با توجه به فرم درخواستی که ناسا به‌تازگی ثبت کرده است، به نظر می‌رسد این آژانس فضایی برای سال ۲۰۱۹ قصد خرید تعدادی جایگاه در فضاپیمای سایوز دارد. ناسا پیش از این در نظر داشت امسال وابستگی خود به فضاپیمای سایوز روسیه را به پایان برساند؛ اما در حال حاضر بوئینگ و اسپیس‌ایکس آمادگی رساندن فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی را ندارند.
 

طبق اعلام ایلان ماسک، طی مأموریت بعدی اسپیس‌ایکس که روز ۳۰ ژانویه (۱۱ بهمن) انجام خواهد شد، فالکون 9 یکی از ماهواره‌های EchoStar را با استفاده از آخرین راکت یک‌بارمصرف این کمپانی به مقصد خواهد رساند. این راکت در مرحله‌ی اول خود سوخت بسیار زیادی برای فرود مصرف می‌کند؛ چرا که جرم ماهواره بسیار زیاد و معادل ۵.۴ تن است. از این‌رو اسپیس‌ایکس برای پرتاب محموله‌های سنگین آینده از راکت‌هایی با عملکرد بهتر Falcon Heavy‌ یا فالکون ۹ ارتقاءیافته موسوم به Block 5 استفاده خواهد کرد و از این‌رو مشکلی از لحاظ جرم محموله نخواهد داشت. به گفته‌ی ماسک فالکون جدید تا پایان سال ۲۰۱۷ آماده‌ی پرتاب خواهد بود.
 

با وجود آنکه ناسا از زمان ماموریت آپولو ۱۷ در حال کاوش ماه است؛ اما از آخرین زمانی که یکی از فضانوردان این آژانس فضایی روی سطح قمر زمین قدم گذاشت، بیش از ۴۰ سال می‌گذرد. جین سرنان دومین فضانورد آمریکایی است که در فضا قدم گذاشت و آخرین شخصی است که در جریان ماموریت یادشده روی سطح ماه پا گذاشت.
 

دانشمندان رگه‌هایی از غبار کیهانی را روی بام ساختمان‌هایی در پاریس، اسلو و برلین یافته‌اند. این نخستین بار است که پژوهشگران کشف این ذرات ریز را در محیط‌های شهری تأیید می‌کنند.

غبار کیهانی نام مقدار کمی از مواد در فضا است؛ موادی که از تشکیل منظومه‌ی شمسی ما در حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش باقی مانده‌اند. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که پس از گذشت میلیاردها سال، هنوز هم بارش این سنگ‌های آسمانی خیلی ریز بر سطح زمین ادامه دارد.
 

قرن‌ها است که انسان به دنبال پاسخ این سؤال است: آیا سیاره‌ی زمین در عالم یکتا است یا اینکه سیاره‌های مشابه دیگری در کیهان وجود دارد؟ تا همین یک دهه پیش ما جواب این سؤال را نمی‌دانستیم؛ اما با اکتشافاتی که سفینه‌ی کپلر ناسا انجام داد، شرایط کاملا تغییر کرد. به لطف مأموریت مهم کپلر، اکنون جواب این سؤال مشخص شده است: سیاره‌های مشابه زمین در عالم وجود دارند؛ اما ما تاکنون نتوانسته‌ایم آن‌ها را با چشم خود مشاهده کنیم

امروزه دانشمندان برای اکتشافات بیشتر در اعماق فضا برنامه‌ریزی می‌کنند؛ اما تکنولوژی امروزی موشک‌ها مناسب سفرهای فضایی به مریخ و فراتر از آن نیست. با پیشرانه‌های مرسوم امروزی، رسیدن به نزدیک‌ترین نقطه‌ی سیاره‌ی سرخ بیش از ۵ ماه به طول می‌انجامد. اما پیشرانه‌های نوری می‌توانند گره‌گشای این مسئله باشند. این درواقع ایده‌ای است که دانشمند ناسا، فیلیپ لوبین (Philip Lubin) از دانشگاه کالیفرنیا به آن باور دارد.

