در دوره فئودالی ژاپن، دو نوع جنگجو ظهور کردند: سامورایی ها، اشرافیانی که به نام امپراتور کشور را اداره می کردند و نینجاها، که غالباً از طبقات پایین تر بودند و به انجام مأموریت های جاسوسی و ترور می پرداختند.

نینجا (یا شینوبی) باید یک عامل پنهان و بی صدا باشد که تنها در مواقع ضروری به جنگ بپردازد؛ از این رو نام ها و کارهایشان در مقایسه با سامورایی ها تأثیر کمتری بر سوابق تاریخی گذاشته است. با این حال، واضح است که بزرگ ترین قبایل این نینجاهای معروف در قلمروهای ایگا و کُگا مستقر بودند.

نینجاهای معروف

حتی در دنیای سایه دار نینجا، افرادی به عنوان نمونه هایی از مهارت نینجا شناخته می شوند و میراثشان در فرهنگ ژاپنی زنده مانده و الهام بخش آثار هنری و ادبی است که در طول تاریخ باقی مانده اند.

فوجیبایاشی ناگاتو

فوجیبایاشی ناگاتو، رهبر نینجاهای ایگا در قرن 16 بود و پیروانش اغلب در نبردهای خود از دایمیو اوومی در برابر اودا نوبوناگا حمایت می کردند.

این حمایت از مخالفانش، بعدها باعث شد نوبوناگا به ایگا و کُگا حمله کند و سعی کند قبایل نینجا را برای همیشه سرکوب کند؛ اما بسیاری از آن ها برای حفظ فرهنگشان به پنهان شدن روی آوردند.

خانواده فوجیبایاشی اقداماتی انجام دادند تا اطمینان حاصل کنند که دانش و تکنیک های نینجا از بین نرود. نسل بعدی او، فوجیبایاشی یاساکه، «بانسن شی کای» (انگلیسی: Ninja Encyclopedia) را گردآوری کرد.

موموچی ساندایو

موموچی ساندایو، رهبر نینجاهای ایگا در نیمه دوم قرن 16 بود و بیشتر می گویند که او در طی حمله اودا نوبوناگا به ایگا کشته شد.

با این حال، افسانه ها می گویند که این نینجوی معروف فرار کرد و بقیه زندگی خود را به عنوان یک کشاورز در استان کیی گذراند و از زندگی خود در دور از خشونت به زندگی سرسبزتری بازنشسته شد.

موموچی به خاطر این که نینجوتسو باید تنها به عنوان آخرین چاله استفاده شود و فقط برای نجات جان نینجا، کمک به قلمرو خود یا خدمت به ارباب نینجا مشروع است، مشهور است.

ایشیکاوا گؤمون

در افسانه ها، ایشیکاوا گؤمون به عنوان رابین هود ژاپنی شناخته می شود؛ اما او احتمالاً یک شخصیت تاریخی واقعی و دزد از یک خانواده سامورایی بود که به خانواده میوشی ایگا خدمت می کرد و به احتمال زیاد زیر نظر موموچی ساندایو به عنوان نینجا آموزش دیده بود.

گؤمون احتمالاً بعد از حمله نوبوناگا به ایگا فرار کرد؛ هرچند نسخه جالب تری از داستان می گوید که او رابطه ای با معشوقه موموچی داشت و مجبور به فرار از خشم اربابش شد. در این روایت، گؤمون قبل از فرار، شمشیر مورد علاقه موموچی را سرقت کرد.

نینجوی فراری سپس تقریباً 15 سال را به سرقت از دایمیوها، بازرگانان ثروتمند و معابد ثروتمند گذراند. او ممکن است واقعاً غنائم را با دهقانان فقیر، به سبک رابین هود، تقسیم کرده باشد یا نه.

در سال 1594، گؤمون سعی کرد تویوتومی هیده یوشی را ترور کند که به ادعای او برای انتقام همسرش بود و او با استفاده از جوشاندن زنده در یک دیگ در دروازه معبد نانزن جی در کیوتو اعدام شد.

در برخی از نسخه های داستان، پسر پنج ساله اش نیز به دیگ انداخته شد، اما گؤمون توانست کودک را بالای سر خود نگه دارد تا اینکه هیده یوشی به او رحم کرد و پسر را نجات داد.

هتوری هانزو

خانواده هتوری هانزو از طبقه سامورایی در قلمرو ایگا بودند؛ اما او در قلمرو میکاوا زندگی می کرد و در دوران سندوکو به عنوان نینجا خدمت می کرد. مانند فوجیبایاشی و موموچی، او فرمانده نینجاهای ایگا بود.

