هلیوم، دومین عنصر جدول تناوبی، در ردیف اول (دوره 1) و ستون هجدهم (گروه 18 یا 8A) جای گرفته است. این ستون، میزبان گازهای نجیب است؛ عناصری که به دلیل ساختار الکترونی پایدار خود، کمترین واکنشپذیری شیمیایی را دارند. هر اتم هلیوم از دو پروتون، معمولاً دو نوترون و دو الکترون تشکیل شده است.
فناوری نانو موج چهارم انقلاب صنعتی است. فناوری نانو با رشته های عمده علمی تطبیق پیدا کرده و به وسیله صنایع مختلف با سرعت هرچه تمام تر در حال پذیرفته شدن و توسعه است.
کارشناسان می گویند کالاهای مصرفی عرصه ای است که تأثیرات فناوری نانو در آن به خوبی ملموس می شود. درواقع با افزایش تولید محصولات حاصل از فناوری نانو میزان کالاها برای مصرف کنندگان به مرز انفجار می رسد. کالاهای ساخته شده به وسیله فناوری نانو هم اینک هم به وسیله بیشتر مردم جهان به رسمیت شناخته شده اند.
رادون یک عنصر رادیواکتیو طبیعی است که به دلیل ویژگی های خاص خود، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. با نماد عنصر Rn و شماره اتمی ۸۶، رادون در طبیعت به عنوان محصول جانبی تجزیه عناصر سنگین تری مانند اورانیوم و رادیوم وجود دارد. شناخت این گاز بی رنگ و بی بو می تواند برای سلامتی ما بسیار حائز اهمیت باشد. از آنجا که رادون می تواند طیف وسیعی از خطرات بهداشتی را به همراه داشته باشد، از جمله ریسک ابتلا به سرطان ریه، آگاهی از حقایق مرتبط با آن می تواند به ما کمک کند تا از مواجهه با این عنصر خطرناک در محیط های بسته جلوگیری کنیم. در ادامه، ۱۰ واقعیت کلیدی درباره رادون آورده شده است که هر کسی باید از آن ها باخبر باشد.
اگر عوامل تولید (زمین، کار، سرمایه) محدود نبود این مسئله که چه کالاهایی چگونه و برای چه کسانی باید تولید شود مطرح نمی شد. از هر کالایی می توانستیم مقدار لایتناهی تولید کنیم و همه به کالاهای دلخواهشان به هر اندازه که می خواستند دسترسی داشتند. به عبارتی هیچ کالایی کمیاب نبود.
اما موضوع این است که هرگز انسان به مرحله ای نمی رسد که همه نیازهایش در زمینه مصرف کالاها مرتفع شود. حتی هر چقدر سطح تولید بالاتر می رود افزایش سطح مصرف را نیز به دنبال می آورد.
به این ترتیب مطالعه اقتصاد با مفهوم كميابي آغاز می شود. كميابي وضعیتی را توصیف مي كند که در آن خواست هاي ما بیشتر از منابع در دسترسی است كه اين خواست ها را ارضا مي كند.
ما چه بخواهیم و چه نخواهیم هر روز با مشكل كميابي مواجه می شویم. فكر کردن به دنیای بدون کمیابی لذت بخش است، اما واقعیت غم انگیز این است که چیزهایی که ما می خواهیم کمیابند چراكه منابعی که برای تولید آنها مورد نیاز است کمیابند.
وقتی که صحبت از برنامهریزی برای سفر انسان به ماه میشود، ذهن همه به این موضوع معطوف میشود که چگونه میتوانیم انسانها را به جایی حدود ۲۲۵ میلیون کیلومتر دورتر در منظومهی شمسی بفرستیم؛ اما از یک موضوع بسیار جدی غافل میشویم؛ آیا میخواهیم با فرستادن فضانوردان به مریخ مغز آنها را سرخ کنیم!؟