اگر موتور بخار نماد انقلاب صنعتی باشد، مشهورترین تجلی آن لوکوموتیو بخار است. ترکیب بخار و ریل های آهنی به ایجاد راه آهن های انقلاب صنعتی انجامید، که شکل جدیدی از حمل و نقل بود و در اواخر قرن نوزدهم به اوج خود رسید و بر صنعت و زندگی اجتماعی تأثیر گذاشت.

توسعه راه آهن ها

در سال ۱۷۶۷ ریچارد رینولدز مجموعه ای از ریل ها را برای جابجایی زغال سنگ در کولبروک دیل ایجاد کرد؛ این ریل ها ابتدا چوبی بودند اما به زودی به ریل های آهنی تبدیل شدند. در سال ۱۸۰۱ نخستین قانون پارلمان برای ایجاد یک "راه آهن" تصویب شد، هرچند در آن زمان فقط واگن های اسب کش روی ریل ها بودند. توسعه راه آهن ها به صورت کوچک و پراکنده ادامه یافت، اما در همین حین، موتور بخار در حال تکامل بود. در سال ۱۸۰۱ ترویتیک یک لوکوموتیو بخار که بر روی جاده ها حرکت می کرد اختراع کرد و در سال ۱۸۱۳ ویلیام هدلید لوکوموتیو پافینگ بیلی را برای استفاده در معادن ساخت که یک سال بعد با موتور جرج استیونسون دنبال شد.

در سال ۱۸۲۱ استیونسون راه آهن استوک تون به دارلینگتون را با استفاده از ریل های آهنی و قدرت بخار ساخت و هدف او شکستن انحصار محلی مالکان کانال بود. برنامه اولیه این بود که اسب ها انرژی را تأمین کنند، اما استیونسون بر استفاده از بخار تأکید کرد. اهمیت این موضوع اغراق آمیز است، زیرا سرعت آن به اندازه "سرعت" یک کانال (یعنی کند) بود. نخستین بار که یک راه آهن از یک لوکوموتیو بخار واقعی بر روی ریل ها استفاده کرد راه آهن لیورپول به منچستر در سال ۱۸۳۰ بود. این احتمالاً نقطه عطف واقعی در تاریخ راه آهن است و مسیر آن مشابه کانال ابتکاری بریج واتر بود. واقعاً، مالک کانال با راه آهن برای حفظ سرمایه گذاری خود مخالفت کرد. راه آهن لیورپول به منچستر الگوی مدیریت توسعه های بعدی را فراهم کرد و پرسنل دائمی را ایجاد کرد و پتانسیل سفرهای مسافری را شناسایی کرد. در واقع، تا دهه ۱۸۵۰ راه آهن ها بیشتر از مسافران درآمد داشتند تا بار.

در دهه ۱۸۳۰ شرکت های کانال، که با راه آهن های جدید انقلاب صنعتی به چالش کشیده شده بودند، قیمت ها را کاهش دادند و در کل کسب و کار خود را حفظ کردند. از آنجا که راه آهن ها به ندرت به هم متصل می شدند، عمدتاً برای حمل و نقل بار و مسافر محلی مورد استفاده قرار می گرفتند. اما صنعت گران به زودی متوجه شدند که راه آهن ها می توانند سود واضحی تولید کنند و در سال های ۱۸۳۵-۱۸۳۷ و ۱۸۴۴-۱۸۴۸ یک رشد چشمگیر در ایجاد راه آهن ها به وجود آمد که به آن "جنون راه آهن" گفته می شد. در این دوره اخیر، ۱۰,۰۰۰ قانون برای ایجاد راه آهن ها تصویب شد. البته، این جنون منجر به ایجاد خط هایی شد که غیرقابل دوام بودند و با یکدیگر رقابت می کردند. دولت به طور عمده رویکردی آزادانه اتخاذ کرد اما برای جلوگیری از حوادث و رقابت های خطرناک مداخله کرد. آنها همچنین در سال ۱۸۴۴ قانونی را تصویب کردند که سفر در کلاس سوم باید حداقل یک بار در روز بر روی یک قطار انجام شود و قانون Gauge در سال ۱۸۴۶ برای اطمینان از این که قطارها بر روی یک نوع ریل حرکت کنند.

راه آهن ها و توسعه اقتصادی

راه آهن های دوران انقلاب صنعتی تأثیر قابل توجهی بر کشاورزی داشتند، به طوری که کالاهای فاسدشدنی نظیر محصولات لبنی می توانستند مسافت های طولانی را قبل از اینکه غیرقابل مصرف شوند، جابجا شوند. به تبع این امر، سطح زندگی افزایش یافت. شرکت های جدیدی برای اداره راه آهن ها و بهره برداری از این امکانات شکل گرفتند و شغل های جدیدی به وجود آمد. در اوج رونق راه آهن، مقادیر زیادی از تولیدات صنعتی بریتانیا به ساخت راه آهن اختصاص یافت که به رونق صنعت کمک کرد و زمانی که رونق بریتانیا کاهش یافت، این مواد به کشورهای دیگر برای ساخت راه آهن ارسال شدند.

تأثیر اجتماعی راه آهن ها در انقلاب صنعتی

برای زمان بندی قطارها، زمان استانداردی در سراسر بریتانیا معرفی شد که باعث یکنواخت تر شدن شرایط شد. حومه ها شروع به شکل گیری کردند زیرا کارمندان مشاغل دفتری از شهرهای مرکزی به سمت بیرون رفتند و برخی از مناطق کارگری به منظور ساخت ساختمان های جدید راه آهن تخریب شدند. فرصت های سفر گسترش یافت به طوری که کارگران حالا می توانستند دورتر و با آزادی بیشتری سفر کنند، اگرچه برخی محافظه کاران نگران بودند که این مسأله منجر به شورش شود. ارتباطات به طرز شگفت انگیزی سرعت گرفت و تمایل به محلی سازی آغاز شد.

اهمیت راه آهن ها در انقلاب صنعتی

تأثیر راه آهن ها در انقلاب صنعتی اغلب مبالغه آمیز توصیف می شود. آن ها باعث صنعتی شدن نشدند و تأثیری بر تغییر مکان صنایع نداشتند زیرا تنها پس از سال ۱۸۳۰ توسعه یافتند و در ابتدا به کندی پذیرش شدند. آنچه آن ها انجام دادند این بود که به ادامه انقلاب کمک کردند، تحریک بیشتری فراهم آوردند و به تغییر تحرک و رژیم غذایی جمعیت کمک کردند.