در پانزدهم سپتامبر سال ۱۹۳۵، دولت نازی در کنگره سالانه حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) در شهر نورنبرگ، دو قانون نژادی جدید را به تصویب رساند. این دو قانون، یعنی «قانون شهروندی رایش» و «قانون حفاظت از خون و شرافت آلمانی»، به طور مشترک به عنوان قوانین نورنبرگ شناخته شدند.

این قوانین، یهودیان را از حق شهروندی آلمان محروم کرده و ازدواج و روابط جنسی بین یهودیان و غیریهودیان را ممنوع اعلام نمود. برخلاف یهودستیزی تاریخی که بر پایه مذهب بود، قوانین نورنبرگ، یهودی بودن را بر اساس وراثت (نژاد) تعریف می‌کردند.

این قوانین، آغازی بر یک دوره سیاه‌تر در تاریخ یهودیان و مقدمه‌ای برای هولوکاست بود. با سلب حقوق اساسی و شهروندی از یهودیان، نازی‌ها راه را برای آزار و اذیت، تبعید و در نهایت، کشتار سیستماتیک آن‌ها هموار کردند.

قوانین یهودستیزانه اولیه در آلمان نازی

آغاز رسمی اقدامات قانونی علیه یهودیان در آلمان نازی، به تصویب «قانون بازسازی خدمات کشوری حرفه‌ای» در تاریخ ۷ آوریل ۱۹۳۳ بازمی‌گردد. این قانون، یهودیان و سایر افراد غیریهودی (غیری آریایی) را از مشارکت در سازمان‌ها و مشاغل مختلف در خدمات کشوری منع می‌کرد.

در طول ماه آوریل سال ۱۹۳۳، قوانین دیگری نیز به تصویب رسیدند که دانشجویان یهودی در مدارس و دانشگاه‌های دولتی، همچنین فعالان در حوزه‌های حقوقی و پزشکی را هدف قرار می‌دادند. بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵، تعداد بسیار بیشتری از قوانین یهودستیزانه در سطوح محلی و ملی در آلمان نازی به تصویب رسید.

این قوانین اولیه، نشان‌دهنده تشدید سیاست‌های تبعیض‌آمیز علیه یهودیان در آلمان نازی بودند و زمینه‌ساز تصویب قوانین سخت‌گیرانه‌تری مانند قوانین نورنبرگ در سال ۱۹۳۵ شدند.

قوانین نورنبرگ

در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵، نازی‌ها در گردهمایی سالانه حزب خود در شهر نورنبرگ واقع در جنوب آلمان، از ایجاد قوانینی به نام قوانین نورنبرگ خبر دادند. این قوانین، در واقع، تئوری‌های نژادی مطرح شده در ایدئولوژی حزب نازی را مدون و قانونی می‌کردند. قوانین نورنبرگ شامل دو قانون اصلی بود: قانون شهروندی رایش و قانون حفاظت از خون و شرافت آلمانی.

قانون شهروندی رایش: حذف یهودیان از جامعه آلمان

قانون شهروندی رایش، دو بخش اصلی داشت:

1. بخش اول:
   • هر کسی که از حمایت رایش برخوردار باشد، تبعه آن محسوب شده و بنابراین، به رایش متعهد است.
   • تابعیت توسط قوانین تابعیتی رایش و ایالت تعیین می‌شود.
2. بخش دوم: نحوه تعیین شهروندی از این پس را توضیح می‌داد:
   • شهروند رایش باید از خون آلمانی یا تبار ژرمنی باشد و با رفتار خود ثابت کند که شایسته یک شهروند وفادار آلمانی است.
   • شهروندی تنها با گواهی رسمی شهروندی رایش اعطا می‌شود.
   • فقط شهروندان رایش می‌توانند از حقوق کامل سیاسی برخوردار شوند.

نازی‌ها با سلب شهروندی از یهودیان، به طور قانونی آنها را به حاشیه جامعه راندند. این اقدام، گامی حیاتی در توانمندسازی نازی‌ها برای سلب حقوق مدنی و آزادی‌های اساسی یهودیان بود. سایر شهروندان آلمانی نیز از ترس متهم شدن به عدم وفاداری به دولت آلمان، طبق حکم قانون شهروندی رایش، از اعتراض خودداری می‌کردند. قانون شهروندی رایش، یهودیان را رسما به افرادی درجه دو تبدیل کرد و زمینه را برای آزار و اذیت‌های بعدی فراهم ساخت.

قانون حفاظت از خون و شرافت آلمانی: پاکسازی نژادی به سبک نازی

دومین قانونی که در ۱۵ سپتامبر اعلام شد، ناشی از تمایل نازی‌ها به تضمین وجود یک ملت آلمانی "خالص" برای همیشه بود. یکی از اجزای اصلی این قانون این بود که افرادی که "خون مرتبط با آلمان" دارند، مجاز به ازدواج با یهودیان یا برقراری روابط جنسی با آنها نبودند. ازدواج‌هایی که قبل از تصویب این قانون صورت گرفته بود، به قوت خود باقی می‌ماند. با این حال، شهروندان آلمانی تشویق می‌شدند تا از همسران یهودی خود طلاق بگیرند. اما تنها تعداد کمی این کار را انجام دادند.

