دانشمندان رگه‌هایی از غبار کیهانی را روی بام ساختمان‌هایی در پاریس، اسلو و برلین یافته‌اند. این نخستین بار است که پژوهشگران کشف این ذرات ریز را در محیط‌های شهری تأیید می‌کنند.

غبار کیهانی نام مقدار کمی از مواد در فضا است؛ موادی که از تشکیل منظومه‌ی شمسی ما در حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش باقی مانده‌اند. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که پس از گذشت میلیاردها سال، هنوز هم بارش این سنگ‌های آسمانی خیلی ریز بر سطح زمین ادامه دارد.
 

یکی از دلایلی که دایناسورها برای ما جذاب شده اند اندازه بزرگ آنها است. وزن دایناسورهای گیاهخواری مانند دیپلودوکوس و براکیوزاروس در حدود 50 تن و وزن تیرانوسور رکس 7 تا 8 تن بوده است. از شواهد فسیلی چنین برمی آید که از هر نظر که دایناسورها را با جانوران دیگر مقایسه کنیم، چه از لحاظ گونه و چه تک به تک، دایناسورها از همه جانورانی که تاکنون بر روی زمین زندگی کرده اند بزرگ تر بوده اند. (استثنا در این زمینه نسل خاصی از کوسه های های ماقبل تاریخ، نهنگ ماقبل تاریخ و خزندگان دریایی مانند ایکتیوسور و پلیوسور بوده اند. این جانوران حجم عظیمی داشته اند و در آب شناور بوده اند.)
زیست شناسان و دیرینه شناسان به دنبال توضیح این موضوع هستند که چرا دایناسورها به این اندازه غول پیکر بوده اند. در این مطلب به چند نظریه درباره اندازه بزرگ دایناسورها پرداخته می شود