بزرگراه بین ایالتی، هر بزرگراهی است که تحت نظارت قانون بزرگراه های کمک فدرال سال 1956 ساخته شده و توسط دولت فدرال تأمین مالی شده است. ایده بزرگراه های بین ایالتی از دوایت دی. آیزنهاور ناشی شد که پس از مشاهده مزایای اتوبان ها در زمان جنگ در آلمان، به این فکر افتاد. در حال حاضر، بیش از 42,000 مایل بزرگراه بین ایالتی در نقشه بزرگراه ای ایالات متحده وجود دارد.

ایده آیزنهاور

در 7 ژوئیه 1919، یک کاپیتان جوان به نام دوایت دیوید آیزنهاور به همراه 294 عضو دیگر ارتش ایالات متحده از واشنگتن دی سی روانه کاروان خودرویی نظامی به سراسر کشور شد. به دلیل جاده ها و بزرگراه های نامناسب، میانگین سرعت کاروان پنج مایل در ساعت بود و رسیدن به میدان یونیون در سان فرانسیسکو 62 روز به طول انجامید.

در پایان جنگ جهانی دوم، ژنرال دوایت دیوید آیزنهاور آسیب های جنگ به آلمان را بررسی کرد و از استحکام اتوبان ها تحت تأثیر قرار گرفت. در حالی که یک بمب می توانست یک مسیر ریلی را غیرقابل استفاده کند، بزرگراه های وسیع و مدرن آلمان معمولاً بلافاصله پس از بمباران قابل استفاده بودند؛ زیرا تخریب چنین پهنه عریضی از بتن یا آسفالت دشوار بود.

این دو تجربه به آیزنهاور نشان داد که بزرگراه های کارآمد چقدر مهم هستند. در دهه 1950، آمریکایی ها از حمله هسته ای اتحاد جماهیر شوروی به شدت ترس داشتند و حتی مردم در خانه هایشان پناهگاه بمب می ساختند. تصور می شد که یک سیستم بزرگراه بین ایالتی مدرن می تواند به شهروندان مسیرهای تخلیه از شهرها ارائه دهد و همچنین اجازه جابجایی سریع تجهیزات نظامی در سراسر کشور را فراهم کند.

برنامه ای برای نقشه بزرگراه های ایالات متحده

یک سال پس از آنکه آیزنهاور در سال 1953 رئیس جمهور شد، او شروع به فشار برای ایجاد سیستمی از بزرگراه های بین ایالتی در سراسر ایالات متحده کرد. هرچند بزرگراه های فدرال مناطق زیادی را در کشور پوشش می دادند، برنامه بزرگراه های بین ایالتی 42,000 مایل بزرگراه مدرن با دسترسی محدود ایجاد می کرد.

آیزنهاور و کارکنان او به مدت دو سال تلاش کردند تا بزرگترین پروژه عمرانی عمومی جهان را به تأیید کنگره برسانند. در 29 ژوئن 1956، قانون بزرگراه کمک فدرال (FAHA) سال 1956 به امضا رسید و بزرگراه های بین ایالتی، همانطور که بعداً نامیده شدندو شروع به گسترش در چشم انداز کردند.

الزامات برای هر بزرگراه بین ایالتی

FAHA تأمین مالی 90 درصد از هزینه های بزرگراه های بین ایالتی را از طریق دولت فدرال فراهم کرد و ایالت ها 10 درصد باقی مانده را تأمین مالی کردند. استانداردهای مربوط به بزرگراه های بین ایالتی به شدت تنظیم شده بودند. باید عرض باندها 12 فوت، عرض شانه ها 10 فوت، حداقل 14 فوت فاصله زیر هر پل و شیب ها باید کمتر از 3 درصد باشد و بزرگراه باید برای رفت و آمد با سرعت 70 مایل در ساعت طراحی شود.

با این حال، یکی از مهم ترین جنبه های بزرگراه های بین ایالتی، دسترسی محدود آن ها بود. در حالی که بزرگراه های فدرال یا ایالتی قبلی به طور کلی اجازه می دادند که هر جاده ای به بزرگراه متصل شود، بزرگراه های بین ایالتی فقط اجازه دسترسی از تعداد محدودی از تقاطع های کنترل شده را می دادند.

با وجود بیش از 42,000 مایل بزرگراه بین ایالتی، تنها 16,000 تقاطع وجود داشت که کمتر از یک تقاطع برای هر دو مایل جاده بود. این فقط یک میانگین بود؛ در برخی مناطق روستایی، فاصله بین تقاطع ها به ده ها مایل می رسید.

اولین و آخرین بخش های تکمیل شده

کمتر از پنج ماه پس از امضای FAHA در سال 1956، اولین بخش بزرگراه بین ایالتی در توپکا، کانزاس افتتاح شد. این بخش هشت مایلی در 14 نوامبر 1956 افتتاح گردید.

