محاصره‌ی فورت وین، نبردی سرنوشت‌ساز در جریان جنگ 1812 (از سال 1812 تا 1815) بود که از 5 سپتامبر آغاز و تا 12 سپتامبر 1812 به طول انجامید. این رویداد، نقش مهمی در تعیین سرنوشت مرزهای غربی ایالات متحده ایفا کرد و مقاومت در برابر پیشروی بریتانیا و متحدان بومی‌اش را به نمایش گذاشت.

نیروها و فرماندهان درگیر در محاصره فورت وین

نیروهای بومی آمریکا

• فرمانده ویناماک: رهبر اصلی نیروهای بومی
• فرمانده فایو مدالز: از دیگر رهبران مهم بومی
• تعداد نیروها: حدود 500 جنگجو

نیروهای ایالات متحده آمریکا

• کاپیتان جیمز ریا: فرمانده پادگان فورت وین
• ستوان فیلیپ اوستاندر: افسر ارشد در فورت این
• سرلشکر ویلیام هنری هریسون: فرمانده نیروی امدادی
• تعداد نیروها: پادگان شامل 100 سرباز و نیروی امدادی 2200 نفر

پیش‌زمینه تاریخی محاصره فورت وین

سال‌ها پس از انقلاب آمریکا، ایالات متحده با مقاومت فزاینده قبایل بومی آمریکایی در منطقه شمال غربی مواجه شد. این تنش‌ها ابتدا در جنگ‌های شمال غربی سرخپوستان نمود پیدا کرد. در این جنگ‌ها، نیروهای آمریکایی متحمل شکست‌های سنگینی در Wabash شدند، تا اینکه سرلشکر آنتونی وین در سال 1794 در Fallen Timbers به پیروزی قاطعی دست یافت. با پیشروی مهاجران آمریکایی به سمت غرب، اوهایو به اتحادیه پیوست و کانون درگیری‌ها به منطقه ایندیانا منتقل شد.

پس از پیمان فورت وین در سال 1809، که مالکیت 3,000,000 هکتار از اراضی ایندیانا و ایلینوی امروزی را از بومیان آمریکا به ایالات متحده منتقل کرد، رهبر شاونیز، تکامسه، قبایل منطقه را برای جلوگیری از اجرای این پیمان تحریک کرد. این تلاش‌ها با یک کارزار نظامی به اوج رسید که در آن ویلیام هنری هریسون، فرماندار منطقه، بومیان آمریکا را در نبرد Tippecanoe در سال 1811 شکست داد. این رویدادها بستر را برای محاصره فورت وین در سال 1812 آماده کردند.

اوضاع بحرانی در آستانه محاصره

با آغاز جنگ 1812 در ژوئن همان سال، نیروهای بومی آمریکایی در حمایت از تلاش‌های بریتانیا در شمال، به مواضع مرزی آمریکا حمله کردند. در ماه جولای، فورت میشیلیماکیناک سقوط کرد و در 15 اوت، پادگان فورت دیربورن در حین تلاش برای تخلیه، قتل عام شد. روز بعد، سرلشکر آیزاک براک، سرتیپ ویلیام هال را مجبور به تسلیم دیترویت کرد.

در جنوب غربی، کاپیتان جیمز ریا، فرمانده فورت وین، در 26 اوت از طریق یک بازمانده از قتل عام فورت دیربورن به نام سرجوخه والتر جردن، از این فاجعه مطلع شد. با وجود اهمیت فورت وین، استحکامات آن در دوران فرماندهی ریا رو به زوال گذاشته بود. دو روز پس از ورود جردن، یک تاجر محلی به نام استیون جانستون در نزدیکی قلعه کشته شد.

با وخیم شدن اوضاع، تلاش‌ها برای تخلیه زنان و کودکان به سمت شرق به اوهایو تحت هدایت کاپیتان لوگان، پیشاهنگ شاونیز، آغاز شد. در آغاز سپتامبر، تعداد زیادی از قبایل میامی و پاتاواتومی تحت رهبری روسای ویناماک و فایو مدالز در فورت وین جمع شدند. ریا با ابراز نگرانی از این تحولات، از فرماندار اوهایو، رترن میگز و نماینده امور سرخپوستان، جان جانستون، درخواست کمک کرد.

ریا که به طور فزاینده‌ای قادر به مقابله با شرایط نبود، شروع به نوشیدن بیش از حد الکل کرد. در این حالت، او در 4 سپتامبر با دو رئیس بومی دیدار کرد و از سقوط سایر پاسگاه‌های مرزی و اینکه فورت وین هدف بعدی خواهد بود، مطلع شد.

آغاز درگیری و تشدید محاصره

صبح روز بعد، ویناماک و فایو مدالز با حمله جنگجویانشان به دو نفر از افراد ریا، درگیری را آغاز کردند. این حمله با یورش به سمت شرقی قلعه دنبال شد. اگرچه این حمله دفع شد، اما بومیان آمریکایی شروع به سوزاندن روستای مجاور کردند و برای فریب مدافعان و باورپذیر کردن داشتن توپخانه، دو توپ چوبی ساختند.

