اگر به دنبال راهی برای گذراندن اوقات خوش هستید، کارائوکه در کنار تفریحات محبوبی مانند بولینگ، بیلیارد و رقص قرار می‌گیرد. اما جالب است بدانید که این پدیده نسبتاً جدید است و در اوایل قرن حاضر بود که در ایالات متحده به محبوبیت رسید.

وضعیت در ژاپن نیز تقریباً مشابه بود. اولین دستگاه کارائوکه دقیقاً 45 سال پیش در این کشور معرفی شد. در حالی که ژاپنی‌ها به طور سنتی از سرگرم کردن مهمانان خود با آواز خواندن لذت می‌برند، ایده استفاده از یک جعبه موسیقی که به جای یک گروه زنده، فقط ضبط‌های پس‌زمینه را پخش می‌کند، کمی عجیب به نظر می‌رسید. به علاوه، انتخاب یک آهنگ معادل هزینه دو وعده غذا بود که برای اکثر افراد کمی گران محسوب می‌شد.

اختراع کارائوکه: داستانی از دل یک نیاز

داستان اختراع کارائوکه به خودی خود جالب و غیرمنتظره است. همه چیز از جایی شروع شد که دایسوکه اینوئه، مخترع ژاپنی، به عنوان نوازنده پشتیبان در قهوه‌خانه‌ها کار می‌کرد. روزی، یکی از مشتریان از او خواست تا در سفری برای ملاقات با همکاران تجاری‌اش، او را همراهی کند. مشتری به او گفت: «دایسوکه، نوازندگی کیبورد تو تنها آهنگی است که من می‌توانم با آن بخوانم! تو می‌دانی که صدای من چگونه است و برای خوب به نظر رسیدن به چه چیزی نیاز دارد.»

متاسفانه، دایسوکه نمی‌توانست در این سفر او را همراهی کند. پس بهترین کار بعدی را انجام داد: یک ضبط سفارشی از اجراهای خود را برای مشتری تهیه کرد تا بتواند با آن همخوانی کند. این ایده جواب داد، زیرا وقتی مشتری بازگشت، تقاضای کاست‌های بیشتری کرد. این همان لحظه‌ای بود که جرقه‌ی ایده در ذهن دایسوکه زده شد. او تصمیم گرفت دستگاهی بسازد که دارای میکروفون، بلندگو و آمپلی‌فایر باشد تا مردم بتوانند با موسیقی پخش شده از آن همخوانی کنند.

تولید و عرضه دستگاه کارائوکه: از یک ایده تا یک پدیده

دایسوکه اینوئه به همراه دوستانش که در زمینه فناوری مهارت داشتند، در ابتدا یازده دستگاه با نام "8 Juke" (نام اولیه کارائوکه) ساختند و آنها را به صورت اجاره‌ای در اختیار مشروب‌فروشی‌های کوچک اطراف شهر کوبه قرار دادند تا ببینند آیا مردم از آن‌ها استقبال می‌کنند یا خیر. همانطور که قبلاً اشاره شد، این سیستم‌ها در ابتدا بیشتر به عنوان جایگزینی جدید برای گروه‌های موسیقی زنده دیده می‌شدند و بیشتر مورد توجه تاجران ثروتمند و مرفه قرار می‌گرفتند.

همه چیز پس از آن تغییر کرد که دو صاحب باشگاه از همان منطقه این دستگاه‌ها را برای مکان‌های جدید خود خریداری کردند. با پخش شدن خبر، تقاضا به شدت افزایش یافت و سفارش‌ها از توکیو نیز سرازیر شدند. برخی از کسب‌وکارها حتی فضاهایی را به این منظور اختصاص دادند تا مشتریان بتوانند اتاقک‌های اختصاصی آوازخوانی را اجاره کنند. این مکان‌ها که به عنوان "کارائوکه باکس" شناخته می‌شدند، معمولاً اتاق‌های متعددی را به همراه یک بار اصلی کارائوکه ارائه می‌دادند.

همه‌گیری کارائوکه در آسیا و سرنوشت مخترع آن

در دهه 90 میلادی، کارائوکه (که در زبان ژاپنی به معنای "ارکستر خالی" است) به یک تب فراگیر تبدیل شد و سراسر آسیا را درنوردید. در این دوره، نوآوری‌های متعددی مانند بهبود فناوری صدا و دستگاه‌های پخش ویدئویی دیسک لیزری به کاربران این امکان را داد تا تجربه خود را با تصاویر و متن ترانه‌ها که بر روی صفحه نمایش نشان داده می‌شد، غنی‌تر کنند - همه این‌ها در آسایش خانه‌های خود.

اما دایسوکه اینوئه، به اندازه ای که بسیاری انتظار داشتند، به ثروت نرسید، زیرا مرتکب گناه نابخشودنیِ ثبت نکردن اختراع خود شد. بدیهی است که این امر او را در معرض کپی‌برداری رقبایش قرار داد، که این موضوع از سود بالقوه شرکت او کاست. در نتیجه، با ورود دستگاه‌های پخش دیسک لیزری، تولید 8 Juke به طور کامل متوقف شد، این در حالی بود که حدود 25000 دستگاه تولید شده بود.

اما اگر فکر می‌کنید او از این تصمیم پشیمان است، سخت در اشتباهید. اینوئه در مصاحبه‌ای که در مجله Topic منتشر شد و در The Appendix، یک "مجله آنلاین تاریخ تجربی و روایی" نیز دوباره منتشر شد، استدلال کرد که حمایت از طریق ثبت اختراع احتمالاً مانع از تکامل این فناوری می‌شد.

هنگامی که اولین Juke 8s را ساختم، یکی از بستگانم پیشنهاد کرد که برای آن حق اختراع بگیرم. اما در آن زمان، فکر نمی‌کردم اتفاقی بیفتد. فقط امیدوار بودم که مشروب‌فروشی‌های منطقه کوبه از دستگاه من استفاده کنند تا بتوانم یک زندگی راحت داشته باشم و همچنان با موسیقی در ارتباط باشم. اکثر مردم وقتی این را می‌گویم باور نمی‌کنند، اما فکر نمی‌کنم کارائوکه اگر حق اختراع برای اولین دستگاه وجود داشت، به این شکل رشد می‌کرد. گذشته از این، من این چیز را از صفر نساخته بودم.

با این حال، پس از انتشار داستان او در تلویزیون سنگاپور، اینوئه سرانجام به عنوان پدر کارائوکه شناخته شد. و در سال 1999، نسخه آسیایی مجله تایم، زندگی‌نامه‌ای از او را منتشر کرد و او را در فهرست "تاثیرگذارترین آسیایی‌های قرن" قرار داد.

او همچنین یک دستگاه کشتن سوسک اختراع کرد. او در حال حاضر با همسر، دختر، سه نوه و هشت سگ خود در کوهی در کوبه ژاپن زندگی می‌کند.