در سال 1862، نقطه‌ی عطفی در تاریخ مواد رقم خورد. در نمایشگاه بین‌المللی لندن، الکساندر پارکز با افتخار از دستاورد خود، پارکِسین ، پرده برداشت. پارکِسین، به عنوان اولین پلاستیک دست‌ساز بشر، انقلابی در صنعت مواد ایجاد کرد. این ماده‌ی نوظهور، که از سلولز به دست می‌آمد، ویژگی‌های منحصربه‌فردی داشت. با حرارت دادن، می‌توانست به آسانی شکل بگیرد و پس از سرد شدن، شکل جدید خود را حفظ می‌کرد. این ویژگی‌ها، پارکِسین را به یک ماده‌ی ایده‌آل برای تولید اشیاء مختلف تبدیل کرد و راه را برای توسعه‌ی پلاستیک های نوین هموار ساخت.
سلولوئید: جایگزینی برای عاج و آغازی برای فیلم عکاسی
در سال 1868، جان وسلی هایت با هدف یافتن جایگزینی برای عاج در توپ‌های بیلیارد، ماده‌ای به نام سلولوئید را اختراع کرد. این پلاستیک اولیه، از ترکیب سلولز و کافور الکلی به دست می‌آمد.
داستان اختراع سلولوئید از آنجا آغاز شد که هایت به طور تصادفی مقداری کلودیون را ریخت و متوجه شد که پس از خشک شدن، لایه‌ای سخت و انعطاف‌پذیر ایجاد می‌کند. با این حال، این ماده به تنهایی برای استفاده در توپ‌های بیلیارد کافی نبود. با افزودن کافور ، ماده‌ای که از درخت برگ بو گرفته می‌شود، سلولوئید نهایی شکل گرفت. این ماده جدید را می‌توان با استفاده از حرارت و فشار به شکل‌های مختلف درآورد.
سلولوئید نه تنها به عنوان جایگزینی برای عاج در توپ‌های بیلیارد مورد استفاده قرار گرفت، بلکه به عنوان اولین فیلم عکاسی انعطاف‌پذیر برای عکس‌های ثابت و فیلم‌های سینمایی نیز به شهرت رسید. هایت سلولوئید را به صورت نواری برای فیلم‌های سینمایی تولید کرد و تا سال 1900، بازار فیلم‌های سینمایی به یک بازار انفجاری برای سلولوئید تبدیل شد. این اختراع، انقلابی در صنعت عکاسی و سینما ایجاد کرد و راه را برای پیشرفت‌های بعدی در این حوزه‌ها هموار ساخت.
رزین‌های فرمالدئید: باکالیت، طلایه‌دار پلاستیک‌های سنتزی
پس از نیترات سلولز، فرمالدئید به عنوان ماده‌ی بعدی، نقش مهمی در پیشرفت فناوری پلاستیک ایفا کرد. در حدود سال 1897، تلاش‌ها برای ساخت تخته‌های سفید گچی منجر به اختراع پلاستیک‌های کازئین (پروتئین شیر مخلوط با فرمالدئید) شد. Galalith و Erinoid نمونه‌هایی از نام‌های تجاری اولیه این نوع پلاستیک بودند.
در سال 1899، آرتور اسمیت ، با ثبت اختراع بریتانیایی شماره 16,275 برای "رزین‌های فنل-فرمالدئید به منظور استفاده به عنوان جایگزین آبنوس در عایق الکتریکی"، اولین حق ثبت اختراع برای فرآوری یک رزین فرمالدئید را دریافت کرد. با این حال، در سال 1907، لئو هندریک باکلند ، تکنیک‌های واکنش فنل-فرمالدئید را بهبود بخشید و اولین رزین کاملاً سنتزی را اختراع کرد که با نام تجاری باکالیت به موفقیت تجاری دست یافت. باکالیت به دلیل خواص منحصر به فردش، مانند مقاومت در برابر حرارت و عایق الکتریکی بودن، کاربردهای گسترده‌ای در صنایع مختلف پیدا کرد و به عنوان یکی از مهم‌ترین پلاستیک‌ها ی تاریخ شناخته می‌شود.
