پروفسور اریک ورلینده (Erik Verilinde) که به‌عنوان متخصص نظریه ریسمان در دانشگاه آمستردام و موسسه فیزیک نظری دلتا مشهور است، به تازگی مقاله‌ای را منتشر کرده است که در آن دیدگاه پیشگامانه خود درباره طبیعت گرانش را توسعه و بسط داده است.
کره‌ی ماه به عنوان نزدیک‌ترین همسایه‌ی زمین به شمار می‌رود و از سویی هم جزو عجیب‌ترین اجرام سیاره‌ای در منظومه‌ی شمسی است. مدار آن به طور غیر منتظره‌ای با یک شیب مداری بسیار زیاد، دور از زمین قرار گرفته است. دانشمندان سیاره‌شناس تلاش کرده‌اند تا سناریویی را ارائه دهند که در آن اثرات یاد شده پیرامون ماه و همچنین سایر مشخصه‌های رفتاری سیستم ماه و زمین به خوبی گنجانده شده باشد.
دانشمندان تابش کیهانی بازمانده از انفجار بزرگ را مورد بررسی قرار داده‌اند. هدف آنها از این بررسی در واقع پایان دادن به بحث‌هایی بوده که به مدت طولانی دانشمندان را به خود مشغول کرده است؛ بحث‌هایی بر سر اینکه آیا جهان هستی در تمام جهات دارای حالت یکسانی است یا اینکه جهان هستی روی نوعی محورهای اسپینی (چرخش به دور خود) قرار گرفته است؟
پیشتر در سال ۲۰۱۱، سه ستاره‌شناس به خاطر یافته‌ی خود درباره‌ی انبساط کیهان برنده‌ی جایزه‌ی نوبل شدند. یافته‌ی آنها در واقع بیانگر این نکته بود که کیهان نه تنها همواره در حال انبساط است، بلکه این انبساط با یک نرخ فزاینده رخ می‌دهد.
رمز و راز‌های زیادی در نجوم وجود دارد که ستاره‌شناسان مشغول حل آنها هستند، و یکی از این رازها در منظومه‌ی شمسی خود ما نهفته است که دهه‌ها است هیچ توضیح قابل قبولی در مورد آن ارائه نشده است: چرا دو سیاره‌ی زهره و اورانوس در خلاف جهت دیگر سیارات به دور خود می‌چرخند؟
امروزه ستاره‌شناسان با سوال‌های جالبی از جانب مردم و دانشجویان مواجه می‌شوند، سوال‌هایی از این دست که فراتر از کیهان چه چیزی وجود دارد؟ جهان ما در حال تبدیل شدن به چه چیزی است؟ آیا جهان هستی تا ابد منبسط خواهد شد؟ پرسیدن این سوالها کاملا طبیعی است. اما این سوالها را می‌توانیم به گونه‌ای علمی‌تر و اساسی‌تری مطرح کنیم؛ به این صورت که ما اساسا می‌خواهیم بدانیم، آیا مرزی برای دانش انسان وجود دارد؟ آیا محدودیت‌های اساسی در مسیر علم قرار دارد؟
به نظر انتساب هر شک و تردیدی به نیروهای فرازمینی آسان به نظر می‌رسد اما این بار دانشمندان احتمال برخورد با آثار تمدن‌های بیگانه را به عنوان یکی از توضیحات بالقوه برای آنچه مشاهده کرده‌اند، مطرح می‌کنند. ارمانو بورا و اریک تروتر از دانشگاه لاوال کبک کانادا، با تحقیق بر روی ۲.۵ میلیون ستاره در پروژه‌ای به نام تجزیه و تحلیل دیجیتالی آسمان اسلون با رفتار غیر منطقی در ۲۳۴ مورد مواجه شده‌اند؛
دانشمندان از کشف یک جهان یخ‌زده‌ی جدید در حاشیه‌ی منظومه شمسی خبر داده‌اند. در حالی که این جرم شناسایی شده‌ی دوردست بسیار کوچک است، ولی می‌تواند به ما در ردیابی و پیگیری موضوعی بسیار مهم‌تر و بزرگ‌تر کمک کند. این پدیده‌ی بسیار مهم در نقاط دوردست منظومه‌ی شمسی چیزی نیست جز سیاره‌ی احتمالی (اما هنوز تایید نشده) موسوم به سیاره‌ی نهم (Planet Nine).
در روز ۲۰ ماه مه سال ۲۰۱۵، ارتش ایالات متحده، هواپیمای فضایی رباتیک X-37B را برای قرار گرفتن در مدار زمین راه‌اندازی کرد. این هواپیما برای انجام چهارمین ماموریت فوق سری خود در مدار قرار گرفته بود.
ستاره‌شناسان نوع جدیدی از سیستم ستاره‌ای را کشف کرده‌اند که تمام دانسته‌های ما در مورد منظومه‌های خورشیدی را نقض می‌کند. این سیستم، دودویی (binary-binary) نامیده شده است، چرا که در منظومه‌ی فوق دو ستاره وجود دارد که با فاصله‌ی کمی با یکدیگر به دور هم می‌چرخند. در این منظومه دو سازه‌ی بسیار بزرگ هم وجود دارد که در مدار خودشان به دور ستاره‌ی اصلی در حال گردش هستند. چنین پدیده‌ای در واقع نخستین نوع از اینگونه سیستم به شمار می‌رود که تا به حال کشف شده است. وجود چنین منظومه‌ای به این معنی است که شاید تصور ما از چگونگی پدید آمدن منظومه‌های خورشیدی بسیار نادرست باشد.
در فوریه‌ی همین سال بود که فیزیک‌دانان در نهایت پس از سال‌ها موفق به کشف امواج گرانشی شدند. امواج گرانشی به ناهمواری‌های کوچک در فضا-زمان گفته می‌شود که وجودشان تقریبا یک قرن پیش توسط آلبرت اینشتین پیش‌بینی شده بود.
یک تحقیق جدید نشان می‌دهد، احتمالا برخورد یک جرم آسمانی بزرگ با زمین، قبل از تشکیل پوسته‌ی آن، دلیل وجود پلاتینیوم، طلا و دیگر عناصر گرانبها در روی زمین است. پیش از این تصور می‌شد که برخورد‌های کوچک، این عناصر گرانبها را به زمین منتقل کرده‌اند. ولی یافته‌های جدید عکس چنین رویدادی را نشان می‌دهد؛ یعنی اینکه گذشته‌ی کره‌ی زمین، بسیار کم افت و خیز‌تر از آن چیزی بوده است که قبلا پنداشته می‌شد.