افراد نابینا چه چیزی می بینند؟ بسیاری از افراد بینا ممکن است کنجکاو باشند که آیا تجربه نابینایان مشابه با دیگران بدون دید است یا خیر. این پرسش پاسخ واحدی ندارد زیرا درجات مختلفی از نابینایی وجود دارد. همچنین، از آنجایی که این مغز است که اطلاعات را "می بیند"، مهم است که آیا فردی هرگز بینایی داشته است یا خیر.

افراد نابینا چه می بینند؟

نابینا از بدو تولد: فردی که هرگز بینایی نداشته است، چیزِ خطی نمی بیند. ساموئل، که نابینا به دنیا آمده است، به وب سایت ThoughtCo می گوید که گفتن اینکه فردی نابینا رنگ سیاه را می بیند، نادرست است زیرا آن شخص معمولاً هیچ حس بینایی دیگری برای مقایسه ندارد. او می گوید: "این فقط عدم وجود است." برای یک فرد بینا، مفید است که این گونه فکر کند: یکی از چشم ها را ببندید و با چشم باز روی چیزی تمرکز کنید. چشم بسته چه می بیند؟ هیچ چیز. یک تشبیه دیگر این است که بینایی فرد نابینا را با آنچه که با آرنج می بینید مقایسه کنید.

کامل نابینا شده: افرادی که بینایی خود را از دست داده اند، تجربیات متفاوتی دارند. برخی از آن ها توصیف می کنند که در تاریکی کامل هستند، مانند اینکه در یک غار هستند. برخی افراد جرقه ها را می بینند یا تجربیات توهمات بصری زنده ای دارند که ممکن است به اشکال قابل تشخیص، اشکال تصادفی و رنگ ها یا درخشش های نور نمایان شود. این "بینش ها" نشانه ای از سندروم شارل بونت (CBS) هستند. CBS ممکن است دائمی یا موقتی باشد. این یک بیماری روانی نیست و با آسیب مغزی مرتبط نیست.

علاوه بر نابینایی کامل، نابینایی عملکردی نیز وجود دارد. تعریف نابینایی عملکردی در کشورهای مختلف متفاوت است. در ایالات متحده، به نقص بینایی اشاره دارد که دید در بهترین چشم با بهترین تصحیح با عینک بدتر از 20/200 است. سازمان بهداشت جهانی نابینایی را به عنوان بینایی بدتر از 3/60 تعریف می کند. آنچه افراد نابینا از نظر عملکردی می بینند به شدت نابینایی و نوع نقص بستگی دارد.

نابینای قانونی: یک فرد ممکن است بتواند اشیاء بزرگ و افراد را ببیند، اما آن ها خارج از وضوح هستند. یک فرد نابینای قانونی ممکن است رنگ ها را ببیند یا در فاصله ای مشخص به وضوح ببیند (مثلاً قادر به شمارش انگشتان در برابر صورت باشد). در موارد دیگر، وضوح رنگ ممکن است از دست رفته یا تمام دید مبهم باشد. تجربه به شدت متغیر است. جوی، که بینایی اش 20/400 است، به ThoughtCo می گوید که "همیشه نقطه های نئون را می بیند که در حال حرکت و تغییر رنگ هستند."

حس نور: فردی که هنوز حس نور دارد نمی تواند تصاویر واضحی شکل دهد، اما می تواند بفهمد که چراغ ها روشن یا خاموش هستند.

بینایی تونل: بینایی ممکن است نسبتاً عادی باشد (یا نباشد)، اما فقط در یک شعاع مشخص. فردی با بینایی تونل نمی تواند اشیاء را جز در یک مخروط کمتر از 10 درجه ببیند.

افراد نابینا در خواب چه می بینند؟

فردی که نابینا به دنیا آمده است خواب می بیند اما تصاویر را نمی بیند. خواب ها ممکن است شامل صداها، اطلاعات لمسی، بوها، طعم ها و احساسات باشد. از سوی دیگر، اگر فردی بینا بوده و سپس بینایی خود را از دست داده باشد، خواب ها می توانند شامل تصاویر باشند. افرادی که بینایی impaired دارند (نابینای قانونی) در خواب هایشان می توانند ببینند. ظاهر اشیاء در خواب ها به نوع و تاریخچه نابینایی بستگی دارد. عمدتاً، بینایی در خواب ها قابل مقایسه با دامنه بینایی است که فرد در طول زندگی خود داشته است. برای مثال، کسی که رنگ پریشی دارد، در خواب ها به طور ناگهانی رنگ های جدیدی را نخواهد دید. فردی که دیدش به مرور زمان کاهش یافته است، ممکن است خواب هایی با وضوح عالی از روزهای قبلی ببیند یا خواب هایی با وضوح کنونی ببیند. افراد بینا که از لنزهای اصلاحی استفاده می کنند، تجربه ای مشابه دارند. یک خواب ممکن است کاملاً واضح باشد یا نباشد. همه این موارد بر اساس تجربیات جمع آوری شده در طول زمان است. کسی که نابینا است اما از سندروم شارل بونت مقداری نور و رنگ را درک می کند، ممکن است این تجربیات را به خواب ها راه دهد.

به طور شگفت انگیزی، حرکات سریع چشم که نشانه خواب REM هستند، در برخی افراد نابینا نیز رخ می دهد، حتی اگر در خواب ها تصاویری نبینند. مواردی که در آن حرکات سریع چشم رخ نمی دهد، بیشتر زمانی است که فرد از بدو تولد نابینا بوده یا در سنین بسیار کم بینایی خود را از دست داده باشد.

درک نور به صورت غیر بصری

اگرچه این نوع بینایی تولید تصاویر نمی کند، ممکن است بعضی از افراد که کاملاً نابینا هستند، نور را به صورت غیر بصری درک کنند. شواهد از یک پروژه تحقیقاتی در سال 1923 آغاز شد که توسط دانشجوی فارغ التحصیل هاروارد، کلاید کیلر، انجام شد. کیلر موش هایی را پرورش داد که جهش داشتند و چشم های آن ها فاقد گیرنده های نوری شبکیه بودند. اگرچه موش ها از میله ها و مخروط های لازم برای بینایی محروم بودند، مردمک های آن ها به نور واکنش نشان می داد و آن ها سیرکادین ریتم هایی را که به چرخه های روز و شب مرتبط بود، حفظ می کردند. 80 سال بعد، دانشمندان به کشف سلول های خاصی به نام سلول های گانگلیونی شبکیه عکاسی ذاتی (ipRGCs) در چشم های موش و انسان پرداختند. این سلول ها در عصب هایی که سیگنال ها را از شبکیه به مغز منتقل می کنند، یافت می شوند و نه بر روی خود شبکیه. این سلول ها نور را درک می کنند بدون اینکه به بینایی کمک کنند. بنابراین، اگر فردی حداقل یک چشم داشته باشد که بتواند نور را دریافت کند (بینا یا نابینا)، می تواند به طور نظری نور و تاریکی را حس کند.