گاهشمار تحولات پلاستیک‌ها
در اینجا یک گاهشمار مختصر از تکامل پلاستیک‌ها ارائه شده است:
پیشگامان
- 1839 - لاستیک طبیعی - روش فرآوری اختراع شده توسط چارلز گودیر
- 1843 - ولکانیت - اختراع شده توسط توماس هنکاک
- 1843 - گوتا-پرکا - اختراع شده توسط ویلیام مونتگومری
- 1856 - شلاک - اختراع شده توسط آلفرد کریچلو و ساموئل پک
- 1856 - بویس دورسی - اختراع شده توسط فرانسوا چارلز لوپاژ
آغاز عصر پلاستیک با مواد نیمه مصنوعی
- 1839 - پلی استایرن یا PS - کشف شده توسط ادوارد سیمون
- 1862 - پارکزین - اختراع شده توسط الکساندر پارکز
- 1863 - نیترات سلولز یا سلولوئید - اختراع شده توسط جان وسلی هایت
- 1872 - پلی وینیل کلراید یا PVC - برای اولین بار توسط اوژن باومن ساخته شد
- 1894 - ویسکوز ریون - اختراع شده توسط چارلز فردریک کراس و ادوارد جان بوان
پلاستیک‌های ترموست و ترموپلاستیک
- 1908 - سلفون - اختراع شده توسط ژاک ای. برندنبیرگر
- 1909 - اولین پلاستیک واقعی فنل-فرمالدئید (نام تجاری باکالیت) - اختراع شده توسط لئو هندریک باکلند
- 1926 - وینیل یا PVC - والتر سیمون PVC پلاستیکی را اختراع کرد
- 1933 - پلی وینیلیدن کلراید یا ساران، همچنین PVDC نامیده می‌شود - به طور تصادفی توسط رالف ویلی، کارگر آزمایشگاه داو کمیکال کشف شد
- 1935 - پلی اتیلن کم چگالی یا LDPE - اختراع شده توسط رجینالد گیبسون و اریک فاست
- 1936 - اکریلیک یا پلی متیل متاکریلات
- 1937 - پلی یورتان‌ها (نام تجاری Igamid برای مواد پلاستیکی و Perlon برای الیاف) - اتو بایر و همکارانش شیمی پلی یورتان‌ها را کشف و ثبت کردند
- 1938 - پلی استایرن کاربردی شد
- 1938 - پلی تترا فلوئورواتیلن یا PTFE (نام تجاری تفلون) - اختراع شده توسط روی پلانکت
- 1939 - نایلون و نئوپرن - به ترتیب به عنوان جایگزینی برای ابریشم و لاستیک مصنوعی در نظر گرفته می‌شوند، اختراع شده توسط والاس هیوم کاروترز
- 1941 - پلی اتیلن ترفتالات یا پت - اختراع شده توسط وینفیلد و دیکسون
- 1942 - پلی اتیلن کم چگالی
- 1942 - پلی استر غیر اشباع همچنین PET نامیده می‌شود - ثبت شده توسط جان رکس وینفیلد و جیمز تننت دیکسون
- 1951 - پلی اتیلن با چگالی بالا یا HDPE (نام تجاری مارلکس) - اختراع شده توسط پل هوگان و رابرت بنکس
- 1951 - پلی پروپیلن یا PP - اختراع شده توسط پل هوگان و رابرت بنکس
- 1953 - سلفون توسط داو کمیکالز معرفی شد
- 1954 - استایروفوم (نوعی فوم پلی استایرن فوم) - اختراع شده توسط ری مک اینتایر برای داو کمیکال
- 1964 - پلی آمید
- 1970 - پلی استر ترموپلاستیک - این شامل داکرون، مایلار، ملینکس، تیجین و تترون با علامت تجاری است
- 1978 - پلی اتیلن خطی کم چگالی
- 1985 - پلیمرهای کریستال مایع
تاریخچه مختصر اختراع پلاستیک: از پارکِسین تا پلیمرهای کریستال مایع — https://www.rayeshmand.ir/article/a-brief-history-of-the-invention-of-plastics