بسیاری از کشورهای حاشیه اقیانوس آرام، در خلق یک معجزه اقتصادی به نام "حلقه اقیانوس آرام" نقش داشته‌اند. این منطقه، که شامل کشورهایی در قاره‌های مختلف از جمله آمریکای شمالی و جنوبی، آسیا و اقیانوسیه است، شاهد تحولات و رشد اقتصادی چشمگیری بوده است.
در سال 1944، جغرافی‌تان مشهور، N.J. Spykman، نظریه‌ای در مورد "حاشیه" اوراسیا ارائه داد. او معتقد بود که کنترل این حاشیه (Rimland)، به معنای کنترل جهان خواهد بود. اکنون، پس از گذشت بیش از نیم قرن، می‌توانیم ببینیم که بخشی از نظریه او به واقعیت پیوسته است، زیرا قدرت حلقه اقیانوس آرام به طور چشمگیری افزایش یافته است.
کشورهای عضو حلقه اقیانوس آرام، به اجزای یک منطقه تجاری یکپارچه اقتصادی تبدیل شده‌اند. مواد خام و کالاهای نهایی بین این کشورها برای تولید، بسته‌بندی و فروش جابجا می‌شوند. این تبادل تجاری، موتور محرکه رشد اقتصادی در این منطقه است.
اهمیت حلقه اقیانوس آرام در اقتصاد جهانی به طور مداوم در حال افزایش است. تا همین چند سال پیش، اقیانوس اطلس نقش اصلی را در حمل و نقل کالاها ایفا می‌کرد. اما از اوایل دهه 1990، ارزش کالاهایی که از اقیانوس آرام عبور می‌کنند، از ارزش کالاهای عبوری از اقیانوس اطلس فراتر رفته است. شهر لس‌آنجلس در ایالات متحده، به عنوان قطب اصلی حلقه اقیانوس آرام، بیشترین پروازها و حمل و نقل دریایی را به این منطقه دارد. علاوه بر این، ارزش واردات ایالات متحده از کشورهای حلقه اقیانوس آرام بیشتر از واردات از اعضای ناتو در اروپا است. این نشان‌دهنده نفوذ و اهمیت روزافزون این منطقه در تجارت جهانی است.
ببرهای اقتصادی آسیا: موتورهای محرک رشد در حلقه اقیانوس آرام
در قلب پویایی اقتصادی حلقه اقیانوس آرام، چهار قلمرو به عنوان "ببرهای اقتصادی" شناخته می‌شوند: کره جنوبی، تایوان، سنگاپور و هنگ‌کنگ. این کشورها به دلیل اقتصادهای تهاجمی و نرخ رشد بالای خود، به این نام مشهور شده‌اند.
کره جنوبی: پیشرفت صنعتی و رفاه این کشور مدیون تولید محصولاتی متنوع از جمله الکترونیک، پوشاک و خودرو است. کره جنوبی تقریباً سه برابر بزرگتر از تایوان است و در حال تبدیل پایگاه کشاورزی سنتی خود به صنایع مدرن است. مردم کره جنوبی با میانگین حدود 50 ساعت کار در هفته، از پرکارترین افراد جهان هستند.
تایوان: این جزیره که توسط سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته نشده، به دلیل صنایع مهم و نوآوری‌های کارآفرینانه خود، یک ببر اقتصادی محسوب می‌شود. چین ادعای مالکیت این جزیره را دارد و از نظر فنی، بین سرزمین اصلی چین و تایوان هنوز وضعیت جنگی برقرار است. اقتصاد تایوان در رتبه بیستم جهان قرار دارد و تمرکز اصلی آن بر روی سواحل شمالی، به مرکزیت شهر تایپه، پایتخت این کشور است.