عمل مشهور او، قاچاق توکوگاوا ایه اسو، بنیان گذار آینده شوگونات توکوگاوا، به منطقه امن پس از مرگ اودا نوبوناگا در سال 1582 بود.

هتوری توکوگاوا را از طریق ایگا و کُگا رهبری کرد و توسط بازماندگان قبیله های محلی نینجا کمک گرفت. همچنین ممکن است هتوری در بازیابی خانواده ایه اسو که توسط یک قبیله رقیب اسیر شده بودند، کمک کرده باشد.

هتوری در سال 1596 در حدود 55 سالگی درگذشت؛ اما افسانه نینجا معروف او همچنان زنده است. تصویر او در بسیاری از مانگاها و فیلم ها به تصویر کشیده شده و شخصیت او معمولاً توانایی های جادویی مانند ناپدید شدن و دوباره ظاهر شدن، پیش بینی آینده و حرکت اشیا با ذهن خود را دارد.

موچی زکی چیومی

موچی زکی چیومی همسر سامورایی موچی زکی نوبومسا از قلمرو شینانو بود که در نبرد ناگاشینو در سال 1575 کشته شد. خود چیومی از قبیله کگا بود و بنابراین ریشه های نینجا داشت.

پس از مرگ همسرش، چیومی با دایی اش، دام یو تاکدا شینگن از شینانو باقی ماند. تاکدا از چیومی خواسته بود که یک گروه از کونوئیچی، یا عاملان نینجای زن را ایجاد کند که بتوانند به عنوان جاسوس، پیام رسان و قاتل عمل کنند.

چیومی دخترانی را که یتیم، پناهنده یا به فحشا فروخته شده بودند جذب کرد و آن ها را در اسرار حرفه نینجا آموزش داد.

این کونوئیچی ها خود را به عنوان شمن های پرسه زن شینتو درآورده و از شهری به شهر دیگر می رفتند. آن ها ممکن بود به عنوان بازیگران، فاحشه ها یا گی شاها لباس بپوشند تا به درون قلعه یا معبد نفوذ کنند و اهداف خود را پیدا کنند.

در اوج خود، گروه نینجای چیومی شامل بین 200 تا 300 زن بود و به قبیله تاکدا در مواجهه با قلمروهای همسایه مزیت قابل توجهی می بخشید.

فُما کاتارو

فُما کاتارو یک رهبر ارتش و نینجا جونین (رهبر نینجا) از قبیله هوژو مستقر در قلمرو ساگامی بود. اگرچه او از ایگا یا کُگا نبود، اما در نبردهای خود از بسیاری از تاکتیک های نینجا استفاده می کرد. نیروهای ویژه اش از جنگ های چریکی و جاسوسی برای مبارزه با قبیله تاکدا استفاده می کردند.

قبیله هوژو در سال 1590 پس از محاصره قلعه اوداوارا به دست تویوتومی هیده یوچی سقوط کرد و کاتارو و نینجاهایش مجبور شدند به زندگی دزدی روی بیاورند.

افسانه ها می گویند که کاتارو باعث مرگ هتوری هانزو، که به توکوگاوا ایه اسو خدمت می کرد، شد. گفته می شود کاتارو هتوری را به یک گذرگاه باریک کشاند، منتظر مد بالا آمدن آب شد، روغن روی آب ریخت و قایق ها و نیروهای هتوری را سوزاند.

هرچند داستان هر چه بود، زندگی فُما کاتارو در سال 1603 زمانی که شوگون توکوگاوا ایه اسو او را به اعدام با گردن زنی محکوم کرد، به پایان رسید.

جینیچی کاواکامی

جینیچی کاواکامی از ایگا به عنوان آخرین نینجا یاد می شود، اگرچه او به راحتی اعتراف می کرد که "نینجاهای واقعی دیگر وجود ندارند."

با این حال، او از سن شش سالگی به یادگیری نینجوتسو پرداخت و نه تنها تکنیک های جنگ و جاسوسی، بلکه دانش شیمی و پزشکی که از دوران سندوکو منتقل شده بود را نیز آموخت.

با این حال، کاواکامی تصمیم گرفته است که هیچ شاگردی را در مهارت های باستانی نینجا آموزش ندهد. او با اندوه می گوید که حتی اگر مردم مدرن نینجوتسو را یاد بگیرند، نمی توانند بسیاری از آن دانش را به کار ببرند: "ما نمی توانیم به قتل یا سم سازی بپردازیم."

بنابراین، نینجاه مشهور تصمیم گرفته است که اطلاعات را به نسل جدید منتقل نکند و شاید هنر مقدس هم با او مرده باشد، حداقل در معنای سنتی آن.