اگر عوامل تولید (زمین، کار، سرمایه) محدود نبود این مسئله که چه کالاهایی چگونه و برای چه کسانی باید تولید شود مطرح نمی شد. از هر کالایی می توانستیم مقدار لایتناهی تولید کنیم و همه به کالاهای دلخواهشان به هر اندازه که می خواستند دسترسی داشتند. به عبارتی هیچ کالایی کمیاب نبود.
اما موضوع این است که هرگز انسان به مرحله ای نمی رسد که همه نیازهایش در زمینه مصرف کالاها مرتفع شود. حتی هر چقدر سطح تولید بالاتر می رود افزایش سطح مصرف را نیز به دنبال می آورد. 
به این ترتیب مطالعه اقتصاد با مفهوم كميابي آغاز می شود. كميابي وضعیتی را توصیف مي كند که در آن خواست هاي ما بیشتر از منابع در دسترسی است كه اين خواست ها را ارضا مي كند.
ما چه بخواهیم و چه نخواهیم هر روز با مشكل كميابي مواجه می شویم. فكر کردن به دنیای بدون کمیابی لذت بخش است، اما واقعیت غم انگیز این است که چیزهایی که ما می خواهیم کمیابند چراكه منابعی که برای تولید آنها مورد نیاز است کمیابند.

در سال 1765 مردی به نام بولانژه boulanger در پاریس کسب و کار کوچکی داشت که در آن به فروش سوپ اشتغال داشت. فرانسوی ها به این نوع کسب و کارها رستوران می گفتند که به معنای نیروبخش (یا برطرف کننده خستگی) بود. در آن زمان که فروشندگان زیادی در پاریس به این کار مشغول بودند، بولانژه تصمیم گرفت که یک قلم غذای دیگر به منوی خود اضافه کند. اما این تصمیم او باعث شد که اعضای یک صنف در پاریس که کارشان تهیه گوشت و کباب برای مصرف در منازل بود، بولانژه بیچاره را به دادگاه ببرند به این بهانه که فقط آنها بنا به قانون اجازه فروش چنین غذاهایی را دارند. دادگاه پس از مطالعه دقیق موضوع نظر داد که بولانژه از هیچ قانونی تخطی نکرده است.

پیشتر در سال ۲۰۱۱، سه ستاره‌شناس به خاطر یافته‌ی خود درباره‌ی انبساط کیهان برنده‌ی جایزه‌ی نوبل شدند. یافته‌ی آنها در واقع بیانگر این نکته بود که کیهان نه تنها همواره در حال انبساط است، بلکه این انبساط با یک نرخ فزاینده رخ می‌دهد.