زنبورهای عسل، موجوداتی اجتماعی هستند که برای تضمین بقای کلنی خود، از یک نظام طبقاتی استفاده می‌کنند. در این نظام، سه نقش اصلی وجود دارد: ملکه، نرها (زنبورهای نر) و کارگران. هر یک از این گروه‌ها وظایف مشخصی را بر عهده دارند که به حفظ و پایداری کندو کمک می‌کند.

• ملکه: مادر کندو، وظیفه اصلی ملکه تخم‌گذاری و حفظ باروری کندو است. او همچنین با ترشح فرمون‌ها، مانع از باروری سایر زنبورهای ماده می‌شود.
• نرها: زنبورهای نر تنها برای جفت‌گیری با ملکه وجود دارند. آن‌ها در جمع‌آوری غذا یا دفاع از کندو نقشی ندارند.
• کارگران: تماماً ماده و عقیم هستند و تقریباً تمام وظایف مربوط به بقای کندو را بر عهده دارند. از جمله این وظایف می‌توان به تغذیه، نظافت، پرستاری از لاروها و دفاع از کندو اشاره کرد.

به طور خلاصه، هزاران زنبور کارگر ماده عقیم، مسئولیت تغذیه، نظافت، پرستاری و دفاع از گروه را بر عهده دارند. زنبورهای نر برای جفت‌گیری با ملکه زندگی می‌کنند و ملکه تنها زنبور ماده بارور در کلنی است.

ملکه: فرمانروای کندو

ملکه زنبور عسل، زنبور ماده بالغ و غالبی است که مادر بیشتر یا تمام زنبورهای کندو محسوب می‌شود. سرنوشت یک ملکه آینده از زمانی رقم می‌خورد که لارو آن توسط زنبورهای کارگر انتخاب شده و با یک ماده ترشحی غنی از پروتئین به نام "شاه‌انگبین" تغذیه می‌شود تا از نظر جنسی بالغ شود.

ملکه‌ای که به تازگی از تخم بیرون آمده، زندگی خود را با یک دوئل مرگبار با سایر ملکه‌های موجود در کندو آغاز می‌کند و باید رقبای احتمالی خود را که هنوز از تخم بیرون نیامده‌اند، نابود کند. پس از انجام این کار، ملکه پرواز جفت‌گیری خود را انجام می‌دهد. در طول زندگی خود، او به طور مداوم تخم‌گذاری می‌کند و فرمونی ترشح می‌کند که تمام زنبورهای ماده دیگر در کندو را عقیم نگه می‌دارد.

زنبورهای نر (Drones): سربازان بی‌سلاح عشق

زنبورهای نر، که از تخم‌های بارور نشده متولد می‌شوند، نقش بسیار محدودی در کندو دارند. آن‌ها چشمانی بزرگ‌تر از زنبورهای کارگر دارند، اما فاقد نیش هستند. به همین دلیل، نمی‌توانند از کندو دفاع کنند و همچنین به دلیل نداشتن اندام‌های لازم برای جمع‌آوری گرده و شهد، در تأمین غذای کندو نیز نقشی ندارند.

تنها وظیفه زنبور نر، جفت‌گیری با ملکه است. این جفت‌گیری در هوا انجام می‌شود، به همین دلیل زنبورهای نر به دید بهتری نیاز دارند که چشمان بزرگشان آن را فراهم می‌کند. اما این عشق، بهای سنگینی دارد. اگر زنبور نری در جفت‌گیری موفق شود، اندکی پس از آن می‌میرد، زیرا آلت تناسلی و بافت‌های شکمی مرتبط با آن پس از مقاربت جنسی از بدنش جدا می‌شوند.

در فصل پاییز و در مناطقی با زمستان‌های سرد، زنبورهای کارگر از ذخایر غذایی محافظت می‌کنند و از ورود زنبورهای نر به داخل کندو جلوگیری می‌کنند، زیرا دیگر به آن‌ها نیازی نیست. این امر به طور مؤثری منجر به گرسنگی و مرگ آن‌ها می‌شود.

زنبورهای کارگر: ستون فقرات کندو

زنبورهای کارگر، همگی ماده هستند و تقریباً هر کاری را که مربوط به تولیدمثل نباشد (که وظیفه ملکه است) انجام می‌دهند. در روزهای ابتدایی زندگی، زنبورهای کارگر از ملکه مراقبت می‌کنند. در باقی‌مانده زندگی کوتاه خود (فقط حدود یک ماه)، آن‌ها مشغول انجام وظایف گوناگون هستند.

زنبورهای کارگر تازه متولد شده، لاروهایی هستند که نمی‌توانند خودشان غذا بخورند. زنبورهای کارگر دیگر، این لاروها را با مایعی به نام "ژله کارگری" تغذیه می‌کنند و آن‌ها روزانه تا 800 بار غذا می‌خورند تا ذخایر چربی خود را افزایش دهند. پس از هشت یا نه روز، لاروهای زنبور کارگر پیله‌ای می‌تنند و وارد مرحله شفیرگی می‌شوند. سه هفته بعد، زنبورهای کارگر کاملاً شکل‌گرفته، پیله‌های خود را می‌جوند و فقط چند ساعت بعد آماده کار می‌شوند.

وظایف زیادی بر عهده زنبورهای کارگر است، از جمله:

• نگهداری و حفظ عسل
• تغذیه زنبورهای نر
• ساختن شانه‌های عسل
• ذخیره گرده
• حذف زنبورهای مرده
• جمع‌آوری غذا و شهد
• حمل آب
• تهویه کندو برای حفظ دمای مناسب
• محافظت از کندو در برابر مهاجمانی مانند زنبورهای زرد

زنبورهای کارگر همچنین در صورت لزوم، تصمیم به جابجایی کلنی به صورت دسته‌جمعی می‌گیرند و لانه جدیدی می‌سازند.

حفظ دمای مناسب برای کندو برای بقای تخم‌ها و لاروها بسیار مهم است. محفظه پرورش نوزادان باید در دمای ثابتی باقی بماند تا تخم‌ها جوانه بزنند. اگر هوا خیلی گرم باشد، زنبورهای کارگر آب جمع می‌کنند و آن را در اطراف کندو می‌ریزند، سپس با بال‌های خود هوا را تهویه می‌کنند و باعث خنک شدن از طریق تبخیر می‌شوند. اگر هوا خیلی سرد باشد، زنبورهای کارگر دور هم جمع می‌شوند تا گرمای بدن تولید کنند.