شامپوها فرمول های تمیز کننده ای هستند که برای طیف گسترده ای از کاربردها از جمله بهداشت فردی، حیوانات خانگی و فرش مورد استفاده قرار می گیرند. بیشتر شامپوها تقریباً به شیوه مشابهی ساخته می شوند. آنها در درجه اول از مواد شیمیایی ای به نام سورفکتانت تشکیل شده اند. سورفکتانت دارای این توانایی خاص است که مواد روغنی روی سطوح را احاطه می کند و اجازه می دهد این مواد با آب شسته شوند. اغلب شامپوها چنان که گفته شد برای بهداشت فردی، به خصوص برای شستن مو مورد استفاده قرار می گیرند.

جیمز هاتن (1726-1797) بنیان گذار زمین شناسی مدرن بود. او مفاهیمی که مردم از از زمین و جهان داشتند را تغییر داد. هاتن این کار را با مطالعه سنگ ها انجام داد. سنگ های عادی پیام ها و اطلاعاتی درباره زمین و جهان در خود دارند که جیمز هاتن موفق به رمزگشایی از این پیام ها شد.
جیمز هاتن کشف کرد سن سیاره ما زمین خیلی بیشتر از آنی است که همه فکر می کردند. (برای کسب اطلاع درباره چگونگی به دست آمدن سن زمین می توانید به مطلب سن زمین چگونه تعیین می شود؟ مراجعه کنید.) او به جای این که بر آن چیزی که همه می دانستند یا نوشته شده بود تکیه کند، شواهد مربوط به سن زمین را از طریق چشمانش جمع آوری کرد. قبل از کاری که هاتن انجام داد به عنوان مثال در غرب پذیرفته شده بود که سن زمین حدود 6000 سال است. غربی ها این عدد را براساس تفسیر خود از زمان بندی کتاب مقدس مسیحیان به دست آورده بودند.

احتمالا این خاطره در یک روز گرم از فصلی گرم رقم خورده است؛ تابستان با گرمای طاقت فرسایش، می‌تواند با تشنگی ضمیمه شود و فصلی غیرقابل تحمل را ایجاد کند.  گرمای هوا باعث از دست رفتن بیشتر آب بدن شده و نیاز بدن به آن را افزایش می‌دهد. در واقع آب، اولین ماده غذایی و سالم‌ترین نوشیدنی است که 60 درصد بدن بزرگسالان و 80 درصد بدن نوزادان را تشکیل می‌دهد. کارشناسان تغذیه توصیه می‌کنند، آقایان روزانه بیش از 2 لیتر و نیم و خانم‌ها 2 لیتر آب در روز مصرف کنند. در این میان افرادی که ناراحتی کلیه، ناراحتی‌های قلبی- عروقی و فشار خون دارند باید زیر نظر پزشک آب بنوشند. درصورت حل نکردن معضل تشنگی احتمال ایجاد مشکلات فراوانی وجود دارد. دکتر هاشمی، متخصص تغذیه در این باره توصیه‌هایی دارند که درصورت رعایت آن‌ها می‌توان تابستان بی‌عطشی را سپری کرد.

دیوارها زخمی و کثیف است. در نیمکت های چوبی با یک عالم کنده کاری روی میزها و یا نیمکت های فلزی که گوشه های آن فرو رفته دو یا سه دانش آموز می نشینند و به دهان معلم یا دست او که پیاپی مطالبی را روی تخته می نویسد، خیره می شوند. بسیاری از دانش آموزان در همین ژست به رؤیا فرو می روند یا اصطلاحاً با چشمان باز خوابشان می برد و در لحظه ای که ناگهان معلم صاعقه وار سؤالی را می پرسد، دوباره به کلاس برمی گردند و مضطرب و نومیدانه در ذهنشان دنبال جواب می گردند و... این تصویری است که اغلب ما از کلاسهای درس در ذهن داریم. جز چند مدرسه که این شیوه را دگرگون کرده اند، هنوز اکثر قریب به اتفاق کلاسهای درس ما همین وضعیت را دارند.