تا سال 1914، شش قدرت اصلی اروپا به دو اتحاد تقسیم شده بودند که طرف های درگیر در جنگ جهانی اول را تشکیل می دادند. بریتانیا، فرانسه و روسیه اتحاد سه گانه را تشکیل دادند، در حالی که آلمان، اتریش-مجارستان و ایتالیا به اتحاد سه گانه پیوستند. این اتحادیه ها تنها دلیل شروع جنگ جهانی اول نبودند، اما نقش مهمی در تسریع روند کشمکش در اروپا ایفا کردند.

قدرت های مرکزی

پس از یک سری پیروزی های نظامی از 1862 تا 1871، صدراعظم پروس، اتو فون بیسمارک، یک دولت آلمانی از چندین امارت کوچک تشکیل داد. پس از وحدت، بیسمارک از این می ترسید که کشورهای همسایه، به ویژه فرانسه و اتریش-مجارستان، برای نابودی آلمان اقدام کنند. بیسمارک به دنبال یک سری توافقات و تصمیمات دقیق سیاست خارجی بود که تعادل قدرت را در اروپا تثبیت کند. او معتقد بود بدون این توافقات، جنگی دیگر در قاره اجتناب ناپذیر است.

اتحاد دوگانه

بیسمارک می دانست که اتحاد با فرانسه ممکن نیست زیرا خشم باقی مانده فرانسوی ها نسبت به آلسَس-لورن، استانی که آلمان در سال 1871 پس از شکست فرانسه در جنگ فرانکو-پروس به دست آورد، هنوز وجود داشت. در همین حال، بریتانیا به سیاست عدم دخالت پیروی می کرد و reluctant بود که هرگونه اتحاد اروپایی را تشکیل دهد.

بیسمارک به اتریش-مجارستان و روسیه روی آورد. در سال 1873، لیگ سه امپراتوران ایجاد شد که هدف آن حمایت متقابل در زمان جنگ میان آلمان، اتریش-مجارستان و روسیه بود. روسیه در سال 1878 از این اتحاد خارج شد و آلمان و اتریش-مجارستان در سال 1879 اتحاد دوگانه را تشکیل دادند. اتحاد دوگانه وعده داد که اگر روسیه به آن ها حمله کند یا اگر روسیه به یک قدرت دیگر در حال جنگ با هر یک از آن کشورها کمک کند، طرفین به یکدیگر کمک خواهند کرد.

اتحاد سه گانه

در سال 1882، آلمان و اتریش-مجارستان با تشکیل اتحاد سه گانه با ایتالیا، روابط خود را تقویت کردند. همه این سه کشور بر حمایت از یکدیگر در صورت حمله فرانسه توافق کردند. اگر هر یک از اعضا در جنگ با دو یا چند کشور قرار می گرفت، این اتحاد به یاری او می شتافت. ایتالیا، که ضعیف ترین کشور این سه بود، بر یک بند نهایی اصرار داشت که قرارداد را در صورت اینکه اعضای اتحاد سه گانه، مهاجم باشند، باطل کند. به زودی، ایتالیا قراردادی با فرانسه امضا کرد و وعده حمایت در صورت حمله آلمان را داد.

'تضمین مجدد' روسیه

بیسمارک از جنگیدن در جبهه های دوگانه پرهیز می کرد، که به این معنی بود که باید نوعی توافق با یکی از فرانسه یا روسیه بکند. با توجه به روابط تیره با فرانسه، بیسمارک توافقی به نام «تضمین مجدد» با روسیه امضا کرد که طبق آن، هر دو کشور در صورت درگیری یکی از آنها با یک طرف ثالث، بی طرف باقی می ماندند. اگر آن جنگ با فرانسه بود، روسیه هیچ تعهدی برای کمک به آلمان نداشت. با این حال، این معاهده تنها تا سال 1890 پا برجا ماند، زمانی که دولت جانشین بیسمارک اجازه داد این توافق منقضی شود. روس ها می خواستند که این توافق ادامه یابد. معمولاً این امر به عنوان یک خطای بزرگ از سوی جانشینان بیسمارک تلقی می شود.

پس از بیسمارک

وقتی بیسمارک از قدرت برکنار شد، سیاست خارجی دقیقاً تنظیم شده اش شروع به فروپاشی کرد. کیسر ویلهلم دوم آلمان که به دنبال گسترش امپراتوری کشورش بود، سیاستی تهاجمی در زمینه نظامی سازی را دنبال کرد. با افزایش قدرت دریایی آلمان، بریتانیا، روسیه و فرانسه روابط خود را تقویت کردند. در همین حال، رهبران تازه انتخاب شده آلمان در حفظ اتحادهای بیسمارک ناتوان proved شدند و کشور به زودی خود را در محاصره قدرت های دشمن یافت.

روسیه در سال 1892 توافقی با فرانسه امضا کرد که در کنوانسیون نظامی فرانکو-روسی تشریح شده بود. این توافقات هنوز هم به لحاظ بندها شل بودند اما دو کشور را به حمایت از یکدیگر در صورت بروز جنگ متعهد می کردند. هدف این توافق، مقابله با اتحاد سه گانه بود. بسیاری از دیپلماسی هایی که بیسمارک برای بقای آلمان حیاتی می دانست، در چند سال نابود شد و کشور دوباره با تهدیدات در دو جبهه مواجه شد.

اتحاد سه گانه

نگران تهدیدهایی که قدرت های رقیب برای مستعمرات ایجاد می کردند، بریتانیا شروع به جستجو برای ایجاد اتحادهای خود کرد. هرچند بریتانیا در جنگ فرانکو-پروس به فرانسه کمک نکرده بود، اما دو کشور در توافقنامه اقدام دوستانه (Entente Cordiale) در سال 1904 متعهد به حمایت نظامی از یکدیگر شدند. سه سال بعد، بریتانیا توافق مشابهی با روسیه امضا کرد. در سال 1912، کنوانسیون دریایی آنگلو-فرانسوی روابط نظامی بریتانیا و فرانسه را نزدیک تر ساخت.

زمانی که آرشیدوک فرانز فردیناند اتریش و همسرش در سال 1914 ترور شدند، قدرت های بزرگ اروپا واکنشی نشان دادند که منجر به جنگی تمام عیار ظرف چند هفته شد. اتحاد سه گانه با اتحاد سه گانه به جنگ پرداخت، اگرچه ایتالیا به زودی طرف خود را تغییر داد. جنگی که همه طرف ها تصور می کردند تا کریسمس 1914 به پایان خواهد رسید، به جای آن چهار سال طول کشید و در نهایت ایالات متحده را به درگیری کشاند. زمانی که Treaty of Versailles در سال 1919 به امضاء رسید و به طور رسمی جنگ بزرگ را پایان داد، بیش از 8.5 میلیون سرباز و 7 میلیون غیرنظامی کشته شده بودند.