واژه "pluvial" که ریشه لاتین دارد، به معنای باران است. از این رو، دریاچه‌های بارانی اغلب به عنوان دریاچه‌های بزرگی شناخته می‌شوند که در گذشته بر اثر بارندگی‌های شدید و تبخیر کم به وجود آمده‌اند. اما در جغرافیا، وجود یک دریاچه بارانی باستانی یا بقایای آن، نشان‌دهنده دورانی است که اقلیم جهان با شرایط امروزی تفاوت چشمگیری داشته است. در طول تاریخ، چنین تغییراتی مناطق خشک را به مکان‌هایی با شرایط آب و هوایی فوق‌العاده مرطوب تبدیل کرده‌اند. امروزه نیز دریاچه‌های بارانی وجود دارند که اهمیت الگوهای آب و هوایی مختلف را برای یک منطقه نشان می‌دهند.
علاوه بر عنوان دریاچه‌های بارانی، دریاچه‌های باستانی مرتبط با دوره‌های مرطوب گذشته، گاهی در دسته‌بندی دریاچه‌های دیرینه (paleolakes) قرار می‌گیرند. دریاچه بارانی، اقلیم باستانی، دریاچه دیرینه از جمله کلیدواژه‌های مهم این بخش هستند.
شکل‌گیری دریاچه‌های بارانی: پیوند با عصر یخبندان
مطالعه دریاچه‌های بارانی امروزه ارتباط تنگاتنگی با دوران یخبندان و یخچال‌های طبیعی دارد، چرا که این دریاچه‌های باستانی، اشکال متمایزی را در سطح زمین برجای گذاشته‌اند. برجسته‌ترین و مورد مطالعه‌ترینِ این دریاچه‌ها، معمولاً به آخرین دوره یخبندان مربوط می‌شوند، زیرا تصور می‌شود که در این زمان شکل گرفته‌اند. عصر یخبندان و یخچال‌های طبیعی نقش مهمی در شکل‌گیری این پدیده‌ها داشته‌اند.
اکثر این دریاچه‌ها در مناطق خشک شکل گرفتند، جایی که در ابتدا باران و برف کوهستانی کافی برای ایجاد یک سیستم زهکشی با رودخانه‌ها و دریاچه‌ها وجود نداشت. با سرد شدن هوا و آغاز تغییرات اقلیمی، این مناطق خشک به دلیل جریان‌های هوایی متفاوت ناشی از صفحات یخی بزرگ قاره‌ای و الگوهای آب و هوایی آن‌ها، به مناطق مرطوب تبدیل شدند. با افزایش بارندگی، رواناب رودخانه‌ها افزایش یافت و شروع به پر کردن حوضه‌ها در مناطق خشک سابق کرد.
با گذشت زمان و در دسترس قرار گرفتن آب بیشتر با افزایش رطوبت، دریاچه‌ها بزرگ‌تر شده و در مناطقی با ارتفاع کمتر گسترش یافته و دریاچه‌های بارانی عظیمی را به وجود آوردند. بنابراین، تغییرات اقلیمی نقش اساسی در پیدایش و گسترش دریاچه های بارانی ایفا می‌کنند.
کوچک شدن دریاچه‌های بارانی: اثرات تغییرات اقلیمی
همانطور که نوسانات آب و هوایی باعث ایجاد دریاچه‌های بارانی می‌شوند، به مرور زمان باعث نابودی آن‌ها نیز می‌گردند. به عنوان مثال، با آغاز دوره هولوسین پس از آخرین عصر یخبندان، دمای هوا در سراسر جهان افزایش یافت. در نتیجه، صفحات یخی قاره‌ای ذوب شدند و دوباره باعث تغییر در الگوهای آب و هوایی جهان و خشک شدن مجدد مناطق تازه مرطوب شده گردیدند. این دوره گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی تاثیر بسزایی در وضعیت این دریاچه‌ها داشته است.
این دوره کم بارندگی باعث کاهش سطح آب دریاچه‌های بارانی شد. این دریاچه‌ها معمولاً اندورهیک هستند، به این معنی که حوضه آبریز بسته‌ای دارند که بارش و رواناب آن را حفظ می‌کند، اما خروجی زهکشی ندارد. بنابراین، بدون یک سیستم زهکشی پیچیده و عدم ورود آب، دریاچه‌ها به تدریج در شرایط خشک و گرم که معمولاً در مناطق آن‌ها یافت می‌شود، شروع به تبخیر کردند. از این رو، دریاچه‌های اندورهیک به شدت در معرض خشک شدن قرار دارند.
