در اواخر قرن هجدهم، با تلاش‌های پیشگامانه‌ی جیمز وات، مهندس اسکاتلندی، عصر کشتی‌های بخار آغاز شد. وات در سال 1769، یک نسخه بهبود یافته از موتور بخار را به ثبت رساند. این اختراع نه تنها به پیشرفت انقلاب صنعتی کمک کرد، بلکه مخترعان دیگر را نیز تشویق کرد تا به دنبال راه‌هایی برای استفاده از فناوری بخار در به حرکت درآوردن کشتی‌ها باشند. تلاش‌های نوآورانه وات، در نهایت، تحولی اساسی در صنعت حمل و نقل ایجاد کرد و زمینه را برای پیشرفت‌های چشمگیر در این زمینه فراهم ساخت. در واقع می توان گفت اختراع موتور بخار، آغازگر دوره ای جدید از حمل و نقل دریایی بود.
نخستین کشتی‌های بخار در آمریکا
جان فیچ به عنوان اولین سازنده کشتی بخار در ایالات متحده شناخته می‌شود. نخستین تلاش او، یک شناور 45 فوتی بود که در 22 اوت 1787 با موفقیت در رودخانه دلاور به حرکت درآمد. پس از آن، فیچ یک کشتی بزرگتر ساخت تا مسافران و بار را بین فیلادلفیا و برلینگتون، نیوجرسی جابجا کند. پس از یک رقابت شدید با جیمز رامسی، مخترع دیگر، بر سر طرح‌های مشابه کشتی بخار، فیچ در نهایت در 26 اوت 1791، اولین پتنت (حق ثبت اختراع) ایالات متحده را برای کشتی بخار دریافت کرد. با این حال، او از انحصار برخوردار نشد و این عرصه را برای رامسی و سایر مخترعان رقیب باز گذاشت.
فیچ بین سال‌های 1785 و 1796، چهار کشتی بخار مختلف ساخت که با موفقیت در رودخانه‌ها و دریاچه‌ها به حرکت درآمدند و امکان‌سنجی استفاده از نیروی بخار برای حرکت در آب را نشان دادند. مدل‌های او از ترکیبات مختلفی از نیروهای محرکه، از جمله پاروهای ردیفی (که از قایق‌های جنگی سرخپوستان الگوبرداری شده بودند)، چرخ‌های پارویی و پروانه‌های پیچی استفاده می‌کردند. با وجود موفقیت‌های مکانیکی، فیچ به اندازه کافی به هزینه‌های ساخت و بهره‌برداری توجه نکرد. او سرمایه‌گذاران خود را به سایر مخترعان باخت و نتوانست از نظر مالی دوام بیاورد.
رابرت فولتون، "پدر کشتیرانی بخار"
رابرت فولتون، مخترع آمریکایی، قبل از اینکه استعداد خود را معطوف به کشتی‌های بخار کند، با موفقیت یک زیردریایی در فرانسه ساخت و به بهره‌برداری رساند. اما این استعداد او در تبدیل کشتی‌های بخار به یک وسیله حمل و نقل تجاری و سودآور بود که عنوان "پدر کشتیرانی بخار" را برایش به ارمغان آورد.
فولتون در 14 نوامبر 1765 در شهرستان لنکستر، پنسیلوانیا به دنیا آمد. با وجود تحصیلات محدود اولیه، او استعداد هنری و خلاقیت قابل توجهی از خود نشان داد. در 17 سالگی به فیلادلفیا نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان نقاش مشغول به کار شد. در سال 1786 و به دلیل توصیه‌های پزشکی مبنی بر سفر به خارج از کشور به دلیل بیماری، فولتون به لندن رفت. سرانجام، علاقه مادام‌العمر او به پیشرفت‌های علمی و مهندسی، به ویژه در کاربرد موتورهای بخار، جایگزین علاقه او به هنر شد.
