكرار انتخاب های همیشگی و انتخاب هایی كه وضع موجود را حفظ می كنند انجام می دهیم.
درتاریخ۱ ژانویه ۱۹۹۹، یکی از مهمترین رویدادها در راستای یکپارچگی اروپا با معرفی یورو به عنوان ارز رسمی در ۱۲ کشور عضو اتحادیه اروپا (اتریش، بلژیک، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، ایرلند، ایتالیا، لوکزامبورگ، هلند، پرتغال و اسپانیا) رقم خورد. این اقدام، نشاندهنده تمایل این کشورها به ایجاد یک بازار واحد و تقویت روابط اقتصادی فیمابین بود.