بيشتر ما فكر مى كنيم براى اين كه كشورى توسعه يافته داشته باشيم بايد زياد كار كنيم، با پشتكار باشيم و به نيروى كار آموزش مناسبى ارائه كنيم. همه اينها درست است ولى ما يك چیز بسيار مهم را ناديده گرفته ايم و آن اين كه براى افزودن به سرعت پيشرفتمان بايد افراد مخاطره پذيرى داشته باشيم و جامعه هم زمينه مناسبى براى خطركردن ايجاد كند.
همه افراد درجه اى از خطرپذيرى دارند ولى درجه مخاطره پذيرى در افراد مختلف با يكديگر فرق مى كند. برخى از افراد افق هاى زندگى شان را گسترش مى دهند. چنان كه يكى از دهى كوچك برمى خيزد و شركتى بنا مى نهد كه ايده هاى جديد را عملى مى كند و در جهان بى رقيب مى شود و ديگرى از سى دى فروشى دوره گرد به بزرگ ترين تاجر سى دى تبديل مى شود.
به طور كلى تمدن بشرى مرهون آدم هايى است كه از خطر كردن نمى ترسند. بسيارى از ما ايده هاى فراوانى در ذهن داريم. ولى چه تعداد از ما اين ايده ها را عملى مى كنيم عده كمى به ايده هايشان جنبه عملى مى دهند. چون از خطر كردن نمى ترسند و دنبال چيزهاى از پيش تعيين شده نيستند. همين افراد هم هستند كه موفق مى شوند و بقيه افراد به آنها رشك مى برند.
کسانی که ریسک می کنند موفق ترند — https://www.rayeshmand.ir/article/کسانی-که-ریسک-می-کنند-موفق-ترند