همزمان با تمرکز بر حرفه جدید خود، فولتون حق ثبت اختراع انگلیسی برای ماشین‌آلاتی با طیف گسترده‌ای از عملکردها و کاربردها را به دست آورد. او همچنین علاقه زیادی به ساخت و کارایی سیستم‌های کانال نشان داد. با تشدید درگیری‌های اروپا در سال 1797، فولتون شروع به کار بر روی سلاح‌هایی علیه دزدی دریایی، از جمله زیردریایی‌ها، مین‌ها و اژدرها کرد. اندکی پس از آن، فولتون به فرانسه نقل مکان کرد و در آنجا به کار بر روی سیستم‌های کانال پرداخت. در سال 1800، او یک "قایق غواصی" موفق ساخت که آن را ناتیلوس نامید، اما علاقه کافی در فرانسه یا انگلیس وجود نداشت که فولتون را به پیگیری طراحی بیشتر زیردریایی تشویق کند.
با این حال، اشتیاق فولتون به کشتی‌های بخار همچنان پابرجابود. در سال 1802، او با رابرت لیوینگستون قراردادی برای ساخت یک کشتی بخار برای استفاده در رودخانه هادسون منعقد کرد. در طول چهار سال بعد، پس از ساخت نمونه‌های اولیه در اروپا، فولتون در سال 1806 به نیویورک بازگشت.
نقاط عطف زندگی رابرت فولتون
در 17 اوت 1807، کشتی "کلرمونت"، اولین کشتی بخار آمریکایی رابرت فولتون، نیویورک را به مقصد آلبانی ترک کرد و به عنوان اولین سرویس تجاری کشتی بخار در جهان آغاز به کار کرد. این کشتی با طی مسافت 150 مایلی بین نیویورک و آلبانی در 32 ساعت و با سرعت متوسط حدود پنج مایل در ساعت، تاریخ‌ساز شد.
چهار سال بعد، فولتون و لیوینگستون کشتی "نیواورلئان" را طراحی و به عنوان یک کشتی مسافربری و باری در مسیر پایین رودخانه میسیسیپی به بهره‌برداری رساندند. تا سال 1814، فولتون به همراه ادوارد، برادر رابرت لیوینگستون، خدمات منظم کشتی بخار و حمل بار را بین نیواورلئان، لوئیزیانا و ناچز، میسیسیپی ارائه می‌کردند. کشتی‌های آن‌ها با سرعت هشت مایل در ساعت در جهت پایین رودخانه و سه مایل در ساعت در جهت بالادست حرکت می‌کردند.
افول کشتی‌های بخار در برابر ظهور راه‌آهن
در سال 1816، زمانی که هنری میلر شریو، مخترع، کشتی بخار خود به نام "واشنگتن" را به آب انداخت، این کشتی می‌توانست سفر از نیواورلئان به لوییویل، کنتاکی را در 25 روز به پایان برساند. اما طراحی‌های کشتی‌های بخار به طور مداوم بهبود یافتند و تا سال 1853، سفر نیواورلئان به لوییویل تنها چهار و نیم روز طول می‌کشید. کشتی‌های بخار به عنوان وسیله‌ای برای حمل و نقل لوازم کشاورزی و صنعتی، سهم بسزایی در اقتصاد سراسر بخش شرقی ایالات متحده داشتند. بین سال‌های 1814 و 1834، تعداد ورود کشتی‌های بخار به نیواورلئان از 20 فروند در سال به 1200 فروند افزایش یافت. این کشتی‌ها مسافران و همچنین محموله‌های پنبه، شکر و سایر کالاها را حمل می‌کردند.
پیشرانه بخار و راه‌آهن به طور جداگانه توسعه یافتند، اما تا زمانی که راه‌آهن‌ها فناوری بخار را به کار نگرفتند، راه‌آهن واقعاً شکوفا نشد. حمل و نقل ریلی سریع‌تر بود و به اندازه حمل و نقل آبی تحت تأثیر شرایط آب و هوایی قرار نمی‌گرفت و همچنین به محدودیت‌های جغرافیایی آبراه‌های از پیش تعیین شده وابسته نبود. تا دهه 1870، راه‌آهن‌ها - که می‌توانستند نه تنها به سمت شمال و جنوب، بلکه به سمت شرق، غرب و نقاط بین آن‌ها نیز سفر کنند - شروع به جایگزینی کشتی‌های بخار به عنوان حمل‌کننده اصلی کالا و مسافر در ایالات متحده کردند.
تاریخچه کشتی بخار: از جیمز وات تا افول در برابر راه‌آهن — https://www.rayeshmand.ir/article/the-history-of-steamboats