منچوری، منطقه‌ای واقع در شمال شرقی چین، امروزه شامل استان‌های هیلونگ‌جیانگ، جیلین و لیائونینگ می‌شود. برخی از جغرافیدانان، بخش شمال شرقی مغولستان داخلی را نیز جزء این ناحیه به حساب می‌آورند. منچوری، با تاریخچه‌ای مملو از جنگ و تصرف، همواره صحنه رقابت و کشمکش بین چین و امپراتوری‌های حاکم مختلف بوده است.
نکات کلیدی
- منچوری در طول قرن‌ها، میدان نبرد برای کشورگشایی بین چین و امپراتوری‌های مختلف بوده است.
- این منطقه به دلیل تنوع گروه‌های قومی و تغییرات سیاسی، از اهمیت تاریخی بسزایی برخوردار است.
- نام "منچوری" بازتاب‌دهنده تاریخ پیچیده، امپریالیسم ژاپن و اختلافات منطقه‌ای است.
اختلاف بر سر نام "منچوری"
نام "منچوری" یک نام بحث‌برانگیز است. این نام، اقتباسی اروپایی از نام ژاپنی "منشو" (Manshu) است که ژاپنی‌ها در قرن نوزدهم میلادی از آن استفاده می‌کردند. ژاپن امپراتوریستی قصد داشت این منطقه را از نفوذ چین جدا کند و در نهایت، در اوایل قرن بیستم، این منطقه را به طور کامل ضمیمه خاک خود کرد.
خود مردم منچو و همچنین چینی‌ها، از این اصطلاح استفاده نمی‌کردند و با توجه به ارتباط آن با امپریالیسم ژاپن، این نام مشکل‌ساز تلقی می‌شود. منابع چینی، معمولاً این منطقه را "شمال شرقی" یا "سه استان شمال شرقی" می‌نامند. از نظر تاریخی، این منطقه با نام "گواندونگ" (Guandong) نیز شناخته می‌شود که به معنای "شرق گذرگاه" است. با این وجود، "منچوری" همچنان به عنوان نام استاندارد برای شمال شرقی چین در زبان انگلیسی در نظر گرفته می‌شود.
مردم منچو: ساکنان اصلی شمال شرق چین
منچوری، سرزمین اجدادی اقوام منچو (که قبلاً به آنها جورچن می‌گفتند)، شیانبی (از نژاد مغول) و خیتان بوده است. علاوه بر این، جمعیت‌های دیرینه‌ای از مردم کره‌ای و مسلمانان هویی نیز در این منطقه سکونت دارند. در مجموع، دولت مرکزی چین، وجود 50 گروه قومی اقلیت را در منچوری به رسمیت می‌شناسد. امروزه، این منطقه بیش از 107 میلیون نفر جمعیت دارد؛ با این حال، اکثریت قریب به اتفاق آنها از قوم هان چینی هستند.
در اواخر سلسله چینگ (قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم)، امپراتوران چینگ که از تبار منچو بودند، اتباع هان چینی خود را تشویق کردند تا در منطقه‌ای که سرزمین اجدادی منچوها بود، ساکن شوند. آنها این اقدام غافلگیرکننده را برای مقابله با توسعه‌طلبی روسیه در منطقه انجام دادند. مهاجرت گسترده هان چینی‌ها، "چوانگ گواندونگ" یا "ماجراجویی به شرق گذرگاه" نامیده می‌شود.
تاریخچه منچوری: از امپراتوری لیائو تا جمهوری خلق چین
نخستین امپراتوری که تقریباً تمام منچوری را متحد کرد، سلسله لیائو (907 - 1125 میلادی) بود. لیائوی بزرگ، همچنین به عنوان امپراتوری خیتان شناخته می‌شود که از فروپاشی تانگ چین استفاده کرد تا قلمرو خود را به داخل چین نیز گسترش دهد. امپراتوری خیتان که در منچوری مستقر بود، آنقدر قدرتمند بود که از سونگ چین و همچنین پادشاهی گوریو در کره، خراج دریافت می‌کرد.
یکی دیگر از اقوام خراجگزار لیائو، یعنی جورچن‌ها، در سال 1125 سلسله لیائو را سرنگون کردند و سلسله جین را تشکیل دادند. جین‌ها از سال 1115 تا 1234 میلادی بر بخش بزرگی از شمال چین و مغولستان حکومت کردند. آنها توسط امپراتوری در حال ظهور مغول تحت رهبری چنگیز خان فتح شدند.
پس از سقوط سلسله یوان مغول در چین در سال 1368، سلسله جدیدی از قوم هان چینی به نام مینگ ظهور کرد. مینگ‌ها توانستند کنترل خود را بر منچوری اعمال کنند و جورچن‌ها و سایر مردم محلی را مجبور به پرداخت خراج به خود کردند. با این حال، زمانی که در اواخر دوران مینگ ناآرامی رخ داد، امپراتوران، مزدورهای جورچن/منچو را برای جنگ در جنگ داخلی دعوت کردند. منچوها به جای دفاع از مینگ، تمام چین را در سال 1644 فتح کردند. امپراتوری جدید آنها که توسط سلسله چینگ اداره می‌شد، آخرین سلسله امپراتوری چین بود و تا سال 1911 دوام آورد.
پس از سقوط سلسله چینگ، منچوری توسط ژاپنی‌ها فتح شد که نام آن را مانچوکوئو گذاشتند. این یک امپراتوری دست‌نشانده بود که توسط آخرین امپراتور سابق چین، پویی، اداره می‌شد. ژاپن تهاجم خود به چین را از مانچوکوئو آغاز کرد و تا پایان جنگ جهانی دوم، منچوری را در اشغال خود نگه داشت.
زمانی که جنگ داخلی چین در سال 1949 با پیروزی کمونیست‌ها به پایان رسید، جمهوری خلق چین کنترل منچوری را به دست گرفت. از آن زمان تاکنون، این منطقه بخشی از چین باقی مانده است.
منچوری: تاریخچه مختصر، از امپراتوری‌های باستانی تا چین مدرن — https://www.rayeshmand.ir/article/a-brief-history-of-manchuria