چشم آبی صحرا—که به عنوان چشم صحرا، ساختار ریچات یا گلب ار ریچات نیز شناخته می شود—یک ساختار زمین شناسی در صحرا است که به شکل یک هدف بزرگ طراحی شده است. این ساختار در منطقه ای به عرض ۴۰ کیلومتر در صحرا واقع در کشور موریس قرار دارد.
سلولز، فراوان‌ترین ترکیب آلی روی زمین، یک پلیمر طبیعی است که نقش حیاتی در ساختار گیاهان ایفا می‌کند. این ماده، نوعی کربوهیدرات پیچیده یا پلی‌ساکارید است که از اتصال صدها تا هزاران مولکول گلوکز به یکدیگر تشکیل شده است. اگرچه جانوران قادر به تولید سلولز نیستند، اما گیاهان، جلبک‌ها و برخی باکتری‌ها و میکروارگانیسم‌ها این ماده را تولید می‌کنند.
یکی از دلایلی که دایناسورها برای ما جذاب شده اند اندازه بزرگ آنها است. وزن دایناسورهای گیاهخواری مانند دیپلودوکوس و براکیوزاروس در حدود 50 تن و وزن تیرانوسور رکس 7 تا 8 تن بوده است. از شواهد فسیلی چنین برمی آید که از هر نظر که دایناسورها را با جانوران دیگر مقایسه کنیم، چه از لحاظ گونه و چه تک به تک، دایناسورها از همه جانورانی که تاکنون بر روی زمین زندگی کرده اند بزرگ تر بوده اند. (استثنا در این زمینه نسل خاصی از کوسه های های ماقبل تاریخ، نهنگ ماقبل تاریخ و خزندگان دریایی مانند ایکتیوسور و پلیوسور بوده اند. این جانوران حجم عظیمی داشته اند و در آب شناور بوده اند.)
زیست شناسان و دیرینه شناسان به دنبال توضیح این موضوع هستند که چرا دایناسورها به این اندازه غول پیکر بوده اند. در این مطلب به چند نظریه درباره اندازه بزرگ دایناسورها پرداخته می شود