مول یک واحد اندازه گیری است و یکی از هفت واحد پایه در سیستم بین المللی واحدها (SI) به شمار می آید. زمانی که واحدهای موجود کافی نیستند، واحدهای جدیدی اختراع می شوند. به عنوان مثال، واکنش های شیمیایی اغلب در سطوحی انجام می شوند که استفاده از گرم منطقی نیست و از طرف دیگر، استفاده از تعداد مطلق اتم ها، مولکول ها یا یون ها نیز ممکن است گیج کننده باشد. بنابراین، دانشمندان مول را اختراع کردند تا فاصله بین اعداد بسیار کوچک و بسیار بزرگ را پر کنند.
دیساکاریدها نوعی از قندها یا کربوهیدرات‌ها هستند که از اتصال دو مونوساکارید (قند ساده) به یکدیگر ایجاد می‌شوند. این پیوند از طریق واکنش دهیدراسیون (آبگیری) شکل می‌گیرد؛ به این معنی که به ازای هر پیوند، یک مولکول آب از دست می‌رود. پیوند گلیکوزیدی می‌تواند بین هر گروه هیدروکسیل موجود در مونوساکاریدها شکل بگیرد. به همین دلیل، حتی اگر هر دو زیرواحد سازنده یکسان باشند، ترکیبات، آرایش فضایی (استریوشیمی) و پیوندهای مختلفی می‌توانند وجود داشته باشند که منجر به ایجاد دیساکاریدهایی با ویژگی‌های منحصر به فرد می‌شود. دیساکاریدها، بسته به قندهای تشکیل‌دهنده، می‌توانند شیرین، چسبناک، محلول در آب یا کریستالی باشند. هم دیساکاریدهای طبیعی و هم مصنوعی وجود دارند.
گل رز یکی از شناخته شده ترین و پرطرفدارترین گیاهان جهان است. 100 گونه مختلف گل رز (گل سرخ) وجود دارد. بیشتر آنها بومی آسیا هستند، منشأ بقیه شان اروپا، آمریکای شمالی و آفریقا است.
به خاطر کشت تجاری گل های رز اینک آنها را می توان در سراسر جهان یافت. کشت گل رز از 500 قبل از میلاد آغاز شده و منجر به ایجاد 13000 گونه مختلف گل رز شده است. رزهای وحشی می توانند در زیستگاه های مختلف زندگی کنند، به جز آنهایی که زمستان های بسیار سرد دارند. گونه های خاصی از رزهای وحشی به دلیل از دست دادن زیستگاه ها با آینده نامعلومی مواجه اند (به عنوان در معرض خطر فهرست شده اند).
حقایق خواندنی درباره گل رز
در زیر اقیانوس ها هم درختان رشد می کنند. این درختان کتانجک (kelp) نامیده می شوند و در مقایسه با درختانی که در خشکی می رویند، اشکال گیاهی خیلی ابتدایی تری هستند.
امروزه دانشمندان برای اکتشافات بیشتر در اعماق فضا برنامه‌ریزی می‌کنند؛ اما تکنولوژی امروزی موشک‌ها مناسب سفرهای فضایی به مریخ و فراتر از آن نیست. با پیشرانه‌های مرسوم امروزی، رسیدن به نزدیک‌ترین نقطه‌ی سیاره‌ی سرخ بیش از ۵ ماه به طول می‌انجامد. اما پیشرانه‌های نوری می‌توانند گره‌گشای این مسئله باشند. این درواقع ایده‌ای است که دانشمند ناسا، فیلیپ لوبین (Philip Lubin) از دانشگاه کالیفرنیا به آن باور دارد.