سنگاپور: این شهر-دولت جزیره‌ای سفر خود به سوی موفقیت را به عنوان یک مرکز ترانزیت کالا (Entrepot) برای شبه‌جزیره مالایا آغاز کرد. سنگاپور در سال 1965 به استقلال رسید و با کنترل دولتی قوی و موقعیت جغرافیایی عالی، به طور موثر از فضای محدود خود (حدود 622 کیلومتر مربع) برای تبدیل شدن به یک رهبر جهانی در صنعتی‌سازی استفاده کرده است.
هنگ‌کنگ: پس از 99 سال تحت حاکمیت بریتانیا، هنگ‌کنگ در تاریخ 1 ژوئیه 1997 به چین ملحق شد. این رویداد، که ادغام یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های سرمایه‌داری با یک کشور کمونیستی بزرگ بود، توسط جهانیان تماشا شد. پس از این انتقال، هنگ‌کنگ، که یکی از بالاترین تولید ناخالص داخلی سرانه را در جهان داشت، همچنان زبان‌های رسمی خود، انگلیسی و گویش کانتونی را حفظ کرده است. اگرچه دلار هنگ‌کنگ همچنان در حال استفاده است، اما دیگر تصویر ملکه الیزابت را ندارد. یک مجلس قانون‌گذاری موقت در هنگ‌کنگ تشکیل شده که محدودیت‌هایی را برای فعالیت‌های مخالفان اعمال کرده و نسبت جمعیتی را که واجد شرایط رای دادن هستند، کاهش داده است. امیدواریم تغییرات بیشتر، تاثیر نامطلوبی بر مردم نداشته باشد. با این حال، با ادغام هنگ‌کنگ به عنوان منطقه ویژه اقتصادی چین، موقعیت سابق این شهر به عنوان یک ببر اقتصادی مستقل ممکن است تغییر کند.
چین با ایجاد مناطق ویژه اقتصادی و مناطق ساحلی باز، در حال تلاش برای ورود به حلقه اقیانوس آرام است. این مناطق با ارائه مشوق‌های ویژه برای سرمایه‌گذاران بین‌المللی، در سراسر سواحل چین پراکنده شده‌اند و اکنون هنگ‌کنگ نیز یکی از این مناطق است که شامل بزرگترین شهر چین، شانگهای نیز می‌شود.
APEC: همکاری اقتصادی آسیا-اقیانوسیه
سازمان همکاری اقتصادی آسیا-اقیانوسیه (APEC) متشکل از 18 کشور عضو حلقه اقیانوس آرام است. این کشورها مسئول تولید حدود 80 درصد از کامپیوترها و قطعات پیشرفته فناوری در جهان هستند. اعضای این سازمان، که دارای یک دفتر مرکزی کوچک اداری است، شامل برونئی، کانادا، شیلی، چین، اندونزی، ژاپن، مالزی، مکزیک، نیوزیلند، پاپوآ گینه نو، فیلیپین، سنگاپور، کره جنوبی، تایوان، تایلند و ایالات متحده آمریکا هستند.
APEC در سال 1989 با هدف ترویج تجارت آزاد و یکپارچگی اقتصادی بین کشورهای عضو تاسیس شد. سران کشورهای عضو در سال‌های 1993 و 1996 ملاقات کردند و مقامات تجاری نیز جلسات سالانه برگزار می‌کنند.
از شیلی تا کانادا و از کره تا استرالیا، حلقه اقیانوس آرام منطقه‌ای است که قطعاً ارزش زیر نظر داشتن را دارد. با کاهش موانع بین کشورها و افزایش جمعیت نه تنها در آسیا، بلکه در امتداد سواحل اقیانوس آرام در قاره آمریکا، میزان وابستگی متقابل بین این کشورها احتمالاً افزایش خواهد یافت. اما آیا همه کشورها می‌توانند در این میان برنده باشند؟
حلقه اقیانوس آرام و ببرهای اقتصادی: رونق و چالش‌ها در اقتصاد جهانی — https://www.rayeshmand.ir/article/pacific-rim-and-economic-tigers