دریاچه‌های بارانی امروزی: بازمانده‌هایی از گذشته
اگرچه مشهورترین دریاچه‌های بارانی امروزی به دلیل کمبود بارندگی نسبت به گذشته بسیار کوچکتر شده‌اند، اما بقایای آن‌ها جنبه‌های مهمی از بسیاری از مناظر طبیعی در سراسر جهان را تشکیل می‌دهند. این دریاچه‌ها گواهی بر اهمیت الگوهای بارندگی هستند.
حوضه بزرگ ایالات متحده به داشتن بقایای دو دریاچه بارانی بزرگ - دریاچه‌های بونویل و لاهونتان - مشهور است. دریاچه بونویل زمانی تقریباً تمام ایالت یوتا و همچنین بخش‌هایی از آیداهو و نوادا را پوشانده بود. این دریاچه حدود 32000 سال پیش شکل گرفت و تا تقریباً 16800 سال پیش دوام آورد.
زوال دریاچه بونویل با کاهش بارندگی و تبخیر همراه بود، اما بیشتر آب آن پس از انحراف رودخانه Bear به دریاچه بونویل به دنبال جریان‌های گدازه‌ای در این منطقه، با سرریز شدن از طریق Red Rock Pass در آیداهو از بین رفت. با این حال، با گذشت زمان و بارندگی کم در بقایای دریاچه، به کوچک شدن خود ادامه داد. دریاچه بزرگ نمک و دشت‌های نمکی بونویل، بزرگترین بخش‌های باقی مانده از دریاچه بونویل امروزی هستند.
دریاچه لاهونتان یک دریاچه بارانی است که تقریباً تمام شمال غربی نوادا و همچنین بخش‌هایی از شمال شرقی کالیفرنیا و جنوب اورگان را پوشانده شود. در اوج خود حدود 12700 سال پیش، مساحتی در حدود 8500 مایل مربع (22000 کیلومتر مربع) را پوشش می‌داد.
مانند دریاچه بونویل، آب‌های دریاچه لاهونتان به تدریج شروع به تبخیر شدن کرد و در نتیجه سطح دریاچه به مرور زمان کاهش یافت. امروزه، تنها دریاچه‌های باقی مانده، دریاچه هرمی و دریاچه واکر هستند که هر دو در نوادا واقع شده‌اند. بقیه بقایای دریاچه شامل زمین‌های مسطح خشک و تشکیلات صخره‌ای در محل خط ساحلی باستانی است. این دریاچه‌ها نمونه‌ای از دریاچه بارانی باستانی هستند.
علاوه بر این دریاچه‌های بارانی باستانی، چندین دریاچه امروزه در سراسر جهان وجود دارند و به الگوهای بارندگی یک منطقه وابسته هستند. دریاچه ایر در استرالیای جنوبی یکی از آنهاست. در طول فصل خشک، بخش‌هایی از حوضه ایر زمین‌های مسطح خشک هستند، اما با شروع فصل بارانی، رودخانه‌های مجاور به سمت حوضه سرازیر می‌شوند و اندازه و عمق دریاچه را افزایش می‌دهند. این امر به نوسانات فصلی موسمی بستگی دارد و در برخی سال‌ها دریاچه می‌تواند بسیار بزرگ‌تر و عمیق‌تر از سال‌های دیگر باشد.
دریاچه‌های بارانی امروزی نشان دهنده اهمیت الگوهای بارندگی و در دسترس بودن آب برای یک منطقه هستند. در حالی که بقایای دریاچه‌های باستانی نشان می‌دهد که چگونه تغییر در چنین الگوهایی می‌تواند یک منطقه را تغییر دهد. صرف نظر از اینکه یک دریاچه بارانی باستانی باشد یا هنوز امروزه وجود داشته باشد، آن‌ها اجزای مهمی از چشم انداز یک منطقه هستند و تا زمانی که به شکل گیری و ناپدید شدن خود ادامه دهند، باقی خواهند ماند.
دریاچه‌های بارانی: رازهای اقلیم‌های گمشده و اهمیت الگوهای بارندگی — https://www.rayeshmand.ir/article/pluvial-lakes