علاوه بر این، بر اساس این قانون، یهودیان مجاز به استخدام خدمتکاران خانگی آلمانی‌تبار زیر ۴۵ سال نبودند. دلیل این بخش از قانون، این بود که زنان زیر این سن هنوز قادر به بچه‌دار شدن بودند و بنابراین در معرض خطر اغوا شدن توسط مردان یهودی در خانه قرار داشتند. این قانون، نمایانگر اوج تفکرات نژادپرستانه و جنسیتی نازی‌ها بود.

در نهایت، بر اساس قانون حفاظت از خون و شرافت آلمانی، یهودیان از نمایش پرچم رایش سوم یا پرچم سنتی آلمان منع شدند. آنها فقط اجازه داشتند "رنگ‌های یهودی" را به نمایش بگذارند. قانون، وعده حمایت دولت آلمان از این حق را داده بود. این حق در عمل، تبدیل به تحقیر بیشتر یهودیان و نمایش قدرت نازی‌ها شده بود.

فرمان ۱۴ نوامبر: تعریف نژادی یهودیان و دسته‌بندی Mischlinge

در ۱۴ نوامبر، اولین فرمان به قانون شهروندی رایش اضافه شد. این فرمان به طور دقیق مشخص می‌کرد که از آن پس چه کسی یهودی محسوب می‌شود. یهودیان به سه دسته تقسیم شدند:

• یهودی کامل (Full Jews): کسانی که به یهودیت عمل می‌کردند یا حداقل ۳ پدربزرگ و مادربزرگ یهودی داشتند، صرف نظر از مذهبشان.
• میشلینگ درجه یک (First Class Mischlinge - نیمه یهودی): کسانی که ۲ پدربزرگ و مادربزرگ یهودی داشتند، به یهودیت عمل نمی‌کردند و همسر یهودی نداشتند.
• میشلینگ درجه دو (Second Class Mischlinge - یک چهارم یهودی): کسانی که ۱ پدربزرگ یا مادربزرگ یهودی داشتند و به یهودیت عمل نمی‌کردند.

این دسته‌بندی، تغییر بزرگی نسبت به یهودستیزی تاریخی بود؛ زیرا یهودیان دیگر صرفاً بر اساس مذهبشان، بلکه بر اساس نژادشان به طور قانونی تعریف می‌شدند. بسیاری از افرادی که مسیحیان مادرزاد بودند، ناگهان تحت این قانون به عنوان یهودی برچسب خوردند.

افرادی که به عنوان "یهودی کامل" و "میشلینگ درجه یک" شناخته می‌شدند، به طور گسترده در طول هولوکاست مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. افرادی که به عنوان "میشلینگ درجه دو" برچسب خورده بودند، شانس بیشتری برای در امان ماندن داشتند، به خصوص در اروپای غربی و مرکزی، تا زمانی که توجه ناخواسته‌ای را به خود جلب نمی‌کردند. اما این دسته‌بندی‌ها، تماماً به منظور تفکیک و در نهایت نابودی جامعه یهودیان طراحی شده بود.

گسترش سیاست‌های یهودستیزانه در اروپا

با گسترش نفوذ نازی‌ها در اروپا، قوانین نورنبرگ نیز به دنبال آن گسترش یافتند. در آوریل ۱۹۳۸، پس از یک انتخابات نمایشی، آلمان نازی اتریش را ضمیمه خاک خود کرد. در پاییز همان سال، به منطقه سودتنلند در چکسلواکی حمله کردند. در بهار سال بعد، در ۱۵ مارس، بقیه چکسلواکی را نیز تصرف کردند. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، حمله نازی‌ها به لهستان منجر به آغاز جنگ جهانی دوم و گسترش بیشتر سیاست‌های نازی در سراسر اروپا شد.

تصرف کشورهای اروپایی توسط نازی‌ها، به معنای تحمیل قوانین نژادپرستانه و یهودستیزانه به جمعیت بیشتری از یهودیان بود و زمینه را برای هولوکاست در مقیاسی وسیع‌تر فراهم کرد.

هولوکاست: پیامد شوم قوانین نورنبرگ

قوانین نورنبرگ در نهایت منجر به شناسایی میلیون‌ها یهودی در سراسر اروپای تحت اشغال نازی‌ها شد. بیش از شش میلیون نفر از این افراد شناسایی شده، در اردوگاه‌های کار اجباری و مرگ، به دست آینزاتس‌گروپن (گروه‌های سیار کشتار) در اروپای شرقی و از طریق سایر اعمال خشونت‌آمیز جان باختند. میلیون‌ها نفر دیگر زنده ماندند، اما ابتدا برای زنده ماندن در دستان شکنجه‌گران نازی خود، مبارزه کردند. رویدادهای این دوره به عنوان هولوکاست شناخته شد.

هولوکاست، لکه ننگی بر تاریخ بشریت و یادآور خطرات ناشی از نفرت، تعصب و نژادپرستی است. قوانین نورنبرگ، نقش مهمی در تسهیل این نسل‌کشی ایفا کردند و به عنوان هشداری برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی در آینده عمل می‌کنند.