برنامه ریزی برای سیستم بزرگراه بین ایالتی این بود که تمام 42,000 مایل در مدت 16 سال (تا 1972) تکمیل شود. در واقع، تکمیل این سیستم 37 سال به طول انجامید و آخرین لینک، بزرگراه بین ایالتی 105 در لس آنجلس، تا سال 1993 تکمیل نشد.

علائم در کنار بزرگراه

در سال 1957، نماد سپر قرمز، سفید و آبی برای سیستم شماره گذاری بزرگراه های بین ایالتی توسعه یافت. بزرگراه های دو رقمی بر اساس جهت و موقعیت شماره گذاری می شوند. بزرگراه هایی که شمال-جنوب حرکت می کنند، شماره های فرد دارند، در حالی که بزرگراه های شرق-غرب شماره های زوج دارند. پایین ترین شماره ها در غرب و جنوب قرار دارند.

شماره های بزرگراه بین ایالتی سه رقمی نمایانگر حلقه ها یا حلقه های متصل به یک بزرگراه اصلی بین ایالتی هستند (که توسط دو شماره آخر شماره حلقه نمایان می شود). حلقه بزرگراه واشنگتن دی سی شماره 495 دارد زیرا بزرگراه مادر آن I-95 است.

در اواخر دهه 1950، علائمی که حروف سفید بر روی پس زمینه سبز داشتند به طور رسمی معرفی شدند. آزمایش کنندگان خاص خودرو در یک بخش ویژه از بزرگراه رانندگی کرده و بر روی رنگ دلخواه خود رأی گیری کردند. نتایج نشان داد که 15 درصد رنگ سفید بر روی سیاه و 27 درصد رنگ سفید بر روی آبی را پسندیده اند، اما 58 درصد رنگ سفید بر روی سبز را بیشتر از همه پسندیدند.

چرا هاوایی دارای بزرگراه های بین ایالتی است؟

اگرچه آلاسکا هیچ بزرگراه بین ایالتی ندارد، اما هاوایی دارد. از آنجا که هر بزرگراهی که تحت نظارت قانون بزرگراه های کمک فدرال سال 1956 ساخته شده و توسط دولت فدرال تأمین مالی شده، بزرگراه بین ایالتی نامیده می شود، یک بزرگراه نیازی به عبور از مرزهای ایالت ندارد. در واقع، بسیاری از مسیرهای محلی که کاملاً در یک ایالت قرار دارند، با استفاده از این قانون تأمین مالی شده اند.

به عنوان مثال، در جزیره اوآهو بزرگراه های بین ایالتی H1، H2 و H3 وجود دارد که تأسیسات نظامی مهمی را در جزیره متصل می کنند.

افسانه شهری

برخی افراد اعتقاد دارند که یک مایل از هر پنج مایل در بزرگراه های بین ایالتی باید به طور مستقیم برای استفاده به عنوان باند فرود اضطراری هواپیماها باشد. به گفته ریچارد اف. واین گراف، که در دفتر زیرساخت های اداره بزرگراه های فدرال کار می کند، "هیچ قانون، مقررات، سیاست یا زنجیره ای از کاغذبازی وجود ندارد که نیاز داشته باشد که یک مایل از هر پنج مایل از سیستم بزرگراه بین ایالتی باید مستقیم باشد."

واین گراف می گوید که این یک شوخی کامل و یک افسانه شهری است که سیستم بزرگراه بین ایالتی آیزنهاور مستلزم آن است که یک مایل از هر پنج مایل باید مستقیم باشد تا در زمان جنگ یا دیگر شرایط اضطراری قابل استفاده باشد. علاوه بر این، تعداد تقاطع ها و پل ها بیشتر از مایل های سیستم است. حتی اگر مایل های مستقیمی در دسترس باشند، هواپیماهایی که در حال فرود هستند به سرعت با یک پل در باند فرود خود مواجه خواهند شد.

مشکلات ناشی از گسترش نقشه بزرگراه های ایالات متحده

بزرگراه های بین ایالتی که به منظور کمک به حفاظت و دفاع از ایالات متحده تأسیس شده بودند، همچنین برای تجارت و مسافرت مورد استفاده قرار گرفتند. هرچند هیچ کس نمی توانست پیش بینی کند، بزرگراه بین ایالتی محرک اصلی توسعه حومه نشینی و گسترش شهرهای ایالات متحده بود.

در حالی که آیزنهاور هرگز نمی خواست که بزرگراه های بین ایالتی از شهرهای بزرگ ایالات متحده عبور کنند یا به آن ها برسند، این امر اتفاق افتاد. همراه با بزرگراه ها، مشکلاتی مانند ازدحام، آلودگی هوا، وابستگی به خودرو، کاهش تراکم مناطق شهری، افول حمل و نقل عمومی و سایر مسائل به وجود آمد.

آیا آسیب های ناشی از بزرگراه ها قابل جبران است؟ برای رسیدن به این امر نیاز به تغییرات زیادی خواهد بود.