 

ستاره‌شناسان به‌تازگی ردپای دو سیاره با ابعاد مشابه سیاره‌ی زحل را در میان قرص پیش‌سیاره‌ای یک ستاره‌ی جوان شناسایی کرده‌اند. اگرچه دانشمندان تاکنون سیاره‌های فراخورشیدی بسیاری را از سیاره‌های گازی عظیم مشابه مشتری گرفته تا سیاره‌های سنگی مشابه زمین شناسایی کرده‌اند؛ اما بسیاری از این آن‌ها حول ستاره‌های بالغی در حال چرخش هستند. با این حال، تصاویر اخیر ثبت‌شده توسط تلسکوپ آلما از سیاره‌های در حال شکل‌گیری، نشان از آن دارند که احتمالا ستاره‌ها در دوران اولیه‌ی عمر خود نیز می‌توانند سیاره‌ها را تولید کنند.
 

وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات از مذاکره با کشورهای دیگر برای ساخت و طراحی مشترک ماهواره‌ها خبر داد و گفت: «برای ساخت ماهواره‌ی سنجش ملی با یک شرکت روس به نتیجه رسیده‌ایم. برای این کار مجوز لازم را از شورای اقتصاد کسب کردیم و پس از باز شدن ال‌سی، کار ساخت ماهواره‌ی سنجشی ملی آغاز می‌شود.»
 

ناسا اخیرا اعلام کرد در حال توسعه‌ی طرحی است که بر اساس آن نوعی فضاپیما پس از پرتاب می‌تواند به دیگر ماهواره‌هایی که در مدار زمین قرار دارند سوخت‌رسانی کند. این وسیله با نام Restore-L Spacecraft Bus معرفی شده است و می‌تواند به‌عنوان یک جایگاه سوخت سیار عمل کند و با رساندن خود به مدارگرد‌ها، مخزن سوخت آن‌ها را پر کند. به این ترتیب عمر ماهواره‌ها بیشتر از آن چیزی خواهد بود که طراحان برای آن‌ها در نظر گرفته بودند.
 

در فاصله‌‌ی ۳۰۰ سال نوری زمین، ستاره‌ای به اسم HIP68468 قرار دارد؛ این ستاره شباهت زیادی به خورشید دارد و می‌تواند آینده‌ی خورشید را به نمایش بگذارد. تیمی از ستاره‌شناس‌ها که چندین سال است در حال پایش این ستاره هستند، در مطالعه‌ی جدید خود، اعلام کردند ستاره‌ی یادشده در گذشته سیاره‌های مجاور خود را بلعیده است. آنچه سبب نتیجه‌گیری اخیر آن‌ها شده است، مقدار لیتیوم موجود در ستاره‌ی HIP68468 است؛ مقدار این فلز ۴ برابر چیزی است که از ستاره‌‌ای به قدمت ۶ میلیارد سال می‌توان انتظار داشت. از آنجا که ستاره‌ها معمولا لیتیوم خود را می‌سوزانند، از این‌رو مقدار مازاد این عنصر در ستاره‌ی یاد‌شده در کنار وجود فلزات مقاوم در برابر حرارتی که به‌طور معمول در سیاره‌های سنگی یافت می‌شوند، تنها از طریق بلعیده‌شدن سیاره‌ها توسط این ستاره قابل توجیه هستند.
 

کد درسدن (Dresden Codex)، قدیمی‌ترین کتاب آمریکایی شناخته شده است. تحلیلی جدید از این متن باستانی مایایی نشان می‌دهد که دانشمندی از اوایل  دوره‌ی مایا احتمالا بیش از هزار سال پیش، کشفی بزرگ کرده است.
 

وقتی که صحبت از برنامه‌ریزی برای سفر انسان به ماه می‌شود، ذهن همه به این موضوع معطوف می‌شود که چگونه می‌توانیم انسان‌ها را به جایی حدود ۲۲۵ میلیون کیلومتر دورتر در منظومه‌ی شمسی بفرستیم؛ اما از یک موضوع بسیار جدی غافل می‌شویم؛ آیا می‌خواهیم با فرستادن فضانوردان به مریخ مغز آن‌ها را سرخ کنیم!؟