ریا که همچنان در حال نوشیدن الکل بود، با ادعای بیماری به اقامتگاه خود رفت. در نتیجه، دفاع از قلعه به بنجامین استیکنی، نماینده امور سرخپوستان، و ستوان‌ها دانیل کورتیس و فیلیپ اوستاندر واگذار شد.

آن شب، ویناماک به قلعه نزدیک شد و اجازه یافت برای مذاکره وارد شود. در طول جلسه، او چاقویی کشید و قصد کشتن استیکنی را داشت. پس از جلوگیری از این اقدام، او از قلعه اخراج شد. حدود ساعت 8:00 شب، بومیان آمریکایی تلاش‌های خود را علیه دیوارهای فورت وین از سر گرفتند.

درگیری در طول شب ادامه یافت و بومیان آمریکایی تلاش‌های ناموفقی برای به آتش کشیدن دیوارهای قلعه انجام دادند. حدود ساعت 3:00 بعد از ظهر روز بعد، ویناماک و فایو مدالز به طور خلاصه عقب نشینی کردند. این وقفه کوتاه بود و حملات جدید پس از تاریکی هوا آغاز شد.

تلاش‌های امدادی و پایان محاصره

پس از اطلاع از شکست‌های پی در پی در مناطق مرزی، فرماندار کنتاکی، چارلز اسکات، هریسون را به درجه سرلشکری در شبه نظامیان ایالتی منصوب کرد و به او دستور داد تا با نیروهایش به کمک فورت وین برود. این اقدام با وجود اینکه سرتیپ جیمز وینچستر، فرمانده ارتش شمال غربی، به طور فنی مسئول تلاش‌های نظامی در منطقه بود، انجام شد.

هریسون با ارسال نامه عذرخواهی به وزیر جنگ، ویلیام یوستیس، با حدود 2200 نیرو به سمت شمال حرکت کرد. در حین پیشروی، هریسون متوجه شد که درگیری در فورت وین آغاز شده است و گروهی شناسایی به رهبری ویلیام اولیور و کاپیتان لوگان را برای ارزیابی وضعیت اعزام کرد. آن‌ها با عبور از خطوط بومیان آمریکا، به قلعه رسیدند و مدافعان را از رسیدن کمک با خبر ساختند. پس از ملاقات با استیکنی و ستوان‌ها، آن‌ها فرار کرده و به هریسون گزارش دادند.

هریسون با اینکه از مقاومت قلعه خوشحال بود، اما وقتی گزارش‌هایی مبنی بر هدایت یک نیروی مختلط متشکل از بیش از 500 سرباز بومی آمریکایی و انگلیسی توسط تکامسه به سمت فورت وین دریافت کرد، نگران شد. او با سرعت دادن به نیروهایش، در 8 سپتامبر به رودخانه سنت مری رسید، جایی که با 800 شبه نظامی از اوهایو تقویت شد.

با نزدیک شدن هریسون، ویناماک در 11 سپتامبر آخرین حمله خود را به قلعه انجام داد. او با متحمل شدن تلفات سنگین، روز بعد حمله را متوقف کرد و به جنگجویانش دستور داد تا به آن سوی رودخانه مائومی عقب نشینی کنند. هریسون با ادامه پیشروی، اواخر همان روز به قلعه رسید و پادگان را نجات داد.

پیامدها و اهمیت محاصره فورت وین

هریسون پس از به دست گرفتن کنترل اوضاع، ریا را دستگیر و اوستاندر را به فرماندهی قلعه منصوب کرد. دو روز بعد، او دستور داد تا واحدهایی از نیروهایش برای انجام حملات تنبیهی علیه روستاهای بومیان آمریکا در منطقه اعزام شوند. نیروها با استقرار در فورت وین، Forks of the Wabash و همچنین Five Medals Village را به آتش کشیدند.

مدتی بعد، وینچستر وارد فورت وین شد و هریسون را جایگزین کرد. این وضعیت به سرعت در 17 سپتامبر تغییر کرد، زمانی که هریسون به درجه سرلشکری در ارتش ایالات متحده منصوب شد و فرماندهی ارتش شمال غربی را به عهده گرفت. هریسون در بیشتر دوران جنگ در این سمت باقی ماند و بعداً در نبرد Thames در اکتبر 1813 به پیروزی قاطعی دست یافت.

دفاع موفقیت‌آمیز از فورت وین، همراه با پیروزی در نبرد فورت هریسون در جنوب غربی، زنجیره پیروزی‌های بریتانیا و بومیان آمریکا در مرزها را متوقف کرد. بومیان آمریکا پس از شکست در این دو قلعه، حملات خود به مهاجران در منطقه را کاهش دادند. محاصره فورت وین نقطه عطفی در جنگ 1812 محسوب می‌شود که نشان داد مقاومت سرسختانه می‌تواند نقش مهمی در تغییر موازنه قدرت ایفا کند.